Ας μιλήσουμε με αριθμούς Σκέψου - Θυμήσου - Αποφάσισε #ΤώραΣΥΡΙΖΑ #Εκλογές2019

Πιστεύουν πως έχεις μνήμη χρυσόψαρου Σκέψου - Θυμήσου - Αποφάσισε #ΤώραΣΥΡΙΖΑ #Εκλογές2019

Η υπόσχεση των προσφύγων: Μαθήματα αθλητισμού και αλληλεγγύης στη Λέρο

Το προσφυγικό ταξίδι του Κεναν και το Τάρικ είχε happy end, όμως οι δύο Σύροι δεν ξέχασαν εκείνους που τους βοήθησαν και τήρησαν την υπόσχεση της επανασύνδεσης, διδάσκοντας σεβασμό και αλληλεγγύη στη Λέρο.

Η ζωή του κάθε πρόσφυγα αποτελεί ξεχωριστή ιστορία. Γραμμένη με πόνο και δάκρυα, απώλεια και ξεριζωμό. Κάποιες φορές, όμως, το φινάλε είναι καλό. Και το σενάριο διανθίζεται από αλληλεγγύη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη για εκείνους που δεν έκλεισαν την πόρτα, αλλά την άνοιξαν διάπλατα. Mοιράστηκαν, έκαναν τον συνάνθρωπό τους να πιστέψει πως εκεί έξω δεν υπάρχει μόνο φρίκη και φόβος. Τα ονόματα κάθε φορά αλλάζουν, όμως οι ιστορίες μένουν. Κι όλες μαζί, ίσως κάποτε φτιάξουν το βιβλίο του σύγχρονου ξεριζωμού, μιας κατάστασης που συνδέθηκε και με την Ελλάδα, άλλοτε έχοντας θετικό, άλλοτε αρνητικό πρόσημο.

Ο Κενάν και ο Τάρικ έχουν περάσει πια στα επόμενα κεφάλαια. Ο πρώτος ζει στην Γερμανία και βγάζει το ψωμί τους ως γυμναστής. Ο Τάρικ, πέρασε στην Ολλανδία, όπου συνάντησε ξανά τη σύζυγο και τα τρία παιδιά τους. Οι δυο τους συναντήθηκαν πριν από τέσσερα χρόνια στον Λίβανο, πριν ξεκινήσουν το δρομολόγιο της προσφυγιάς και έδωσαν υπόσχεση να ξανασυναντηθούν κάποια στιγμή, σε έναν από τους τόπους της νέας τους ζωής. Το έκαναν στη Λέρο, προκειμένου να δουν ξανά ανθρώπους που τους βοήθησαν, να τους ευχαριστήσουν και να επιστρέψουν λίγη από την ζεστασιά που αισθάνθηκαν σε πρόσφυγες που βρίσκονται τώρα στο κεφάλαιο της ιστορίας που οι ίδιοι έχουν περάσει.

Ο Τάρικ και η Μαρίνα

Ο Τάρικ έφτασε στη Λέρο το 2016 και έμεινε στο Hot Spot. Έγινε μαθητής του HUB, ενός εκπαιδευτικού κέντρου για ενήλικες της οργάνωσης ECHO 100+, το οποίο βρισκόταν στο νησί πριν η ΑΡΣΙΣ οργανώσει το Κέντρο Μη Τυπικής Μάθησης LEDU. Ο Τάρικ γνώρισε την Μαρίνα από την Ολλανδία, η οποία έμελλε να του αλλάξει τη ζωή. Η Μαρίνα, η οποία υποστηρίζει έμπρακτα την οργάνωση, ήταν εκείνη που έκανε τα πάντα για τον βοηθήσει με τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε τον πρώτο καιρό που κατάφερε να περάσει στην Ολλανδία. Αφού η ζωή του ομαλοποιήθηκε και συνάντησε ξανά την οικογένειά του, ήθελε με κάποιο τρόπο να προσφέρει κι εκείνος ό,τι του έδωσαν. Την αλληλεγγύη.

Άλλωστε, o Τάρικ αποκαλεί την Μαρίνα μητέρα που του χάρισε ο Θεός, καθώς του συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν πραγματικό παιδί της. Χωρίς να τον γνωρίζει, χωρίς να ξέρει το παρελθόν του. Όπως, άλλωστε, έκανε και για όλους τους πρόσφυγες. Mέσω της ECHO, ο Ταρίκ έκανε την επαφή με ΑΡΣΙΣ, προκειμένου να τους γνωστοποιήσει τα σχέδιά του. Η ώρα για την συνάντηση με τον Κενάν είχε έρθει. Οι δύο παλιοί φίλοι έκαναν το ταξίδι για την Ελλάδα και τη Λέρο μαζί. Όχι για να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή, όπως τότε, αλλά για να βοηθήσουν άλλους να τη βρουν.

Το Κέντρο Μη Τυπικής Εκπαίδευσης

Τα εκπαιδευτικά προγράμματα EDU της Άρσις ξεκίνησαν την λειτουργία τους τον χειμώνα του 2018 στη Λέρο και την Κω, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στόχος, φυσικά, είναι η ένταξη όλων των παιδιών στο χώρο της εκπαίδευσης μέσω ενός πλαισίου που τους εξασφαλίζει τη συμμετοχή: Με εξειδικευμένο προσωπικό, διερμηνείς, κοινωνικούς λειτουργούς, νομικούς κ.ο.κ τα Κέντρα Μη Τυπικής Εκπαίδευσης ξεκίνησαν ούτως ώστε να αποτελέσουν τον προθάλαμο για τα παιδιά πρόσφυγες στη δημόσια εκπαίδευση, ούτως ώστε να ομαλοποιηθεί η μετάβαση σε κανονικές σχολικές τάξεις. Τα κέντρα υποδέχονται καθημερινά πάνω από 100 μαθητές ηλικίας 6 -18 ετών στις εγκαταστάσεις τους, από όλες τις δομές φιλοξενίας των νησιών.

Η μέθοδος Project που ακολουθείται, εξασφαλίζει ότι το γλωσσικό χάσμα δεν αποτελεί εμπόδιο. Σε εβδομαδιαία βάση επιλέγεται μία θεματική, η οποία πλαισιώνεται από 3 ενότητες, τα αγγλικά, τα ελληνικά και τις φυσικές επιστήμες.Η μέθοδος του Project δίνει κίνητρο στα παιδιά να αναπτύξουν ταλέντα παντός τύπου καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία συχνά εμπλέκει τέχνες όπως τη μουσική, τα καλλιτεχνικά, το θεατρικό παιχνίδι και τον αθλητισμό, ο οποίος έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κοινωνικό εργαλείο για την ένταξη και την κοινωνικοποίηση των προσφύγων. Και φυσικά, πέραν της διαδικασίας της μάθησης αυτής καθεαυτής, γίνεται πολλή δουλειά στο κομμάτι της αυτοπεποίθησης, της ψυχοκοινωνικής στήριξης που παρέχεται στους μαθητές και τις οικογένειές τους. Όπως τονίζουν χαρακτηριστικά στην ΑΡΣΙΣ, «Τα -EDU της ΑΡΣΙΣ είναι Κέντρα Μη Τυπικής Εκπαίδευσης, είναι καταφύγια, είναι σπίτια, είναι σχολεία, είναι διαπολιτισμικά κέντρα, είναι εκεί να αντιπροσωπεύσουν ένα όραμα απελευθερωτικής ένταξης όλων των παιδιών στον κόσμο της εκπαίδευσης και της κοινοτικής συμμετοχής».

