29 Σεπ 2018

Ομιλία του Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην 73η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών

Αλ. Τσίπρας: Να ξαναβρούμε την ισορροπία ως διεθνής κοινότητα απέναντι στις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης
Αλ. Τσίπρας: Να ξαναβρούμε την ισορροπία ως διεθνής κοινότητα απέναντι στις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης

Κυρία Πρόεδρε,
Κύριε Γενικέ Γραμματέα,
Αξιότιμοι συνάδελφοι,
Κυρίες και Κύριοι,
Πριν τρία χρόνια, όταν είχα την τιμή να απευθυνθώ για πρώτη φορά στην Ολομέλεια της Γενικής Συνέλευσης, είχα τονίσει ότι η Ελλάδα βρισκόταν στην εμπροσθοφυλακή τριών επάλληλων διεθνών κρίσεων.
Κρίσεις με σοβαρές επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία, την οικονομία και το διπλωματικό ρόλο της χώρας στην περιοχή.
Η Ελλάδα ήταν η χώρα που χτυπήθηκε πιο άγρια από κάθε άλλη από την κρίση της Ευρωζώνης, έχοντας χάσει το 25% του ΑΕΠ της, με την ανεργία να έχει ξεπεράσει στο 27%
και τα επίπεδα φτώχειας να έχουν αυξηθεί σημαντικά.
Η Ελλάδα ήταν ταυτόχρονα η χώρα που, αναλογικά, ανέλαβε το μεγαλύτερο βάρος της προσφυγικής κρίσης στην Ευρώπη, καθώς πάνω από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι εισήλθαν στα νησιά της σε μια περίοδο λίγων μηνών.
Η Ελλάδα βρέθηκε, επίσης, στο κέντρο μιας ολοένα επιδεινούμενης αποσταθεροποίησης στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, με τον εθνικισμό να ενισχύεται με ταχείς ρυθμούς.
Τα τελευταία 8 χρόνια η Ελλάδα βρέθηκε στην εμπροσθοφυλακή τριών διεθνών κρίσεων: Της οικονομικής, της προσφυγικής, της κρίσης ασφάλειας. Σήμερα, είναι παράγοντας σταθερότητας & ειρήνης στην περιοχή, μέρος της λύσης των προβλημάτων. Ομιλία στη ΓΣ του ΟΗΕ. https://www.youtube.com/watch?v=U7YIUWGZJaQ 
Από την άλλη, το ερώτημα για μένα, κατά την ομιλία μου το 2015 – όπως και για όλους μας – ήταν αν ο ΟΗΕ, η Διεθνής Κοινότητα και οι Διεθνείς Θεσμοί θα μπορούσαν να συμβάλουν ώστε να αντιμετωπίσουμε αυτές τις κοινές προκλήσεις μέσα από την αναζήτηση συλλογικών λύσεων.
Το ερώτημα ήταν αν η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, ο ΠΟΕ και η Παγκόσμια Τράπεζα θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν στη βιώσιμη ανάπτυξη, στη μείωση της φτώχειας και σε ένα πιο ισορροπημένο παγκόσμιο εμπόριο.
Το ερώτημα ήταν αν η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και ο ΔΟΜ θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην επίλυση της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης αποτελεσματικά και με ανθρωπισμό.
Το ερώτημα ήταν αν ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ ή ο ΟΑΣΕ θα προωθούσαν την ειρήνη και την ασφάλεια, θα αποδυνάμωναν τη διεθνή τρομοκρατία και θα επίλυαν συγκρούσεις στην περιοχή μου και σε πολλές άλλες.
Το 2015 το ερώτημα ήταν αν η Διεθνής Κοινότητα θα μπορούσε να συμβάλει να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις μέσα από την αναζήτηση συλλογικών λύσεων. Σήμερα έχει έρθει στην επιφάνεια ένα «τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης» προς τους θεσμούς, όπως το αποκάλεσε ο ΓΓ του ΟΗΕ.
Στα χρόνια που πέρασαν, όμως, ήρθε στην επιφάνεια ένα «τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης» προς τους διεθνείς και εθνικούς θεσμούς, όπως το αποκάλεσε και ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι εθνικιστικές δυνάμεις έγιναν ολοένα και πιο ισχυρές και κατάφεραν τελικά να επαναπροσδιορίσουν το ερώτημα.
Αφού η επιθετική τους στάση ανέδειξε, ότι το θέμα δεν είναι αν μπορούμε να βασιστούμε στους διεθνείς θεσμούς για την επίλυση των κοινών μας προβλημάτων στη βάση κοινών αξιών, αλλά κατά πόσο αυτά τα προβλήματα και αυτές οι αξίες είναι όντως κοινές.
Η λογική τους για την αντιμετώπιση των κρίσεων ήταν απλή: «όχι στην αυλή μας» – «not in my back yard».
Η ανάδειξη των εθνικιστικών δυνάμεων και η επιθετική τους στάση έδειξε ότι το θέμα δεν είναι αν μπορούμε να βασιστούμε στους διεθνείς θεσμούς για την επίλυση των προβλημάτων στη βάση κοινών αξιών, αλλά κατά πόσο αυτά τα προβλήματα και αυτές οι αξίες είναι όντως κοινές.
Στην αντιμετώπιση της κρίσης της Ευρωζώνης οι δυνάμεις αυτές υποστήριξαν το GREXIT και την ανάγκη η μοίρα της Ελλάδας να αποτελέσει προειδοποίηση για άλλες χώρες.
Στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης υποστήριξαν το μονομερές κλείσιμο των συνόρων στη Βαλκανική οδό, απαίτησαν επαναπροωθήσεις στη θάλασσα και διεκδίκησαν ένα μικρό Schengen που θα απέκλειε τις ευρωπαϊκές χώρες πρώτης γραμμής.
Στην αντιμετώπιση των κρίσεων στην ευρύτερη περιοχή, οι λύσεις που πρότειναν ήταν, επίσης, απλουστευτικές: κυρώσεις, προληπτικοί ή ανθρωπιστικοί πόλεμοι και όταν αυτά οδηγούσαν σε αδιέξοδο, αποχώρηση από την περιοχή και ανάσχεση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν.
Στην Ελλάδα αναμετρηθήκαμε δυναμικά, όχι μόνο με αυτές τις προκλήσεις, αλλά και με αυτές τις «συνταγές».
Δεν καταφέραμε μόνο να σταθούμε όρθιοι, ξεπερνώντας τις δυσκολίες, αλλά πέραν αυτού, καταφέραμε να γίνουμε μέρος της λύσης στην Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή, αντί να είμαστε μέρος του προβλήματος.
Και αυτό το κάναμε χωρίς να υποκύψουμε στις υποδείξεις χωρών, δυνάμεων και θεσμών που αδιαφορούσαν για τη βούληση του ελληνικού λαού, προς όφελος των δικών τους οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων.
Την ίδια στιγμή, όμως, το κάναμε χωρίς να καταφύγουμε σε μια εθνικιστική πολιτική που θα μας οδηγούσε στην αποχώρηση από την Ευρωζώνη, στην ενίσχυση των εντάσεων με τους γείτονές μας ή στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου.
Πρώτον, σε ότι αφορά την οικονομία, παραμείναμε στην Ευρωζώνη, αλλά διαπραγματευθήκαμε σκληρά για ένα οικονομικό πρόγραμμα που έδινε έμφαση σε απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και όχι στη διαιώνιση μιας τιμωρητικής και εξοντωτικής λιτότητας.
Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις η Ελλάδα συμφώνησε σε ένα οικονομικό πρόγραμμα που έδινε έμφαση πρωτίστως σε απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και όχι στη διαιώνιση μιας τιμωρητικής και εξοντωτικής λιτότητας.
Ταυτόχρονα, προστατεύσαμε τα εργασιακά δικαιώματα, θεσπίζουμε την αύξηση του κατώτατου μισθού, ενώ εξασφαλίσαμε δημοσιονομικό χώρο για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και την υποστήριξη των πλέον αδυνάμων.
Σήμερα, έχουμε αφήσει πίσω μας τα προγράμματα που γεννούσαν διαρκώς ύφεση, ο ρυθμός ανάπτυξής μας είναι 2,1% για φέτος και θα είναι 2,5% για το 2019.
Η ανεργία έπεσε κατά 8%, ο τουρισμός υπερέβη τους 34 εκατομμύρια επισκέπτες, τα υψηλά δημοσιονομικά πλεονάσματα υπερκαλύπτονται, ενώ το ενδιαφέρον των επενδυτών αυξάνεται σταθερά.
Προστατεύσαμε τα εργασιακά δικαιώματα, θεσπίζουμε την αύξηση του κατώτατου μισθού, εξασφαλίσαμε δημοσιονομικό χώρο για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους & την υποστήριξη των αδύναμων. Αφήνουμε πίσω τα προγράμματα που γεννούσαν ύφεση, με ανάπτυξη 2,1% για φέτος και 2,5% το 2019.
Η Ελλάδα καθίσταται περιφερειακός, ενεργειακός, εμπορικός και διαμετακομιστικός κόμβος, αλλάζοντας τον ενεργειακό χάρτη και αναπτύσσοντας τις στρατηγικές της υποδομές.
Η Ελλάδα καθίσταται περιφερειακός, ενεργειακός, εμπορικός και διαμετακομιστικός κόμβος, αλλάζοντας τον ενεργειακό χάρτη και αναπτύσσοντας τις στρατηγικές της υποδομές.
Δεύτερον, σε ότι αφορά τη προσφυγική κρίση:
Κληθήκαμε να διαχειριστούμε τις μεγαλύτερες προσφυγικές ροές στη μεταπολεμική ευρωπαϊκή ιστορία.
Το πράξαμε με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Την ίδια στιγμή, όμως, υποστηρίξαμε την εφαρμογή της δύσκολης, αλλά απαραίτητης Κοινής Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας.
Κληθήκαμε να διαχειριστούμε τις μεγαλύτερες προσφυγικές ροές στη μεταπολεμική ευρωπαϊκή ιστορία. Το πράξαμε με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν ενδώσαμε στις εθνικιστικές, ξενοφοβικές φωνές, που υποστήριζαν τις επαναπροωθήσεις στη θάλασσα ή μια επιφανειακή διαδικασία ασύλου που θα απέρριπτε το σύνολο των αιτημάτων.
Αλλά, επίσης, δεν διστάσαμε να αποδεχθούμε ότι όσοι δε χρήζουν διεθνούς προστασίας θα πρέπει να επιστρέφουν στη χώρα διέλευσής τους, όπου είναι ασφαλείς.
Ασκήσαμε δριμεία κριτική στις ευρωπαϊκές χώρες που αρνούνταν να αναλάβουν το βάρος που τους αναλογεί.
Τις χώρες που θέλουν να είμαστε μαζί στα δικαιώματα, αλλά χώρια στις υποχρεώσεις.
Ασκήσαμε δριμεία κριτική στις ευρωπαϊκές χώρες που αρνούνταν να αναλάβουν το βάρος που τους αναλογεί. Τις χώρες που θέλουν να είμαστε μαζί στα δικαιώματα αλλά χώρια στις υποχρεώσεις.
Και ο λαός της Ελλάδας, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, υποδέχτηκε τους πρόσφυγες και μετανάστες που εισήλθαν στη χώρα, δίνοντας μαθήματα αλληλεγγύης.
Ενώ η Υπηρεσία Ασύλου μας, που δεν υπήρχε καν πριν 5 χρόνια, σήμερα έχει αναλάβει το μεγαλύτερο αριθμό αιτήσεων αναλογικά με τον πληθυσμό μας, σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ενώ το σημαντικότερο είναι ότι σήμερα, οι θάνατοι στο Αιγαίο έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί και οι ροές έχουν μειωθεί δραστικά.
Ο λαός της Ελλάδας, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει, υποδέχτηκε τους πρόσφυγες και μετανάστες που εισήλθαν στη χώρα, δίνοντας μαθήματα αλληλεγγύης. Σήμερα, οι θάνατοι στο Αιγαίο έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί και οι ροές έχουν μειωθεί δραστικά.
Τρίτον, σε ότι αφορά τη κρίση ασφάλειας:
Αντιμετωπίσαμε σοβαρές προκλήσεις από την ραγδαία αύξηση της αποσταθεροποίησης, του εθνικισμού και των εντάσεων, σε μια περιοχή στην οποία είχαμε ήδη σημαντικές διαφορές με γειτονικές μας χώρες.
Παραμένουμε προσηλωμένοι στην ανάγκη να υπάρχει σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Ξεκαθαρίζουμε την πλήρη στήριξή μας σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό, στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ.
Σε αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον η Ελλάδα διατήρησε μια πολιτική προάσπισης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και συμφερόντων.
Την ίδια στιγμή, όμως, επέλεξε να καταστεί, μαζί με την Κύπρο, ο σημαντικότερος Ευρωπαϊκός πυλώνας ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή.
Καθιερώσαμε δυναμικά τριμερή σχήματα συνεργασίας με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, την Ιορδανία, το Λίβανο και την Παλαιστίνη.
Και δώσαμε σαφώς το μήνυμα ότι ο διάλογος, η συνεργασία και ο σεβασμός για το Διεθνές Δίκαιο είναι ο μόνος τρόπος να καλλιεργήσουμε σταθερές διμερείς σχέσεις και να ενισχύσουμε τις προοπτικές της περιοχής.
Προωθούμε ενεργά τη σταθερότητα & την οικονομική ανάπτυξη στα Βαλκάνια. Μέσω του διαλόγου μας με την Αλβανία, αλλά κυρίως μέσω της συμφωνίας των Πρεσπών. Μια συμφωνία που δεν είναι σημαντική μόνο για τη περιοχή, αλλά μπορεί να αποτελέσει & μοντέλο για την επίλυση διαφορών.
Σε αυτήν την πολιτική παραμείναμε προσηλωμένοι και στις δύσκολες σχέσεις μας με την Τουρκία, αρνούμενοι ξανά και ξανά να ενδώσουμε στον εθνικισμό και την κλιμάκωση της έντασης.
Μια θέση που μας επέτρεψε να απελευθερώσουμε τη δυναμική των σχέσεών μας στους τομείς της ασφάλειας, της μετανάστευσης, της ενέργειας και της οικονομίας.
Αλλά την ίδια στιγμή, μια θέση που καθιστούσε σαφή την ανάγκη να υπάρχει σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Στο πλαίσιο αυτό, ξεκαθαρίσαμε και ξεκαθαρίζουμε την πλήρη στήριξή μας σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό, στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ.
Μια λύση που θα βασίζεται στο πλαίσιο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, όπως είχε διαμορφωθεί στο σημείο όπου αφήσαμε τις διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά.
Το δίλημμα δεν είναι πατριωτισμός ή παγκοσμιοποίηση. Αλλά αν θα αφήσουμε τον κόσμο μας στην ανεξέλεγκτη τροχιά της εθνικιστικής αναδίπλωσης ή θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για συλλογικές προοδευτικές λύσεις που θα σέβονται την εθνική & λαϊκή κυριαρχία του καθενός ξεχωριστά.
Παράλληλα, προωθούμε ενεργά τη σταθερότητα και την οικονομική ανάπτυξη στα Βαλκάνια, μέσω μιας πολιτικής επίλυσης ζητημάτων με τους γείτονές μας, που ξεκλειδώνει την προοπτική τους για ένταξη στην ΕΕ και σε άλλους Διεθνείς Οργανισμούς που επιλέγουν.
Μέσω του διαλόγου μας με την Αλβανία, αλλά κυρίως μέσω της Συμφωνίας των Πρεσπών με τη βόρειο γείτονά μας – μια Συμφωνία που δεν είναι μόνο σημαντική για την περιοχή, αλλά μπορεί να αποτελέσει και μοντέλο για την επίλυση διαφορών.
Μια Συμφωνία που δεν προέκυψε μέσω της επιβολής του ισχυρότερου και των συμφερόντων του, αλλά ήταν αμοιβαίως αποδεκτή, προασπίζοντας την αξιοπρέπεια και των δύο πλευρών.
Κυρία Πρόεδρε,
Πιστεύω ήρθε η ώρα εμείς ως Διεθνής Κοινότητα να επαναπροσδιορίσουμε το κεντρικό ερώτημα για το μέλλον μας:
Το δίλλημα δεν είναι πατριωτισμός ή παγκοσμιοποίηση.
Αλλά αν θα αφήσουμε τον κόσμο μας στην ανεξέλεγκτη τροχιά της εθνικιστικής αναδίπλωσης -που η ιστορία μας διδάσκει ότι οδηγεί σε τραγωδίες- ή θα δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για συλλογικές προοδευτικές λύσεις που θα σέβονται την εθνική και λαϊκή κυριαρχία του καθενός ξεχωριστά.
Γιατί καμία σύγχρονη, δημοκρατική πατριωτική πολιτική, δεν μπορεί να είναι πολιτική παθητικής αποδοχής των υποδείξεων υπερεθνικών ελίτ που δεν λογοδοτούν σε κανένα.
Καμία σύγχρονη, δημοκρατική πατριωτική πολιτική δεν μπορεί να θεωρήσει δεδομένη μια διεθνή τάξη που αναπαράγει ανισότητες εξουσίας και πλούτου ή προστατεύει το δικαίωμα κάποιων να έχουν τεράστια εμπορικά πλεονάσματα σε βάρος άλλων.
Όπου ορισμένες χώρες επιβάλλουν τη βούλησή τους και τα συμφέροντά τους σε άλλες, πολλώ δε μάλλον στο όνομα κοινών αξιών.
Αυτή είναι η θέση μας στην ευρωζώνη, αυτή είναι η θέση μας σε σχέση με τους ανθρωπιστικούς πολέμους στην περιοχή και αυτή είναι η θέση μας έναντι των διαφορών μας με τους γείτονές μας.
Από την άλλη πλευρά, όμως, μια σύγχρονη, δημοκρατική πατριωτική πολιτική πρέπει να μπορεί να αντιμετωπίσει παγκόσμιες και περιφερειακές προκλήσεις του 21ου αιώνα.
Προκλήσεις που είναι κοινές από τη φύση τους και οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο συλλογικά, στη βάση κοινών αξιών.
Πιστεύουμε ότι μια σύγχρονη δημοκρατική πατριωτική πολιτική, πρέπει να βασίζεται σε συλλογικές πρωτοβουλίες και εγγυήσεις που προασπίζουν την ειρήνη, τη σταθερότητα, την αειφόρο ανάπτυξη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν πρέπει να βασίζεται στη λογική των μονομερών ενεργειών, στον εθνικισμό και στην ενίσχυση των ισχυρών εις βάρος των αδυνάμων.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εξασφαλίσουμε πως οι Διεθνείς Οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένων των χρηματοπιστωτικών, θα πρέπει να λογοδοτούν και να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των κρατών και των πολιτών.
Σημαίνει ότι πρέπει να στηρίξουμε τις προτάσεις του Γενικού Γραμματέα για μεταρρύθμιση του ΟΗΕ.
Καμία σύγχρονη, δημοκρατική, πατριωτική πολιτική δεν μπορεί να θεωρήσει δεδομένη μια διεθνή τάξη που αναπαράγει ανισότητες εξουσίας και πλούτου ή προστατεύει το δικαίωμα κάποιων να έχουν τεράστια εμπορικά πλεονάσματα σε βάρος άλλων.
Αλλά σημαίνει ότι πρέπει να στηρίξουμε και την Ατζέντα 2030 για την αειφόρο ανάπτυξη, το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση, τη Συμφωνία των Παρισίων για την κλιματική αλλαγή και τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, παρά τις αδυναμίες της.
Σημαίνει την εξεύρεση μιας πολιτικής λύσης στη Συρία, στη βάση ενός συμμετοχικού πολιτικού διαλόγου, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Σημαίνει ότι πρέπει να στηρίξουμε την αναθέρμανση των συνομιλιών για το Μεσανατολικό με στόχο μια ολοκληρωμένη λύση που θα ανταποκρίνεται στο δίκαιο αίτημα του Ισραήλ για ασφάλεια και το δίκαιο Παλαιστινιακό αίτημα για ένα κράτος στη βάση των συνόρων του 1967, με πρωτεύουσα τα ανατολικά Ιεροσόλυμα.
Σημαίνει ότι πρέπει να προωθήσουμε τον πολύτιμο διάλογο μεταξύ των ευρωπαϊκών και ευρωατλαντικών θεσμών και χωρών με τη Ρωσία, στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού, για την αντιμετώπιση διεθνών προκλήσεων και κρίσεων.
Σημαίνει την προώθηση της ειρήνης και ανάπτυξης στην Αφρική, τη στήριξη των χωρών που έχουν αναλάβει το μεγαλύτερο βάρος φιλοξενίας προσφύγων – όπως η Τουρκία, Λίβανος και Ιορδανία – και την αντιμετώπιση των γενεσιουργών αιτιών της μετανάστευσης.
Σημαίνει ότι πρέπει να στηρίξουμε τα θετικά βήματα για μια διπλωματική λύση για την αποπυρηνικοποίηση στην Κορεατική Χερσόνησο.
Σημαίνει – ιδίως καθώς γιορτάζουμε τα 70 χρόνια από την υπογραφή της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – την προώθηση της ατζέντας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Όπως άλλωστε, κάνουμε στην Ελλάδα: με την απόδοση ιθαγένειας σε παιδιά μεταναστών τα οποία γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη χώρα μας, με τη νομική κατοχύρωση της ταυτότητας φύλου, τη θεσμοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης και την εμβάθυνση των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας.
Μια σύγχρονη, δημοκρατική, πατριωτική πολιτική, πρέπει να βασίζεται σε συλλογικές πρωτοβουλίες και εγγυήσεις που προασπίζουν την ειρήνη, τη σταθερότητα, τη βιώσιμη ανάπτυξη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Κυρία Πρόεδρε,
Ο Νέλσον Μαντέλα – τα 100 χρόνια από τη γέννηση του οποίου γιορτάζουμε φέτος – είχε πει πως «μας φαίνεται κάτι αδύνατο, μέχρι τη στιγμή που το πετυχαίνουμε».
Τα 8 τελευταία χρόνια η Ελλάδα χτυπήθηκε άγρια από τρεις διεθνείς κρίσεις.
Αναμετρήθηκε σκληρά με λογικές που λένε ότι καθένας μόνος του οφείλει να αντιμετωπίσει διεθνούς κλίμακας προβλήματα.
Σήμερα, αν και η Ελλάδα αντιμετωπίζει ακόμα μεγάλες προκλήσεις στην οικονομία, στη διαχείριση του μεταναστευτικού και στη διπλωματία, στέκεται πάλι στα πόδια της φέρνοντας λύσεις στην περιοχή.
Αυτό δεν θα γινόταν χωρίς μια πολιτική που προτάσσει τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία, αλλά παράλληλα δεσμεύεται στην εξεύρεση συλλογικών λύσεων με στόχο την ειρήνη, τη σταθερότητα και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Πρέπει να στηρίξουμε την Ατζέντα 2030, το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τη μετανάστευση, τη Συμφωνία των Παρισίων, τη Συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, παρά τις αδυναμίες της & την εξεύρεση πολιτικής λύσης στη Συρία, στη βάση ενός συμμετοχικού πολιτικού διαλόγου, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Η πρόκληση της εποχής μας είναι να ξαναβρούμε αυτή την ισορροπία ως διεθνής κοινότητα απέναντι σε εθνικιστικές δυνάμεις που προπαγανδίζουν το φόβο, το μίσος και τελικά την συλλογική οπισθοδρόμηση κάθε λαού.
Και αυτή είναι μια πραγματικά σύγχρονη, δημοκρατική, αλλά και πατριωτική επιλογή.
Μια επιλογή που θα επιδιώκει οι Πατρίδες όλων μας να ζουν με ειρήνη και να ευημερούν και όχι να στρέφεται η μια εναντίον της άλλης.
Ο πολιτισμός μας ως Έλληνες, δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολία ως προς τις θέσεις που θα υποστηρίξουμε.
Ο ελληνικός λαός θα σταθεί για ακόμη μια φορά στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
Το μήνυμά μας είναι ξεκάθαρο: Ο διάλογος, η συνεργασία και ο σεβασμός για το Διεθνές Δίκαιο είναι ο μόνος τρόπος να καλλιεργήσουμε σταθερές διμερείς σχέσεις και να ενισχύσουμε τις προοπτικές της περιοχής.