Μια εβδομάδα γεμάτη σεβασμό και αλληλεγγύη

Η λέξη σεβασμός ήταν αυτή που κυριάρχησε στην συζήτηση των μαθητών του Κέντρου Μη Τυπικής Μάθησης με τους δύο επισκέπτες. «Με σεβασμό μπορείτε να καταφέρετε τα πάντα» είπε χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων ο Τάρικ, ο οποίος δεν ξέχασε ποτέ ποιοι άνθρωποι τον βοήθησαν να πατήσει στα πόδια του και να επανενωθεί με τη γυναίκα και τα 3 παιδιά του. «Πίστη θέλει και προσπάθεια. Και τότε όλα μπορούν να συμβούν», είπε από την πλευρά του ο Κενάν. Τα παιδιά, σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες, κοιτούσαν γεμάτα θαυμασμό και όρεξη για ζωή. Γιατί είναι διαφορετικό να ακούς κάτι από δασκάλους ή ανθρώπους που σε δέχθηκαν στη χώρα τους, παρά τις καλές τους προθέσεις και διαφορετικό από κάποιους που πέρασαν τα ίδια, άντεξαν στις δυσκολίες και κατάφεραν να βρουν μια καλύτερη ζωή. Ο Τάρικ με τον Κενάν έμειναν σχεδόν μια εβδομάδα στην δομή και με τον δεύτερο να έχει την εμπειρία και τις γνώσεις του γυμναστή, διοργάνωσαν μια σειρά από δραστηριότητες.

Η αρχή έγινε με αθλητικές δραστηριότητες, οι οποίες κορυφώθηκαν με έναν ποδοσφαιρικό αγώνα κοριτσιών εναντίον αγοριών, που στόχο είχε να δείξει ότι όλοι έχουν ίσα δικαιώματα στο ποδόσφαιρο, κόντρα σε προκαταλήψεις και στερεότυπα. Την επόμενη μέρα, το πρόγραμμα περιελάμβανε μαθήματα μουσικής, τα οποία εξελίχθηκαν σε ένα ξέφρενο πάρτι με μπόλικο τραγούδι και χορό, το οποίο χάρηκαν με την καρδιά τους τόσο οι μαθητές, όσο και φιλοξενούμενοι.

Οι αθλητικές δραστηριότητες επέστρεψαν την επόμενη μέρα, μόνο που στο επίκεντρο είχαν τους νεότερους. Παιδιά από 6-12 ετών έπαιξαν ποδόσφαιρο, χάντμπολ, μήλα και άλλα παιχνίδια με μπάλα, έγιναν ομάδες, συνεργάστηκαν, πανηγύρισαν, πάντα με σεβασμό στον αντίπαλο. Στο φινάλε, το ποδόσφαιρο είχε ξανά την τιμητική του, μόνο που αυτή τη φορά οι ομάδες ήταν ξεχωριστές.Οι μαθητές, έπαιξαν αντίπαλοι με τους καθηγητές! Και μολονότι κάποιοι δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την στρογγυλή θεά, το χάρηκαν με την ψυχή τους.

Η Άννα Μαρία Παλυβού, συντονίστρια LEDU, μετέφερε στο Κουτί της Πανδώρας το κλίμα που επικράτησε στις συναντήσεις των προσφύγων με τα παιδιά: «Κυρίως ο Τάρικ ήταν πάρα πολύ κοντά με τα παιδιά, δηλαδή ήταν κοντά τους όλες τις στιγμές και μοιράζονταν εμπειρίες. Ο Κενάν είχε λίγο πιο πρωταγωνιστικό ρόλο όσον αφορά τον αθλητισμό και τη μουσική. Η συγκινητική στιγμή ήταν όταν τελείωσαν οι εκδηλώσεις και μίλησαν με τα παιδιά. Τους μίλησαν με πάρα πολλή αγάπη και για το σεβασμό που πρέπει να δείχνουν στο νέο τόπο που πηγαίνουν και να έχουν μια καλή συμπεριφορά ώστε να δημιουργούν μια αντίστοιχα καλή εικόνα. Εν ολίγοις τους είπαν ότι το σεβασμό που θα δείξετε εσείς θα δείξουν και οι άλλοι απέναντί σας και γεγονός είναι ότι τους έδωσαν μια πολύ θετική εικόνα, γιατί και οι ίδιοι ήταν πρόσφυγες, και οι ίδιοι είχαν βρεθεί στη θέση τους, χαμένοι σε ένα νέο μέρος χωρίς κανέναν μαζί τους και κατάφεραν να επανενωθούν με τις οικογένειες και τους φίλους τους. Τώρα πήραν τον ρόλο του βοηθού και αυτοί».

Ο Κενάν και ο Τάρικ πήραν τον δρόμο της επιστροφής γεμάτοι. Είχαν εκπληρώσει την υπόσχεσή τους με τον καλύτερο τρόπο, δίνοντας ελπίδα στα παιδιά...

koutipandoras.gr

Fwd: ΗΠΑ: Υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο «East Med Act» για την Ανατολική Μεσόγειο

Με την ψήφο της συντριπτικής πλειοψηφίας των παρόντων μελών της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ ανοίγει πλέον ο δρόμος για την κατάθεση του «East Med Act»στην ολομέλεια του Σώματος.

Ειδικότερα, το «Νομοσχέδιο για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο», όπως ονομάζεται επίσημα, συζητήθηκε την Τρίτη στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, όπου εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία, καθώς μόνο οι Δημοκρατικοί γερουσιαστές Τζεφ Μέρκλεϊ και Εντ Μάρκι δεν το υπερψήφισαν. Οι αντιρρήσεις, όμως, των συγκεκριμένων γερουσιαστών δεν σχετίζονται τόσο με το γεωπολιτικό περιεχόμενο του νομοσχεδίου όσο με το ενεργειακό σκέλος του, καθώς και οι δύο στηρίζουν την «Νέα Πράσινη Συμφωνία» και έχουν εκφράσει επανειλημμένα παρόμοιες οικολογικές ευαισθησίες.

Υπενθυμίζεται ότι το διακομματικό νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί από τους γερουσιαστές Μπομπ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο επιχειρεί να αναμορφώσει την γεωπολιτική στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου τοποθετώντας την τριμερή συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ–Κύπρου στο επίκεντρο του στρατηγικού ενδιαφέροντος της Ουάσινγκτον. Ανάμεσα στις πολλές προβλέψεις του περιλαμβάνεται και η άρση του εμπάργκο όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και η καταγραφή των τουρκικών παραβιάσεων.