21 Αυγ 2018

ΣΥΡΙΖΑ: Το μέλλον του τόπου είναι πια στα δικά μας χέρια

Η ανακοίνωση της Κουμουνδούρου για το τέλος των μνημονίων και τη νέα μέρα για τη χώρα

Τι αναφέρει το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για το τέλος των μνημονίων και τη νέα μέρα για τη χώρα:

«Μια νέα μέρα ξημερώνει για τη χώρα. Η σκοτεινή εποχή των μνημονίων είναι πια παρελθόν. Το μέλλον του τόπου είναι πια στα δικά μας χέρια, ώστε να μείνουν ως μια δυσάρεστη ανάμνηση, ως μια μαύρη περίοδος που την αφήνουμε για πάντα πίσω μας, τα προηγούμενα χρόνια. Τα χρόνια της καταστροφής του κοινωνικού ιστού, της ανεργίας, της μετανάστευσης της νεολαίας, της ραγδαίας φτωχοποίησης ενός μεγάλου μέρους του κόσμου της εργασίας, της απώλειας του ΑΕΠ της χώρας σε επίπεδα εμπόλεμων περιόδων, της εξαθλίωσης μισθωτών, συνταξιούχων, του κλεισίματος καταστημάτων, επιχειρήσεων, της απώλειας οποιασδήποτε προοπτικής για το μέλλον.

Αφήνουμε πίσω μας τη μνημονιακή νύχτα, αλλά δεν ξεχνάμε ούτε πώς βρεθήκαμε στο Καστελόριζο, ποιοι μας οδήγησαν στο γκρεμό, ούτε τον ακραίο και απάνθρωπο νεοφιλελευθερισμό, τα αντικοινωνικά μέτρα, τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, αλλά και την καταστολή κάθε φωνής που δεν πίστευε ότι «τα μνημόνια είναι ευλογία», ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, που αγωνίστηκε ενάντια στον αυταρχισμό, την περιστολή κοινωνικών, πολιτικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Δεν ξεχνάμε τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ που, αφού πρώτα έστησαν επί δεκαετίες ένα πελατειακό κράτος, κατέστησαν τη διαφθορά ενδημικό φαινόμενο, υπηρέτησαν πιστά άνομα επιχειρηματικά συμφέροντα, άφησαν πίσω τους ένα δημόσιο τομέα αποδυναμωμένο, εχθρικό προς τους πολίτες και το δημόσιο συμφέρον, έφτασαν στο σημείο, στα χρόνια των μνημονίων, να κατηγορούν τον ελληνικό λαό για τη χρεωκοπία, υπακούοντας, ταυτόχρονα, σε κάθε επαχθές μέτρο που ερχόταν εισαγόμενο από το εξωτερικό, χωρίς την παραμικρή υπόνοια διαπραγμάτευσης. Κι όταν ήρθε πια η ώρα της μεγάλης πολιτικής αλλαγής του 2015, είχαν φροντίσει από πριν να δυναμιτίσουν κάθε προσπάθεια ανόρθωσης, κάθε περιθώριο ελιγμών, αφήνοντας τα ταμεία άδεια, ελπίζοντας στην αριστερή παρένθεση και στη σύντομη πτώση της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Ο λαός και η Ιστορία δεν τους έκαναν τη χάρη. Οι πολίτες γύρισαν την πλάτη σε όσους τους έφεραν στο χείλος του γκρεμού, έκλεισαν τα αυτιά τους στην συστηματική προπαγάνδα των κομμάτων του πάλαι ποτέ δικομματισμού, των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών που είχαν ως προμετωπίδα τους το «βάστα Σόιμπλε», γιατί κατάλαβαν και καταλαβαίνουν ποιος υπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνίας, των εργαζομένων, και ποιοι είχαν κι έχουν ως μοναδική τους πολιτική τον στυγνό νεοφιλελευθερισμό και κάθε είδους αντικοινωνικό μέτρο.

Όσο κι αν κάποιοι πασχίζουν να αρνηθούν την πραγματικότητα, διαψεύδοντας ακόμα και τους Ευρωπαίους ομοϊδεάτες τους, σήμερα ξεκινάει μια νέα περίοδος για την κοινωνία. Χωρίς την ασφυκτική επιτροπεία, χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη των δόσεων, μια περίοδος ανοικοδόμησης και ριζικής αλλαγής. Γιατί η σημερινή μέρα είναι μέρα μνήμης για την καταστροφή που πέρασε, για τις θυσίες του ελληνικού λαού, που τώρα πια πιάνουν τόπο, αλλά και η απαρχή ενός νέου αγώνα. Ανακτώντας την ελευθερία κινήσεων, με στοχευμένες κοινωνικές παρεμβάσεις, οφείλουμε να αλλάξουμε ακόμα πολλά. Να επουλώσουμε τα τραύματα που δημιούργησαν στον κοινωνικό ιστό οι πολιτικές των προηγούμενων χρόνων, να υλοποιήσουμε μια νέα αναπτυξιακή προοπτική για τη χώρα, να συνεχίσουμε τις ριζικές μεταρρυθμίσεις στην Υγεία, την Παιδεία, το κράτος Πρόνοιας, τους θεσμούς, να εμβαθύνουμε και να επεκτείνουμε τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. 

Σε αυτή τη νέα πορεία θα φανεί ποιοι θα επιλέξουν, τελικά, την πρόοδο ή τη συντήρηση, τη δημοκρατία ή την ακροδεξιά ρητορεία, την κοινωνική ανόρθωση ή την παλινόρθωση όσων μας οδήγησαν στην κοινωνική καταστροφή».

29 Ιουλ 2018

Η προσωπική μου μαρτυρία...