Την ίδια στιγμή η πορεία του νομοσχεδίου έχει δρομολογηθεί και στην αμερικανική βουλή με διακομματική στήριξη, καθώς οι ομοσπονδιακοί βουλευτές Γκας Μπιλιράκη, Ντέιβιντ Σίσιλιν, και Τεντ Ντόιτς έχουν ήδη καταθέσει το νομοσχέδιο στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Γερουσιαστής Μενέντεζ: Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι βασικοί εταίροι των ΗΠΑ

Χαιρετίζοντας με ενθουσιασμό την ισχυρή διακομματική στήριξη που έλαβε το νομοσχέδιο, ο γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ υποστήριξε ότι το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι βασικοί εταίροι των ΗΠΑ και ότι η ψηφοφορία της Τρίτης επιβεβαιώνει ότι η Ουάσινγκτον χρειάζεται μια νέα στρατηγική που θα αντικατοπτρίζει τα αμοιβαία συμφέροντα που έχει με αυτές τις χώρες.

«Η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια περιοχή που έχει κεντρική σημασία για τη χώρα μας και γι 'αυτό πρέπει να διαδραματίσει σημαντικότερο ρόλο στον τρόπο με τον οποίο διαθέτουμε τη διπλωματική ενέργεια, τη δέσμευση και τους πόρους μας. Ανυπομονώ να συνεργαστώ με τους συναδέλφους μου έτσι ώστε αυτή η σημαντική νομοθεσία να εξεταστεί γρήγορα και να εγκριθεί από ολόκληρη την Γερουσία», τόνισε ο Αμερικανός γερουσιαστής στη δήλωσε που έκανε μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας.

Ικανοποίηση Ελληνοεβραϊκών οργανώσεων

Χαιρετίζοντας την υπερψήφιση του νομοσχεδίου ως ένα σημαντικό βήμα για την υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης περιφερειακής στρατηγικής για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ο εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC), Έντι Ζεμενίδης, τόνισε ότι οι θετικές τάσεις που παρατηρούνται ήδη στην περιοχή, όπως η συνεργασία στον τομέα της ενέργειας και της ασφάλειας, θα επιταχυνθούν ακόμα περισσότερο.

«Η ηγεσία των γερουσιαστών Μενέντεζ και Ρούμπιο αλλά και της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας θα καταστήσει την περιοχή πιο σταθερή και ευημερούσα και θα προωθήσει τόσο τα αμερικανικά συμφέροντα όσο και τις αξίες», σημείωσε ο κ. Ζεμενίδης.

Από την πλευρά της η διευθύντρια πολιτικής προσέγγισης του «American Jewish Committee» (AJC), Julie Rayman, είπε ότι «το 'Νομοσχέδιο για την Ασφάλεια και την Ενεργειακή Συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο' θα ενισχύσει την περιφερειακή ασφάλεια, θα διευρύνει την υφιστάμενη συνεργασία καιθα διασφαλίσει τον ηγετικό ρόλο της Αμερικής».

Κάνοντας λόγο για ένα «τεράστιο άλμα προς τα εμπρός» για τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, ο αντιπρόεδρος Κυπριακής Ομοσπονδίας Αμερικής, Τάσος Ζαμπάς, είπε ότι το νομοσχέδιο «θέτει την Ελλάδα στο επίκεντρο μιας νέας αμερικανικής στρατηγικής για την Ανατολική Μεσόγειο και σταματά την αντιμετώπιση της Κύπρου απλώς ως πρόβλημα, αλλά την τοποθετεί ως λύση».

neaselida.gr

‎Ανοιχτή Πολιτική Συγκέντρωση στα Πετράλωνα

Είναι στη φύση τους... #εκλογες2019

«Θέλω»

Ενα κείμενο για όλους και για όλα.Τώρα, θα αποφασίσουμε για την ζωή μας.

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ 

ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ.

ΤΩΡΑ, ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ;

Από την Άνοιξη του 2010, όταν ξέσπασε και επίσημα η κρίση του ελληνικού χρέους , ως σήμερα, έχει περάσει σχεδόν μια δεκαετία. Είναι πολύς ο χρόνος για τα ανθρώπινα μέτρα. Ήμουν τότε 45 χρονών και τα παιδιά μου ήταν μαθητές στο δημοτικό. Ο χρόνος που πέρασε από πάνω μας ήταν αδυσώπητος. Όσο για τον εσωτερικά βιωμένο χρόνο, ας μην μιλήσουμε καλύτερα. Ο καθένας και η ψυχούλα του, το ξέρει καλά, τι του κόστισαν αυτά τα χρόνια.

Ζήσαμε έναν πόλεμο χωρίς τη χρήση συμβατικών όπλων. Το 2010 κατέρρευσε ολοκληρωτικά και βίαια, όλο το φαντασιακό μας οικοδόμημα. Εκείνο τον Απρίλιο, στο ειδυλλιακό Καστελόριζο, η ισχυρή χώρα του Σημίτη και του Καραμανλή, η Ελλάδα της ζώνης του ευρώ και των Ολυμπιακών Αγώνων, της ανάπτυξης και των νεόπλουτων, του life style,της έπαρσης και της χρηματιστηριακής φρενίτιδας, πήγε κατά διαβόλου. 

Οι Έλληνες ακούσαμε ότι ζούσαμε διεφθαρμένο βίο σε μια διεφθαρμένη χώρα. Ότι όλοι μαζί φάγαμε τα χρήματα κι ότι τώρα είχε έρθει η ώρα να τιμωρηθούμε και να πληρώσουμε για όλα. Γιατί είχαμε σαράντα χρόνια πάρτι, το πάρτι τελείωσε, κι είχε έρθει βαρύς ο λογαριασμός. Γιατί όλοι συμμετείχαμε στο πάρτι με τον τρόπο μας. Κάποιοι, ελάχιστοι, ως σταρ κι οι πολλοί, είτε ως κομπάρσοι , είτε απλά κοιτάζοντας από τον μαντρότοιχο. Κατανοήσαμε τότε τραυματικά ποιο ήταν το πραγματικό πολιτικό σύστημα της χώρας: Ένα υβρίδιο. Καπιταλισμός όταν έχουμε κέρδη, που τα παίρνουν κάποιοι και τα βγάζουν έξω να αερίζονται, ή να κυκλοφορούν στις παράκτιες. Σοσιαλισμός στις ζημίες. Στις ζημίες, πρέπει να μοιραστούμε τα χρέη και τους απλήρωτους λογαριασμούς. Και τα χρήματα που αποκτήθηκαν; Είπαμε, αυτά βρίσκονται ασφαλή και τακτοποιημένα …έξω από ’δω. 