Η προσωπική μου μαρτυρία από την πυρκαγιά με κάποιες ενδιαφέρουσες προεκτάσεις
Το σπίτι μας βρίσκεται στην περιοχή του Νέου Βουτζά Αττικης, στην πρώτη είσοδο και στον συνοικισμό Νεος Ποντος. Είναι κοντά στην κορυφογραμμή και το δεύτερο στη σειρά σπίτι στη γραμμή της φωτιας. Υπήρξαμε ως εκ τούτου θύματα της πυρκαγιάς, από τους τυχερούς ομως, καθώς το οίκημα, οι άνθρωποι, τα ζωάκια μας σώθηκαν, αλλά δυστυχώς το ίδιο δε συνέβη για πολλούς από τους γείτονες μας. Καταθέτω εδώ την προσωπική μου μαρτυρία, όπως την έζησα, καθώς και κάποιες παράπλευρες σκέψεις και διευκρινίσεις...
Από το 1978 που έγινε η πρώτη φωτιά στην περιοχή έχω υπάρξει μάρτυρας σε επτά πυρκαγιές. Η τότε πυρκαγιά του 1978 ήταν η μεγαλύτερη σε έκταση και η πιο δυνατή (μέχρι σήμερα...). Όλα τα δέντρα είχαν απανθρακωθεί. Κάηκαν 2-3 άνθρωποι και αυτό θεωρήθηκε εξαιρετικά τραγικό... Σπίτια δεν υπήρχαν, παρά λιγα προσφυγικά, καθώς ο οικισμος Νεος Ποντος ήταν οικοπεδικος συνεταιρισμος και ο κάθε δικαιουχος είχε σύμφωνα με το καταστατικό δικαίωμα να κτίσει ένα μικρό σπιτάκι 50 τμ. Η φωτιά τότε σταμάτησε έξω από ένα μικρό παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής και όλοι έλεγαν ότι είναι θαύμα γιατί η φωτιά μπήκε την παραμονή, δηλαδή στις 25 Ιουλίου. Με την τωρινή πυρκαγιά κλείνει ένας κύκλος 40 χρόνων από τότε!!!... στη διάρκεια του οποίου κτιστηκαν περίπου 50 νέα σπίτια στον συνοικισμό με υψηλες οικοδομικες προδιαγραφές και στατική ή και αρχιτεκτονική μελέτη.
Παρένθεση:
Η περιοχή, ας σημειωθεί, είναι εκτός σχεδίου αλλά αυτό υπήρξε μία κοντόφθαλμη επιλογή κάποιων λίγων γέρων του συνεταιρισμού, καθώς υπήρξαν τόσο οι κατάλληλες προδιαγραφές (πλάτη δρόμων και μεγέθη οικοπέδων) όσο και η πρόταση να ενταχθούμε στην γειτονική εντός σχεδίου περιοχή του Νέου Βουτζά. Οι γέροι δυστυχώς σκέφτηκαν μόνο ότι θα χάσουν τον έλεγχο του συνεταιρισμού και απέρριψαν την πρόταση και οι νεωτέρου τραβούσαν τα μαλλιά τους... Αργότερα δεν ξανά υπήρξε άλλη τέτοια ευκαιρία αν και προσπαθήσαμε... Οι νέοι ιδιοκτήτες έχτισαν καλά σπίτια, και για όσους βιαστούν να φωνάζουν περί αυθαιρέτων και μας κατηγορούν ως κακους και ανευθυνους χωρις ομως να έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο, ας υπενθυμίσουμε ότι τότε διαφορετικά ήταν τα μέτρα και σταθμά και ο τρόπος σκέψης... όποτε στις συνθήκες εκείνες έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν με σκέψη κάποια επικείμενη νομιμοποίηση και ένταξη στο σχεδιο... (για την οποία έγιναν πολλές ενέργειες αλλά δεν καρποφόρησαν, καθώς υπήρξε διεκδίκηση της περιοχης από την εκκλησία που εμπόδιζε)...
Ετσι καπως εγκατασταθήκαμε και εμείς στην περιοχή το 1978 και το 1987 είχαμε επιτελους ένα νέο σπίτι κτισμένο με το εφάπαξ του πατέρα και κάποιο πουλημένο κτημα, νομιμοποιημένο βάση νόμου Τριτση, ένα σπίτι κυρίας κατοικίας, μεγάλο μέρος του οποίου έγινε από τη χειρονακτική εργασία του πατέρα μου και της μητέρας μου... με πολύ κόπο και αγάπη. Με έναν κήπο πολυαγαπημένο...
Δε διαφέρουν πολύ οι ιστορίες των γειτόνων.. είμασταν όλοι μια χαρούμενη κοινότητα που απέναντι στην αδιαφορία του κράτους και των άρχων πήραμε το νόμο στα χέρια μας. Φτωχοί, χωρίς τη δυνατότητα να αγοράσουμε οικόπεδο στην διπλανή εντός σχεδίου περιοχή, παλεύοντας με τα χέρια, τρώγοντας όλοι μαζί, βοηθώντας καθενας μας στην οικοδόμηση του σπιτιού του γείτονα... προσπαθωντας από το 1978 να κάνουμε πράσινο ότι είχα γίνει μαύρο, ξανά και ξανά και ξανά...Και αυτό τότε ήταν απόλυτα σωστό και λογικό γιατί όλη η οικοδόμηση της νέας Ελλάδας στηρίχθηκε στην αλληλεγγύη και την προσωπική πρωτοβουλία (γιατί ας μην κατηγορούμε μόνο την αυθαίρετη δόμηση, ας δούμε και τι καλό προσέφερε, τόσο οικοδομικά, όσο και οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά). Και τα καταφέραμε καλά, καθως τα τελευταία χρόνια η περιοχή είχε γίνει φυσικό καταφύγιο για πολλά ζωάκια που βλέπαμε, αλεπουδες, λαγουδάκια, περδικες, κουκουβαγιες, χελωνες, σαυρες, τα οποία ταΐσαμε και προστατεύαμε...
Οι πυρκαγιές που ζήσαμε είχαν όλες κοινά χαρακτηριστικά: το κομβικό σημείο ήταν οι κορφές των λόφων πίσω από το Λυρειο μοναστήρι (βορειοδυτικά) και καταλύτης οι ισχυροί άνεμοι του Ιουλίου και του Αυγούστου, γνωστοί στην περιοχή από την Αρχαιότητα. Όλοι έτρεμαν στη σκέψη ότι οταν θα έπαιρνε φωτιά εκείνο το σημείο, θα κινδυνεύαμε και από την πρώτη φωτιά είχαν γίνει κάποιες αντιπυρικές ζώνες, οι οποίες όμως δεν αρκούσαν, γιατί οι φλογες εύκολα τις πήδαγαν... τα καλοκαίρια κάναμε περιπολίες, κάποιες από τις οποίες έσωσαν την κατάσταση.
Δυστυχώς κάποιες άλλες πυρκαγιές κατάφεραν να εξαπλωθούν και έτσι καήκαμε: το 1995 στην μεγάλη πυρκαγιά του Διονύσου, το 1998 που σβήναμε από την αυλή με κουβάδες (η βλάστηση δεν είχε ακόμη μεγαλώσει πολύ και δεν κινδύνεψε το σπίτι), το 2005, το 2009, το 2012... κάπου εκει, στις αρχές του 2000 υψώσαμε τα περιμετρικά τείχη και φτιάξαμε αντιπυρική ζώνη γύρω από την αυλή -το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι γείτονες...
Με αυτή την προπεδια στην πυρκαγιά ως υπόβαθρο, ξεκινησε και η τωρινή, τραγικότερη όλων ιστορία φωτιάς...
Το μεσημέρι της Δευτέρας στις 2.30 κατεβαίνω στην παραλία Μαρικες στη Ραφήνα για μπάνιο, όπου μαθαίνω για τη φωτιά της Κινέτας. Ο ουρανός είναι μαύρος και η θάλασσα ήρεμη μεν, όμως με μια πολύ παράξενη αύρα: Οι Μαρικες είναι η αγαπημένη μου παραλία και όλοι εδώ γνωρίζουν ποσό σπάνιο και τέλειο είναι να την πετύχεις ακυματιστη. Προσωπικά μου δημιουργεί πάντα ένα συναίσθημα ευφορίας και όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά πηγαινω εκει να χαλαρώσω και να συνέλθω. Κολυμπώ πάντα στα βαθιά διασχίζοντας τον κόλπο. Το ίδιο έκανα και το μεσημέρι της Δευτέρα και ενώ χαλάρωνα ανάσκελα στη μέση της διαδρομής νιώθω ένα τρεμούλιασμα στη θάλασσα και συνειδητοποιώ ότι με τραβά με δύναμη προς τα μέσα. Κολυμπώ έντονα και βγαίνω με δυσκολία στην ακτη. Ο άνεμος είναι δυτικός (από το βουνό προς τη θάλασσα) και όπως ξαφνικά ξεκινά, έτσι ξαφνικά αρχίζει και δυναμώνει...