Τα ταμεία άδεια κι οι αγορές να μη σε δανείζουν. Το 2009 η ΝΔ, αποχωρώντας, παρέδωσε κρυφό έλλειμμα 15% του ΑΕΠ. Και τι ζήσαμε μετά; Μετά ζήσαμε την απώλεια του 25% του ΑΕΠ. Το κούρεμα των ασφαλιστικών ταμείων. Την κατάρρευση ουσιαστικά του ασφαλιστικού μας συστήματος. Την εξαύλωση των αποθεματικών. Την κατάρρευση των τραπεζών. Την απώλεια του 40% του εισοδήματός μας. Τις απολύσεις. Την ανεργία στο 28% και στο 60% για τους νέους. Τα λουκέτα στις επιχειρήσεις. Τους έρημους, εμπορικούς άλλοτε, δρόμους. Τους 3.000.000 ανασφάλιστους Έλληνες. Τα συσσίτια και τους ανθρώπους που έψαχναν στα σκουπίδια. Τις πλατείες των αγανακτισμένων και της καταστολής. Τα κιγκλιδώματα στις εθνικές επετείους. Τη μοναξιά της πλατείας αλλά και τη δική μας, αφού πουθενά δεν υπήρχε δίκιο για να το βρεις. Την αξιοπρέπεια που χάσαμε. Τις αυτοκτονίες. Τη συλλογική μας ενοχοποίηση.

Καταλαβαίνω πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να τ’ αφήσουμε πίσω όλα αυτά, να τα ξεχάσουμε, τώρα που η ζωή δείχνει να ξαναγυρίζει σε μια δύσκολη κανονικότητα, αλλά κανονικότητα, που να πάρει. Να δούμε τη ζωή με αισιοδοξία σα να μην τα ζήσαμε ποτέ. Όμως, για όλα όσα έγιναν, οι αιτίες και οι υπεύθυνοι υπήρχαν και παρήγαν αποτελέσματα για σαράντα ολόκληρα χρόνια , μέρα τη μέρα, ανοχή την ανοχή. Κι έχουν όνομα. Κι είναι ακόμα εδώ και ξαναζητούν σήμερα να σε σώσουν, λες και μπορεί ποτέ να σου εγγυηθεί ο κλέφτης ότι μπορεί να διαφυλάξει το νέο εισόδημα που απέκτησες…

Πάμε πάλι πίσω στα χρόνια της οργής. Τότε που ολόκληρο το παλαιό πολιτικό σύστημα κατέρρεε υπό το βάρος της αγανάκτησης του κόσμου, ένα μικρό κόμμα του 3%, σταδιακά εκσφενδονίζεται στο 35%. Τα στελέχη του δεν ανήκουν σε πολιτικά τζάκια. Δεν έχουν ασκήσει εξουσία. Έχουν το ηθικό πλεονέκτημα γιατί δεν έχουν βάλει το δάκτυλο στην μαρμίτα. Η απελπισμένη και τραυματισμένη κοινωνία, ψάχνει σ΄ αυτούς την ελπίδα της και τη συνοχή της. Κι έκανε στον Σύριζα ό,τι πολλές φορές κάνουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, στα παιδιά μας. Τα συντρίβουμε με τις υψηλές μας προσδοκίες, όταν αυτές δεν δικαιώνονται. 

Εδώ είμαστε σήμερα. Το 9,5% των ευρωεκλογών υπέρ της ΝΔ, μοιάζει με την τιμωρία και την εκδίκηση μιας, για χρόνια μαστιζόμενης και κουρασμένης πια κοινωνίας, προς εκείνο τον πολιτικό χώρο που δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες της. Γιατί δεν ανέβηκε, ξέρω κι εγώ πού;… Ας πούμε στο Έβερεστ. Γιατί θα ’πρεπε να μπορεί ν’ ανέβει. Όταν οι αντίπαλοί του ασθμαίνοντας, δεν μπορούσαν ν’ ανέβουν ούτε το λόφο του Στρέφη. Όμως, για να είμαστε δίκαιοι, αν σου πω πως μπορώ ν’ ανέβω μαζί σου εκεί πάνω, φταις μόνον εσύ που το πιστεύεις ή κι εγώ που στο υπόσχομαι; Γιατί στο υποσχέθηκα. Ο Σύριζα το υποσχέθηκε. Θα έσκιζε τα μνημόνια με έναν νόμο, είπε. Και δεν το έκανε. Ωστόσο, είναι άλλο πράγμα η απάτη, το συνειδητό κι εμπρόθετο ψέμα κι άλλο η έλλειψη εμπειρίας και η άγνοια κινδύνου. Κατακριτέα και τα τελευταία, αλλά όχι ισοβαρή με τα πρώτα. 

Τον Ιανουάριο του 2015 η αριστερά ( με ποσοστό 36,3%) ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας συμπράττοντας με τους ΑΝΕΛ. Το ΚΚΕ αρνήθηκε την συνεργασία. Βασικός στόχος η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Η κυβέρνηση εκείνη πέρασε (μαζί της κι εμείς) δια πυρός και σιδήρου. Έξι μήνες άγονης διαπραγμάτευσης που κατέληξαν στο δημοψήφισμα του Ιουλίου. Στις κλειστές τράπεζες , στα κάπιταλ κοντρόλ, στις ουρές για 300 ευρώ και τα χρήματα στα μαξιλάρια. Στο ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ και στη διάσπαση του κόμματος. 

Μισό λεπτό όμως. Ο Τσίπρας δεν πήρε ποτέ λαϊκή εντολή να βγάλει τη χώρα από τη ζώνη του ευρώ. Το δημοψήφισμα δεν είχε τέτοιο ερώτημα. Ο στυγνός ευρωπαϊκός εκβιασμός αλλά και η αντιπολίτευση, μετέτρεψαν το ερώτημα σε δίλλημα παραμονής στο ευρώ ή ακόμα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλο ψηφίζαμε κι άλλο μας έβγαινε. Ή παίρνεις το μνημόνιο όπως είναι και μένεις ή το αφήνεις και φεύγεις. Απλά. Δεν υπήρχε πια παρά πέντε. Η ώρα ήταν και δέκα , οι τράπεζες κλειστές, το μέλλον άδηλο και ο κόσμος σε υπαρξιακή αγωνία. Τι τρομερά πράγματα ζήσαμε…

Η συνθηκολόγηση που ακολούθησε, στις 12 Ιουλίου, ήταν μια νίκη του ισχυρού. Ήταν το μη χειρότερο, την ώρα που ο Σόιμπλε μεθόδευε την αποχώρησή μας. Η «βίαιη ωρίμανση» του Σύριζα, ευτυχώς, δεν εξώθησε τα πράγματα στον ξαφνικό θάνατο όλων ημών, που δεν είχαμε παρκαρισμένα στο εξωτερικό όσα από τα χρήματα μας απέμειναν. Ο συμβιβασμός ήταν μια οδυνηρή ήττα που ο Σύριζα ακόμα πληρώνει. Όμως, για πρώτη φορά, η μάχη δόθηκε. Χάθηκε αλλά δόθηκε. 