Φτάνω στο σπίτι μας κατά τις 16.00 κάνω ένα μπάνιο και στις 16.30 βγαίνω στη βεράντα. Ο άνεμος έχει δυναμώσει τώρα πολύ και φυσά σε ριππες, ενώ ένα μαύρο σύννεφο φαίνεται να μας κατακλύζει από βορειοδυτικά. Συμβουλεύω τη μητέρα μου έντονα να μην πάει στη θάλασσα (στον Άγιο Αντρέα) και ευτυχώς με ακούει, αν και με θεωρεί υπερβολική... μιλώ με γείτονες στο τηλέφωνο γιατί μυρίζει έντονα καπνός και υπάρχουν στάχτες στον αέρα αλλά καμία είδηση δεν υπάρχει στα ΜΜΕ και το διαδίκτυο και η γενική εντύπωση είναι ότι η στάχτη και ο καπνός προέρχονται από την Κινέτα που όπως λένε στις ειδήσεις, το σύννεφο φτάνει μέχρι την Ανατολική Αττική... νομίζω ότι αυτή η είδηση παραπλάνησε τους περισσότερους στην αρχή...
Και ενώ αυτό συμβαίνει στις 16.55, μαθαίνουμε από το διαδίκτυο για μικρή εστία φωτιας στην Πεντέλη... λίγα λεπτά μετά κάποιοι γείτονες ανεβαίνουμε στην κορυφογραμμή και βλέπουμε τη φωτιά στην πέρα δυτική κορυφογραμμή, ισως δυο χλμ σε ευθεία από το σπίτι μας (μεσολαβεί μια χαράδρα και άλλη μια κορυφή). Συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει κίνδυνος αλλά όχι το μέγεθος του καθώς όπως έγραψα, έχουμε όλοι εδώ ήδη ζήσει πολλές φωτιές τις οποίες υπερασπιστήκαμε στις αυλές μας...
Πάρ ολ αυτά ζήτω στη μητέρα μου να πάρει τα δυο σκυλάκια μας και να κατέβει με το αυτοκίνητο της στην πρώτη είσοδο του Νέου Βουτζά περισσότερο ως πρόληψη... στο σπίτι υπάρχουν δυο ακόμη αυτοκίνητα, το δικό μου και της αδελφής μου που λείπει, όποτε ζήτω τη βοήθεια του γείτονα να κατεβάσουμε κάτω το ένα αυτοκίνητο για ασφάλεια και πρόληψη και να πάρω εγώ το άλλο... είμαστε ακόμη αρκετά χαλαροί όλοι εδώ και η φωτογραφία που επισυνάπτω έχει τραβηχτεί στις 17.30 πριν κατεβάσω το πρώτο αυτοκίνητο. Ο γείτονας εντωμεταξύ έχει αφήσει τη γυναίκα του στο σπίτι δίπλα για να οδηγήσει το αυτοκίνητο (δηλαδή δεν αντιλαμβάνεται όπως και όλοι μας το ποσό επικίνδυνη είναι η φάση). Όταν επιστρέφουμε λιγα λεπτά μετά, η γυναίκα είναι σε πανικό και οι φλογες από το απέναντι βουνό έχουν ταξιδέψει δυο χλμ και βρίσκονται στο παραδίπλα οικόπεδο πάνω από εμάς, δλδ στα 50 μέτρα από το σπίτι μας. Η φωτογραφία που ανεβάζω είναι τραβηγμένη στις 17.45 δλδ ένα τέταρτο μετά την πρώτη φωτογραφία!!! Φεύγουμε τρέχοντας, μη προλαβαίνοντας να κλείσουμε ούτε την πόρτα της αυλής. Εγώ έχω πάθει κρίση, πάει το σπίτι..., τρέμω και φτάνοντας στον Νεο Βουτζά προσπαθούν να με ηρεμήσουν...
Μέχρι στιγμής ο πανικός όλων είναι για το δάσος και τα σπίτια στις δυτικες ακρες του οικισμού. Έχουμε όλοι συγκεντρωθεί στην είσοδο του Βουτζά στη λεωφόρο Μαραθωνος που είναι το ασφαλές σημείο, το καταφύγιο, το απυρόβλητο... κάποιοι κάθονται στο καφενείο προσπαθώντας να συνέλθουν...
Στις 18.30, 45 λεπτά μετά την έλευση της φωτιάς στα όρια του οικισμού και σε ευθεία απόσταση 1,2 χλμ, συνειδητοποιούμε με φρίκη ότι η φωτιά έχει μπει στο κέντρο των οικισμων Νέος Βουτζας και Νέος Ποντος και κατεβαίνει προς τον κόμβο όπου βρισκόμαστε!!
Να ενημερώσω ότι αυτό δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ!! Ακόμη και στην πρώτη μεγάλη φωτιά του 1978 ακόμη και στις επόμενες ο κόμβος ήταν το απυρόβλητο και καιγοντουσαν πάντα οι άκρες του οικισμού... Η Μαραθωνος, εξαιρετικά φαρδυς δρομος, ήταν για ολους απόλυτα ασφαλης τοπος. Για το λόγο αυτό ο κόσμος κοίταζε πετρωμενος και κανένας δεν έφευγε, νομίζοντας ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο η μια οφθαλμαπάτη... Γιαυτο και όταν είπα στη μητέρα μου να μπει με τα σκυλάκια στο αυτοκίνητο της και να πάει στη Ραφήνα χωρίς πολλές αντιρρήσεις, τρόμαξα να την πείσω... κανένας άλλος δεν είχε κουνηθεί, έκοβαν βόλτες, έβγαζαν φωτογραφίες με πλήρη άγνοια του κινδύνου. Τελικά η μητέρα έφυγε, και πέντε λεπτά αργότερα κινητοποιηθήκαμε και οι υπόλοιποι με κατεύθυνση το λιμάνι της Ραφηνας η την Νέα Μακρη...
Να σημειωθεί εδώ όσον αφορά την κινητοποίηση των αρχών, της πυροσβεστικής, της αστυνομίας, ελικοπτέρων, αεροπλάνων κλπ, ότι όλα έγιναν τόσο σύντομα που δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει κάτι διαφορετικό και καλύτερο από ότι έγινε. Όχι!!! Δεν μας εγκατέλειψαν για χάρη της Κινέτας, ούτε και έλειψε ο συντονισμος, δεν έλειψαν τα οχήματα της πυροσβεστικής, η ρύθμιση της κυκλοφορίας και όλα τα υπόλοιπα, αλλά στο βαθμό που ακόμη ζούσαμε την πρώτη φάση της πυρκαγιάς που είχε διάρκεια μιας ώρας από τη στιγμή που φάνηκε στο βουνό, αλλά που απλωθηκε τόσο αστραπιαία σε ένα πολύ πλατύ μέτωπο, δεν μπορούσαν να γίνουν θαύματα!! Υπήρχαν εκατοντάδες άτομα συγκεντρωμένα και αλλά πολλά στους παράλληλους δρομους δυτικά της Μαραθωνος κοντά στον κόμβο και κάπου 100 αυτοκίνητα, άλλα σταθμευμένα, άλλα να γυρίζουν πάνω-κάτω στην ταραχή... Όπως γνωρίζετε από τα ΜΜΕ πολλοί άνθρωποι σε εκείνους τους παράλληλους δρόμους εγκλωβίστηκαν στα αυτοκίνητα τους γιατί η φωτιά έκαψε δέντρα, κολώνες ΔΕΗ και τα εγκατέλειψαν, κάποιοι δυστυχώς δεν υπήρξαν τυχεροί και κάηκαν μέσα σε αυτά ζωντανοί... στο μεταξύ, καθώς η όλη περιοχή (Νέος Βουτζας, Ραφήνα, Κόκκινο Λιμανάκι, Μάτι) είναι σαν συγκοινωνούντα δοχεία (όλοι έχουμε φίλους σε όλες αυτές τις περιοχές) πολλοί που βρίσκονταν σε μια από αυτές τις περιοχές έτρεχαν να δουν τι γίνεται με το σπίτι τους που ήταν σε μια άλλη γειτονική περιοχή. Υπήρχε δηλαδή ένας μεγάλος φόρτος σε ενδιάμεση κίνηση στους δρόμους εκτός από την μαζική έξοδο που έγινε στις περισσότερες περιπτώσεις τελευταία στιγμή, καθώς οι κάτω περιοχές κοντά στη Μαραθωνος και την παραλία, νόμιζαν οτι είναι ασφαλείς...
Αυτά είχα να πω, τα παραπέρα τα γνωρίζετε από τα ΜΜΕ, εμείς εδώ δεν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα όποτε δε βλέπουμε τηλεόραση, μοιραζόμαστε τις προσωπικές μας αναμνήσεις και βιώματα με αυτά των γειτόνων.
Τελευταία σκηνή, μαύρη μνήμη... κόσμος πολύς με σκυλάκια στην παραλία της Ραφηνας δίπλα στο λιμάνι να βλέπουμε στον ορίζοντα βόρεια τις φλογες, να σκεφτόμαστε ότι το κακό φτάνει στη θάλασσα, στο λιμάνι, να βλέπουμε μέσα από μια μαύρη ομίχλη να έρχονται τα πλοία και να κατεβάζουν κόσμο (ειναι ένα αναπάντητο για εμενα ερώτημα το γιατί δεν τα έστειλαν στο Λαύριο, καθώς με τον κόσμο και τα αυτοκίνητα που κατέφθασαν στο λιμάνι υπήρξε ταλαιπωρία, συνωστισμός και δυσκολευτήκαμε όλοι να απομακρυνθούμε από την περιοχή που περιμετρικά καιγόταν), να ακούμε εκρήξεις... καίγεται ο Αη Νικόλας!!! Όχι!!! Είναι το σπίτι του Καραμανλή και αυτός θα το σώσει... χα!!! τέτοιες κουβέντες... ποσό ειρωνικά ανόητες... ποσό αφελείς... Αυτό που ακόμη δε γνωρίζαμε ήταν όμως το ότι πίσω από τις φλογες στο εκκλησάκι του Αη Νικόλα και στο σπίτι κάποιοι καραμανλη, καίγονταν ζωντανοί άνθρωποι και εξαφανιζόταν από τον χάρτη ολόκληροι οικισμοί..

Ευφροσύνη Τσακιρη, Δρ Αρχιτέκτων Μηχανικος, Πολεοδόμος ΕΜΠ

28 Ιουλ 2018

Αυτό που εγώ έζησα... Μια μαρτυρία για το Μάτι


ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΤΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΠΤΗ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΖΗΣΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ

Επειδή ακούω γύρω μου του κόσμου τις βλακείες και διαβάζω ακόμη μεγαλύτερες από ανθρώπους που ούτε έχουν ιδέα από την περιοχή και κυρίως από την ιδιομορφία που έχει το Μάτι...
Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι το Μάτι ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ στον Δήμο Ραφήνας, με εξαίρεση ένα πολύ μικρό μέρος του, στην είσοδό του, λίγα μέτρα πιο κάτω από το Κόκκινο Λιμανάκι. Το Μάτι διοικητικά ανήκε πάντα στον Δήμο Νέας Μάκρης (η παραλιακή γραμμή Ζούμπερι, Άγιος Ανδρέας, Μάτι είναι η προέκταση της Νέας Μάκρης), ο οποίος Δήμος Νέας Μάκρης ενώθηκε πλέον με τον Δήμο Μαραθώνα, άρα δηλαδή το Μάτι ανήκει στον Δήμο Μαραθώνα. Κοινώς ο Δήμος Ραφήνας και λόγω του λιμανιού που έχει, φορτώθηκε από μόνος του (και πολύ καλά έκανε φυσικά σε τέτοιες στιγμές), ένα φορτίο που ΔΕΝ του αναλογούσε. Για το τι έκανε ο Δήμαρχος Μαραθώνα και πού βρισκόταν το 24ωρο της μεγάλης πίεσης, ας το αναλογιστούν αυτοί που τον ψήφισαν. Ίσως είχε να φροντίσει ένα νέο μπότοξ, ίσως την βίλα του στην Καλλιτεχνούπολη, ίσως ήταν στην Μύκονο και πού να τρέχει τώρα, πάντως εκεί δεν εμφανίστηκε!