Εκείνο το καλοκαίρι του 2015 γεννήθηκε το αντι-Σύριζα μέτωπο. Διατυπώθηκε η άποψη ότι τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ περιφρόνησε τη λαϊκή θέληση, είπε ψέματα κι υπέγραψε το τρίτο, «αχρείαστο» μνημόνιο. Η πολεμική ερχόταν κυρίως από εκείνους που δεν είχαν καταφέρει να κλείσουν ούτε μια αξιολόγηση μέχρι τότε, ενώ είχαν γονατίσει την κοινωνία εισάγοντας το 83% των μνημονιακών μέτρων που επιβάρυναν τους Έλληνες. Το υπόλοιπο 17% των επιβαρύνσεων χρεώνονται στην περίοδο της αριστεράς. Το Σεπτέμβριο του 2015, μετά την «κωλοτούμπα» του δημοψηφίσματος, ο Σύριζα προσέφυγε στο λαό. Αν οι Έλληνες εξαπατήθηκαν, τότε πώς στις εκλογές του έδωσαν την εντολή να συνεχίσει με ποσοστό 35,46 % έναντι 28,10% της ΝΔ; Πολλά λοιπόν θα μπορούσε να καταλογίσει κανείς στην περίοδο της «πρώτης φοράς Αριστερά», αλλά όχι ανεντιμότητα.

Το διάστημα από τον Σεπτέμβριο του 2015 ως τον Αύγουστο του 2018 καλύπτει τα τρία μνημονιακά χρόνια διακυβέρνησης του Σύριζα. Το υπόλοιπο διάστημα, περίπου εννιά μήνες ως τις πρόσφατες ευρωεκλογές, είναι το βραχύ διάστημα εξόδου από τα μνημόνια και της επιστροφής σε μια κανονικότητα, ξεχασμένης για μια σχεδόν δεκαετία. Το σύνολο, τέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες, αν προσθέσουμε και την περίοδο της διαπραγμάτευσης. Έχετε διάθεση να δούμε , σχεδόν σε τίτλους, ποιο είναι το έργο των κυβερνήσεων της Αριστεράς, που εξαπάτησαν τους Έλληνες;

Κατ’ αρχήν η οικονομία. Θυμάστε ότι επανεκκίνησε κι ολοκλήρωσε τα μεγάλα έργα υποδομής που είχαν παγώσει επί Σαμαρά; Αφού άλλαξαν οι συμβάσεις, χρηματοδοτήθηκαν κι ολοκληρώθηκαν τα ημιτελή, ενώ ξεκίνησαν κι άλλα, εξίσου σημαντικά: Η Ολύμπια οδός, η Ιόνια οδός, η επέκταση του προαστιακού, η ολοκλήρωση της ηλεκτροκίνησης της γραμμής Αθήνας - Θεσσαλονίκης, η προμήθεια νέων συρμών, το μετρό της Θεσσαλονίκης, που ήταν το συντομότερο ανέκδοτο τόσων χρόνων αδράνειας.

Το 2014 ο «επιτυχημένος» Σαμαράς του «succes story», παρέδωσε, (σιγά που παρέδωσε), μια οικονομία που είχε έλλειμμα στον προϋπολογισμό 2,5 δις, την ανεργία στο 27%, τα ληξιπρόθεσμα χρέη στα 3 δις, τις επενδύσεις στο -4,7%, τις επενδύσεις για έρευνα κι ανάπτυξη στα 1,4 δις. Η τελευταία προσπάθεια δανεισμού από τις αγορές είχε επιτόκιο 4,95%. Οι κυβερνήσεις τις τετραετίας 2010-2014 δανείστηκαν από την τρόικα 220 δις ευρώ.

Ο «αποτυχημένος» Σύριζα, όχι μόνο μηδένισε το έλλειμμα του προϋπολογισμού, αλλά έκτισε πλεόνασμα 35 δις ευρώ, ώστε να λειτουργήσει ως ασπίδα κάλυψης των αναγκών της χώρας μέχρι να επανέλθει χωρίς προβλήματα στο δανεισμό από τις αγορές. Μείωσε την ανεργία στο 18,5%, τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου στα 1,6 δις. Οι επενδύσεις το 2017 ανέβηκαν στο +9,1% και προβλέπεται να κυμανθούν στο +11,9% το 2019. Οι επενδύσεις για την έρευνα και την ανάπτυξη έφτασαν το 2017 στα 2,1 δις ευρώ. Η χώρα βγήκε από την ύφεση και γνωρίζει ανάπτυξη της οικονομίας της, σε ποσοστό 2% το 2018, με πρόβλεψη 2,2% το 2019,όταν η Ευρώπη επιβραδύνει. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, οι άμεσες επενδύσεις στη χώρα ήταν 2,5 δις το 2016 και 3,2 δις το 2017. Οι κυβερνήσεις Σύριζα της τετραετίας 2015-2019 δανείστηκαν από την τρόικα 62 δις ευρώ. Η χώρα αυξάνει τις εξαγωγές της 20% ετησίως και η απορροφητικότητα την ευρωπαϊκών προγραμμάτων (ΕΣΠΑ), αγγίζει το 90%.

Από τον Αύγουστο του 2018, έχουμε αφήσει πίσω μας την μαύρη περίοδο των μνημονίων. Οι διεθνείς οίκοι αναβαθμίζουν την πιστοληπτική μας ικανότητα. Η χώρα έχει ρυθμίσει το χρέος της. Έχει δημιουργήσει μαξιλάρι ρευστότητας. Μπορεί να δανείζεται από τις αγορές εκδίδοντας ομόλογα με επιτόκιο 3% . Με τέτοια επιτόκια δεν δανείζονταν ούτε οι κυβερνήσεις Σημίτη, τις εποχές εκείνες των παχιών αγελάδων …

Δεν έχω τις ειδικές γνώσεις ώστε να εκτιμήσω τι παραπάνω θα μπορούσε να γίνει στις δοσμένες συνθήκες. Ξέρω όμως πως η ευημερία των αριθμών είναι μια απόλυτη παγίδα, αν η κοινωνία δεν εισπράττει τίποτα ουσιαστικό στην καθημερινότητα. Κανείς δεν τοποθετεί… ποσοστά και μακροοικονομικούς δείκτες στο τραπέζι του. Οι κυβερνήσεις της Αριστεράς, κατάφεραν ό,τι κατάφεραν, προσπαθώντας συνειδητά να κρατήσουν όρθια μια κοινωνία που διαλυόταν, να αποκαταστήσουν την εργασία και τα εργασιακά δικαιώματα, να στηρίξουν τις ομάδες που είχαν συντριβεί από την ύφεση. Οι πολίτες είχαν απολέσει το 40% του εισοδήματός τους. Τα κόκκινα δάνεια ήταν το 2014 στα 100 δις. Ένας στους πέντε πολίτες ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας και το 35% των Ελλήνων έβλεπε το φάσμα της φτώχειας και του αποκλεισμού να πλησιάζει. 

Ενώ ο κοινωνικός Αρμαγεδδώνας ήταν εδώ, ψηφίστηκαν μέτρα για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση και την εργασία. 

Απαγορεύτηκαν οι πλειστηριασμοί για την πρώτη κατοικία, κι όταν αυτό το μέτρο δεν μπορούσε να επιμηκυνθεί περαιτέρω, θεσπίστηκαν ευνοϊκές ρυθμίσεις χρεών και ο εξωδικαστικός συμβιβασμός μεταξύ τράπεζας και οφειλέτη. Ρυθμίστηκαν τα δάνεια και οι οφειλές προς το δημόσιο. Θεσπίστηκε το μέτρο των 120 δόσεων για ρύθμιση οφειλών προς το δημόσιο και τον ΕΦΚΑ, με κούρεμα μέχρι 65% της συνολικής οφειλής. Έγινε μείωση και εξορθολογισμός των εισφορών στον ΕΦΚΑ και στον ΕΝΦΙΑ. Μικρομεσαίοι καταστηματάρχες, έμποροι κι άλλες κοινωνικές ομάδες μπόρεσαν να κρατήσουν ανοιχτές τις επιχειρήσεις τους.

Η προσπάθεια αναδιανομής των πλεονασμάτων του προϋπολογισμού υπέρ των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, των ανέργων, των ανασφάλιστων, των χαμηλοσυνταξιούχων, όσων γενικά βίωναν τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό προκάλεσε αντιδράσεις. Κάποιοι επιβαρύνθηκαν πολύ και δυσκολεύτηκαν πληρώνοντας αυτές τις κοινωνικές πολιτικές. Αν δεν αποδεχόμαστε ως άποψη τον κοινωνικό δαρβινισμό, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως κάτι έπρεπε να γίνει. Πέρα από τις νεοφιλελεύθερες γενικότητες για την ανάπτυξη της οικονομίας, υπήρξε κάποια άλλη πρόταση που να αντιμετωπίζει, σε πραγματικό χρόνο, τον κίνδυνο κατάρρευσης της κοινωνίας και της συνοχής μας;

Όταν 3 εκατομμύρια πολίτες, (ένας στους τέσσερις), ζουν έξω από το σύστημα ασφάλισης και περίθαλψης, τότε όλη η κοινωνία κάθεται πάνω σε μια βόμβα. Άλλοι δημιούργησαν το πρόβλημα κι άλλοι το έλυσαν. Έτσι, οι ανασφάλιστοι πολίτες ανέκτησαν το βασικό κοινωνικό δικαίωμα για ελεύθερη πρόσβαση στα νοσοκομεία και για πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Και , ώ του θαύματος, ούτε το σύστημα υγείας, ούτε το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας κατέρρευσαν. Αντίθετα, το «Ερρίκος Ντυνάν» ξαναγύρισε στο δημόσιο, τα νοσοκομεία έχουν πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και λειτουργούν, το ασφαλιστικό σύστημα έχει εγγυημένη απόδοση για τα επόμενα 60 χρόνια, εκεί που δεν μπορούσε να πληρώσει τις συντάξεις του επόμενου μήνα. Επιπλέον ιδρύθηκαν κι άρχισαν να λειτουργούν οι Τοπικές Μονάδες Υγείας με στόχο να παρέχονται υψηλές υπηρεσίες πρωτοβάθμιας περίθαλψης, ώστε τα νοσοκομεία να ασχολούνται με τα πιο σοβαρά περιστατικά.

Δεν έγινε κάποιο θαύμα. Όταν όμως μειώνεις την ανεργία από το 27,7% στο 18,5%, έχεις έσοδα στο ασφαλιστικό σου σύστημα. Όταν μειώνεις την αδήλωτη εργασία από το 20% στο 8%, έχεις έσοδα στο ασφαλιστικό σου σύστημα. Όταν ο ΕΦΚΑ είναι τέτοιος σε ύψος που να μπορούν οι άνθρωποι να τον πληρώσουν ή να τον ρυθμίσουν όταν δυσκολεύονται, έχεις έσοδα. Βγαίνουμε από έναν εργασιακό μεσαίωνα. Θυμάστε τις σκέψεις για τις Ζώνες Ελεύθερου Εμπορίου; Οι κυβερνήσεις Σύριζα κατήργησαν την ντροπή του υποκατώτατου μισθού και επανέφεραν τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Όταν άλλοι ονειρεύονταν να δημιουργήσουν ανάπτυξη με εργασιακές συνθήκες Κίνας .Γιατί, επιτέλους, δεν αρκεί να λες «ανάπτυξη», σαν να πρόκειται για πασπαρτού. Πρέπει να ρωτάς και ποιους αφορά αυτή η ανάπτυξη. Αν είναι να τα μαζέψουν πάλι οι Χριστοφοράκοι, οι offshore και δέκα “δικά μας” παλληκάρια, τι να την κάνεις μια τέτοια ανάπτυξη. Μας την σέρβιρε άλλοτε κι ο Σημίτης, ως κρύο πιάτο ...

Οι μισές από τις εξαγωγές μας είναι αγροτικά προϊόντα. Μέσα στην κρίση, πιέστηκαν φορολογικά και οι αγρότες . «Από το πρώτο ευρώ», επί κυβέρνησης Σαμαρά. Ο Σύριζα , σε μια προσπάθεια στήριξης του αγροτικού εισοδήματος , αύξησε το αφορολόγητο στα 9.500 ευρώ. Ουσιαστικά φορολογούνται τα μεγάλα αγροτικά εισοδήματα, αφού το 85% των αγροτών παραμένει κάτω από το φορολογητέο επίπεδο. Επίσης θέσπισε το αφορολόγητο για τις επιδοτήσεις στα 12.000 ευρώ, ενώ ενεργοποίησε τους κοινοτικούς πόρους που αφορούν στον αγροτικό τομέα.

Ο αγροτικός τομέας, ο τουρισμός και οι ναυτιλία αποτελούν τους κρίσιμους πυλώνες της οικονομίας μας. Στον τουρισμό, τη βαριά βιομηχανία της χώρας, το 2018 είχαμε νέο ρεκόρ αφίξεων (33 εκ. τουρίστες) που άφησαν στη χώρα, 16 δις ευρώ.

Ένα μεγάλο θέμα που η πολιτική του Σύριζα δίχασε την κοινή γνώμη ήταν το μακεδονικό. Ήταν κι ο λόγος για τον οποίο διαλύθηκε η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. Εμείς τους λέγαμε «Σκόπια» ή ΠΓΔΜ, κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος «Μακεδονία». Σκέτο. Ο αλυτρωτισμός και η καπήλευση της ελληνικής ιστορίας και κληρονομιάς έδινε κι έπαιρνε. Οι Τούρκοι αλώνιζαν και πουλούσαν υπηρεσίες σε μια χώρα που βρίσκεται στο μαλακό μας υπογάστριο. Ευτυχώς που όλα αυτά δεν εμπόδιζαν τις οικονομικές σχέσεις των δυο λαών. Καμία πολυάσχολη σαρανταποδαρούσα, για τριάντα ολόκληρα χρόνια δεν έλυσε το θέμα. Γιατί έκαιγε. Ήταν ένα ζόμπι που σερνόταν χρόνια και κανείς δεν το άγγιζε. Ο Σύριζα πήρε το πολιτικό κόστος που κανείς δεν σήκωνε. Λύθηκε μια μεγάλη εθνική εκκρεμότητα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με σεβασμό στη γεωγραφική πραγματικότητα, με αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Γιατί οι συμφωνίες έχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Δεν τους νικήσαμε σε κάποιο πόλεμο για να τους επιβάλουμε όρους συνθηκολόγησης. Έτσι δεν είναι; Τι προπαγάνδα έπεσε πάνω σ’ αυτό το θέμα, θα’ χει η ιστορία να λέει. Κι όταν , στην προοπτική του χρόνου, η συμφωνία αποδειχτεί πόσο καλή είναι, τότε να θυμηθούμε όλους εκείνους που το 2018 πουλούσαν εθνική υπερηφάνεια και πατριωτισμό. Τότε να δούμε ποιος εξαπάτησε ποιον και ποιοι έκαναν το λαϊκισμό τέχνη. Ο πατριωτισμός είναι να βλέπεις μπροστά, να σχεδιάζεις και να λύνεις θέματα προς το συμφέρον της χώρας σου, με σεβασμό στο δίκιο του άλλου. Οι υπόλοιποι, αν το θέλουν, ας κάνουν μικροπολιτική. Τόσο μπορούν.