Αυτοί που απορούν με τον εγκλωβισμό τόσων ανθρώπων, το κάνουν από άγνοια για το πώς ήταν διαμορφωμένη η περιοχή. Μιλάμε για μια εντελώς κλεισμένη περιοχή από παντού, με μια μόνο κεντρική αρτηρία, κοντά στην παραλία (αλλά όχι ακριβώς παραλιακή, δεν "βλέπει" θάλασσα ο κεντρικός δρόμος, καθώς είναι χτισμένα η ακτή και τα βράχια της από σπίτια, μαγαζιά, καφετέριες, ταβέρνες κι ένα μεγάλο ξενοδοχείο), μια απίστευτα λοιπόν στενή οδική κεντρική αρτηρία που κινείται παράλληλα με την ακτογραμμή και που στα περισσότερα σημεία της δεν χωρούν δύο αυτοκίνητα να περάσουν και πρέπει να σταματήσει το ένα που πάει, για να περάσει το άλλο που έρχεται, και η μισή διαδρομή αυτής της αρτηρίας είναι στροφές και ταυτόχρονα ανηφόρα ή κατηφόρα, ανάλογα με την κατεύθυνση του καθενός. 
Από εκεί και πέρα, υπάρχει μια κάθετη οδός επίσης στενή, που βγάζει στην λεωφόρο Μαραθώνος και στενάκια πολλά, που ή δεν βγάζουν πουθενά γιατί οδηγούν σε αδιέξοδο ή βγάζουν σε άλλα κάθετα στενάκια, που με την σειρά τους οδηγούν πάλι σε αυτή την κεντρική στενή αρτηρία ή στην κεντρική στενή κάθετη οδό. Και όλα αυτά μέσα σε δέντρα! Στον πανικό δεν έχεις καμία διέξοδο, παρά μόνο να κινηθείς προς την θάλασσα και αυτό έκαναν οι άνθρωποι όταν η φωτιά άρχισε να τους κλείνει από παντού!


Με βάση αυτή την περιγραφή, καταλαβαίνει πλέον κανείς και τον εγκλωβισμό τόσων αυτοκινήτων. ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ και το έζησα όλο αυτό! Κάναμε μπάνιο δίπλα στον Άγιο Ανδρέα και βλέποντας πλέον ότι η φωτιά έχει ανέβει στην κορυφή του Βουτζά, αποφασίζουμε να φύγουμε. Το σπίτι μου είναι από την άλλη μεριά της Ραφήνας, προς την Αρτέμιδα, όμως είχαν κλείσει ήδη τη λεωφόρο Μαραθώνος. Έπρεπε λοιπόν να διασχίσω το Μάτι για να πάω σπίτι και μπήκα μέσα στο Μάτι για να περάσω από εκεί. 
Φτάνοντας όμως στο ύψος του ξενοδοχείου και βλέποντας το μποτιλιάρισμα που ήδη έχει δημιουργηθεί και όλα αυτά τα αυτοκίνητα μπροστά μου, να μην μπορούν να προχωρήσουν και να έχουν ακινητοποιηθεί, αντιλαμβάνομαι ότι μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα θα έρθουν κι άλλα αυτοκίνητα από πίσω μου και θα εγκλωβίσουν κι εμάς σε μια ακινησία. Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη έκανα μανούβρα επί τόπου στον στενό αυτό δρόμο, αναστροφή και γύρισα πίσω προς τη Νέα Μάκρη. Μέχρι να κάνω την αναστροφή, ήδη είχαν έρθει άλλα 3-4 αυτοκίνητα από πίσω μου! Ο ένας από αυτούς επίσης του έκοψε και έκανε αναστροφή. Από όλα αυτά τα αυτοκίνητα μόνο 6-7 κάναμε αναστροφή και φύγαμε. Οι υπόλοιποι ήδη είχαν εγκλωβιστεί, δεν μπορούσαν να γυρίσουν! Τι απέγιναν, δεν θέλω να το σκέφτομαι γιατί ανατριχιάζω! 
Και μέχρι να βγω από τον Άγιο Ανδρέα στην κλειστή πλέον Λ. Μαραθώνος (ούτε 3 λεπτά με το αυτοκίνητο) ήδη η φωτιά την είχε διασχίσει και είχε μπει μέσα στο Μάτι! Ήταν μπροστά μου η φωτιά και την έβλεπα! Για τέτοια ταχύτητα μιλάμε!


Τέλος, αυτοί που λένε την εξυπνάδα, γιατί δεν ειδοποιήθηκε ο κόσμος να φύγει, ούτε αντιλαμβάνονται με τι ταχύτητα έφτασε η φωτιά κάτω, ούτε έχουν ιδέα από το Μάτι. Ας ξεκινήσουν σήμερα αυτοί οι εξυπνάκηδες να περάσουν από κάθε σπίτι για να "ειδοποιήσουν" τους ανθρώπους που είναι μέσα, σε ολόκληρη την περιοχή και σε όλα αυτά τα τόσο στενά δρομάκια και στα άλλα που οδηγούν σε αδιέξοδο, οπότε με το που θα φτάνουν στο τέλος σε κάποιο σπίτι, θα γυρνάνε μετά πάλι πίσω (και όλο αυτό με κλειστούς τους δρόμους από αυτοκίνητα) κι αν τελειώσουν του χρόνου το καλοκαίρι την "ειδοποίηση", ας πάνε να το πουν και στους "χαζούς" που δεν σκέφτηκαν να το κάνουν! 
Ακόμη και από την τηλεόραση να το έλεγαν (για όσους έβλεπαν τηλεόραση φυσικά και δεν έκαναν μπάνιο στην θάλασσα ή την βόλτα τους ή δεν έπιναν τον καφέ τους και την μπύρα τους), πάλι ο ίδιος εγκλωβισμός θα γινόταν σε αυτά τα δρομάκια! Δεν υπήρχε διέξοδος! Το "γιατί" χτίστηκε έτσι πριν δεκαετίες αυτή η περιοχή, είναι ένα άλλο θέμα... Αλλά αυτοί που κάποτε έδιναν τις άδειες για να χτιστεί έτσι αυθαίρετα και κλειστοφοβικά το Μάτι, δημιουργώντας αυτή την εφιαλτική ρυμοτομία, έχουν φύγει προ πολλού από τον μάταιο τούτο κόσμο!

Αυτά και καλημέρα σας! Η αλληλεγγύη που δείχνει τόσος κόσμος σε αυτές τις μαύρες ώρες, βγάζει αυτή την καλημέρα από τα χείλη μας!

Dimitris Basilopoulos
από το facebook