Η προσφυγική κρίση έφτασε τις αντοχές μας σε οριακό σημείο. Την ώρα που άλλοι έχτιζαν τείχη και ύψωναν συρματοπλέγματα, εμείς που βρισκόμασταν στην πιο δεινή θέση, δείξαμε την μεγαλύτερη αλληλεγγύη. Γιατί ευτυχώς είμαστε έτσι, γιατί είχαμε μια κυβέρνηση που δεν είχε δεύτερες σκέψεις πάνω στα ανθρωπιστικά ζητήματα και δεν αισθανθήκαμε να μας προσβάλλει με τη στάση της. Η κατάσταση δεν είναι ιδανική. Το φορτίο για τη χώρα μας παραμένει βαρύ. Οι τοπικές κοινωνίες στα νησιά μας του ανατολικού Αιγαίου δοκιμάζονται. Η υπόλοιπη Ευρώπη, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, φέρεται σαν το πρόβλημα να μην την αφορά. Αλλά εμείς, στα χειρότερά μας, την ανθρωπιά μας, δεν τη χάσαμε.

Κάθε καλοπροαίρετος, ακόμα κι αν διαφωνεί, νομίζω αναγνωρίζει ότι κυβερνήσεις Σύριζα καταπιάστηκαν με πολύ δύσκολα θέματα. Στα τέσσερα αυτά χρόνια τόλμησαν κι έλυσαν χρονίζοντα ζητήματα της πολιτικής και της κοινωνίας μας. 

Ρύθμισαν το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, όπου για τριάντα ολόκληρα χρόνια επικρατούσε μια… δημιουργική αναρχία - ανομία. Εις βάρος των κρατικών εσόδων , υπέρ μιας ολιγαρχίας του πλούτου που είχε ανοιχτούς διαύλους με την πολιτική. Είχε δημιουργηθεί έτσι ο κατάλληλος βιότοπος για να ανθούν συμφωνίες και μπίζνες κάτω από το τραπέζι. Αυτό που ονομάστηκε γενικά διαπλοκή και δεν το άγγιζε κανείς.

Και πόσα χρόνια πήρε για να διατυπωθεί επιτέλους επίσημα η αξίωση της χώρας για τις λεγόμενες γερμανικές αποζημιώσεις, ύψους 377 δις; Και γιατί θα έπρεπε ένα διακομματικό έργο, όπως η ψήφιση του αναθεωρημένου ποινικού κώδικα, να μη ψηφισθεί τελικά απ’ αυτή τη βουλή; Επειδή έχουμε εκλογές και «πάσα αρχή παυσάτω»; Ούτε αυτά στα οποία θεωρητικά συμφωνούν όλοι να μην ψηφίζονται, επειδή έχουμε εκλογές;

Η απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των αλλοδαπών που γεννήθηκαν και φοίτησαν στα ελληνικά σχολεία, η θέσπιση του συμφώνου συμβίωσης για όλα τα ζευγάρια, η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, η νομοθεσία για τα εγκλήματα μίσους με λόγια ή έργα. Άφησα για το τέλος την αναφορά στη θέσπιση μιας σειράς σημαντικών κοινωνικών μέτρων που έχουν να κάνουν με το σεβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας και αξιοπρέπειας. Επηρεάζουν θετικά τη ζωή χιλιάδων πολιτών και εμπεριέχουν ισχυρό συμβολισμό, όσον αφορά στον τρόπο που ο πολίτης αντιλαμβάνεται σήμερα τη θέση του σε έναν ανοιχτό, πολύπλοκο και πολυποίκιλο κόσμο, όπου ο σεβασμός της διαφορετικότητας είναι το κριτήριο και το στοίχημα, για να ξεμπερδεύουμε πια ως κοινωνία με στερεότυπα και λογικές φυλετικού, εθνοτικού ή όποιο άλλου μίσους.

Καθώς το κείμενο ολοκληρώνεται, οφείλω να πω ότι είναι πολλά όσα δεν αναφέρθηκαν. Αν έγιναν λάθη; Έγιναν πολλά λάθη. Ένας κοινωνικός οργανισμός όπως είναι μια κυβέρνηση, λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο. Δεν μπορεί να πάει τα γεγονότα πίσω για να κάνει διορθώσεις. Ο στόχος του κειμένου ήταν να μη χαθεί, μέσα στην πολεμική του αντι- Σύριζα μετώπου, το θετικό αποτύπωμα των όσων έγιναν. Γιατί, όσων αφορά στα αρνητικά των κυβερνήσεων του Σύριζα είμαστε όλοι υπερ-πληροφορημένοι. Είναι άδικο, κυρίως για μας τους πολίτες, να μην έχουμε τοποθετήσει όλα τα βάρη πάνω στη ζυγαριά, πριν πάρουμε την απόφαση που μας αναλογεί.

Οι κυβερνήσεις της «πρώτης φοράς Αριστερά» και του Αλέξη Τσίπρα έκλεισαν τα έργα και τις ημέρες τους. Αν συνθέσαμε μαζί την μεγάλη εικόνα, αυτό είναι ένα κέρδος. Κανείς πια δεν είναι αθώος. Ούτε η Αριστερά. Γιατί κυβέρνησε. Ούτε οι άλλες πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την εξουσία. Γιατί κυβέρνησαν για δεκαετίες. Ούτε κι εμείς. Εμείς, την αθωότητά μας τη χάσαμε πίσω στο 2010. Μετά απ’ όσα συνέβησαν, δεν μπορούμε να την επικαλεστούμε. Σήμερα όλοι ξέρουμε.

Κι αν δεν έχουμε άλλο κριτήριο κι εγώ άλλο επιχείρημα, θα σας ζητήσω τελικά να θυμηθείτε τις ανάσες που πήρατε αυτά τα τέσσερα χρόνια. Πιστεύετε λοιπόν πως στην ηγετική ομάδα που θα διαδεχθεί την κυβέρνηση που αποχώρησε, αξίζει να είναι ένας Σαμαράς (από το παρασκήνιο), ένας Άδωνις, ένας Βορίδης και βέβαια, ένας ακόμα Μητσοτάκης;

Αντρέας Καρβουντζής

19 Ιουνίου 2019

«Fake news και ΜΜΕ»

Την Τρίτη, 25 Ιουνίου, στις 19:30, ο ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία διοργανώνει προεκλογική εκδήλωση με θέμα «Fake news και ΜΜΕ», στο κεντρικό περίπτερο στην πλατεία Συντάγματος. 

Στο στρογγυλό τραπέζι θα μετέχουν οι υποψήφιοι βουλευτές Α’ Αθήνας: 

Χριστόφορος Βερναρδάκης, Σπύρος Δενδρινός, Μάγκυ Δούση, Αλεξάνδρα Κορωναίου, Ράνια Σβίγκου, Δημήτρης Στούμπος και Δημήτρης Τζανακόπουλος. 

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Άγγελος Τσέκερης, διευθυντής της εφημερίδας «Η ΑΥΓΗ».

Αν θες να τα ξαναζήσεις, ξαναψήφισέ τους

Ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΑ και ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ στις 7 Ιουλίου

Ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΑ και ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ στις 7 Ιουλίου

Είμαστε σε ένα κομβικό σημείο και σε μια δύσκολη εποχή. Για πολλούς και εκ διαμέτρου αντίθετους μεταξύ τους λόγους. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, χωρίς ακόμη να έχουμε δει τα χειρότερα.
Η Αριστερά στην Ελλάδα του 20ου αιώνα έχει εντρυφήσει στην ήττα. Δεν έχει παρά υπέροχα τραγούδια, φοβερές αναμνήσεις και μεγάλες γιορτές. Δηλαδή “μνημόσυνα” που δεν είναι παρά συνώνυμα της ήττας.
Λες και προσπαθεί να πείσει τόσο εμάς όσο και τους άλλους πως ήττα και Αριστερά είναι δύο συνώνυμα ή μάλλον ταυτόσημα πράγματα. Μνημόσυνα και “τελετάρχες” πολλοί. Με το φοβερό, ιδιόμορφο δεδομένο να κάνει, να νομίζει μάλιστα και με έπαρση πως οι οδυνηρές ήττες είναι μεγάλες νίκες.
Έλα όμως που υπάρχει και ένα άλλο προς διερεύνηση δεδομένο. Το πως θα μάθει να μετουσιώνει τις επιτυχίες σε μικρές νίκες; Πάμε λοιπόν. - Είναι επιβεβλημένο να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να διεκδικεί τις επιτυχίες. Με αυτό τον τρόπο θα μάθει να “διώχνει” τον κακό εαυτό της από τα ξαφνικά στροβιλίσματα της πραγματικότητας.
- Είναι επιβεβλημένο να ξορκίσει τις ιδεοληψίες και τον κακό εαυτό της. Να πολεμήσει στα πλαίσια της πραγματικότητας το “εγώ” και το “εμείς”. Να παλέψει τις εσωτερικές μάχες και διαμάχες που έχουν να κάνουν με την υπεράσπιση των ιδεών που δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις φτάνει και σε επίπεδο κακοποίησης τους. - Οι εκπτώσεις για να μην δώσουμε στον σύντροφο ή στον πρώην σύντροφο μας λίγο αέρα για να ανασάνει λογίζονται ως έγκλημα και μάλιστα καθοσιώσεως.
Παγιωμένα χαρακτηριστικά και συνθήκες τα οποία έρχονται ως πρόταγμα στις δύσκολες και προκλητικές συνθήκες από πολλές απόψεις του επόμενου διαστήματος. Ας μεταφερθούμε νοητά κάμποσες εβδομάδες αργότερα και ας φανταστούμε τις μέρες κοντά στις βουλευτικές εκλογές. Μια διαδικασία που για την “καλή” Αριστερά στην Ελλάδα αποτελεί πάντα μια αποφράδα ημέρα. Μέχρι την Δευτέρα το απόγευμα που θα έχουμε τις πρώτες προς τα έξω αντιδράσεις για τους ψηφοφόρους που δεν έπραξαν τα δέοντα προς το συμφέρον τους.
Ένα κομβικό σημείο από πολλές απόψεις για να ανοίξει η συζήτηση και το μοιρολόι προς την ήττα. Τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά και η συνθήκη μέσα σε ένα γενικότερο ζόφο περισσότερο ελπιδοφόρα.
Μια ελπιδοφόρα στροφή για να ξαναγυρίσουμε στο σήμερα, που πρέπει να σκεφτούμε, να αξιοποιήσουμε ως μια πολιτική μάχη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και σημασία. Α, και μην ξεχνάτε: Δεν έχει σημασία τι σκεφτόμαστε εμείς, αλλά τι σκέφτεται η κοινωνία για εμάς (η οποία ευτυχώς δεν σκέφτεται σαν κι εμάς) σε αυτές τις περιπτώσεις.
Και για να γίνουμε ξανά “ορθόδοξοι”, αφού στόχος μας είναι να πείσουμε την εργατική τάξη, ας κάνουμε την αρχή μέσω ενός πιο ορατού τρόπου που δεν είναι άλλος από την εκλογική διαδικασία.
Αυτές οι εκλογές, δεν είναι κάτι άλλο παρά: o καιρός της πράξης. Της σύμπραξης και της συστράτευσης. Μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια, ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περιπέτεια (πολιτική) που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια.
Στην Αριστερά (καλή και κακή) εντρυφήσαμε χρόνια τώρα στην κουλτούρα της ήττας, σαν να ήταν κομμάτι της καθημερινότητας μας. Όμως υπάρχει και το άλλο κομμάτι, αυτό της δράσης που όταν θα έλθει εκείνη η ώρα πρέπει να το δείξουμε αποφασιστικά και σύσσωμοι.

Σήμερα ο Αλέξης στο Θησείο (πλ.Ασωμάτων) #ΤώραΣΥΡΙΖΑ

ΝΔ: Ολοι οι δρόμοι οδηγούν σε απολύσεις!

ΝΔ: Ολοι οι δρόμοι οδηγούν σε απολύσεις!

Ξεχάσαμε πόσο υπερήφανοι ήταν, που έκαναν απολύσεις;
Ξεχάσαμε που αυτό-δοξαζόντουσαν;
Ξεχάσαμε -τόσο γρήγορα...- τη γαλάζια σφαγή;

Μα, ακόμη και αν τα διαγράψουμε όλα, αν πούμε ότι δεν ειπώθηκαν ποτέ, ότι δεν τα ζήσαμε…
...σήμερα, δεν ακούμε τι λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Ότι έρχεται να ολοκληρώσει αυτό που άφησε στη μέση, λέει!
Τον απόλυτο τεμαχισμό του δημοσίου και την παράδοσή του στους ιδιώτες, ευαγγελίζεται!

Αλήθεια, αυτό θέλουμε;
- Θέλουμε λιγότερα δημόσια νοσοκομεία, για να έχουν περισσότερη δουλειά τα ιδιωτικά;
- Θέλουμε λιγότερους δασκάλους και καθηγητές στο δημόσιο, για να στραφεί ο κόσμος στα ιδιωτικά σχολεία;
- Θέλουμε λιγότερους στρατιωτικούς, για να νοικιάζουμε υπηρεσίες από ιδιώτες μισθοφόρους;

Τι στα κομμάτια θέλουμε;
Ας αποφασίσουμε.
Εγώ αποφάσισα.

Γιώργος Χριστοφορίδης, δημοσιογράφος – οικονομολόγος,
Υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στο Νότιο Τομέα της Β’ Αθήνας