Εστίαση ώρα μηδέν -260+ μέρες κλειστά

🆘Εστίαση ώρα μηδέν 260+ μέρες κλειστά Οι Συριζα Προοδευτική Συμμαχία Ανω Πετραλώνων-Θησείου και ΣΥΡΙΖΑ Κατω Πετραλωνων...

Δημοσιεύτηκε από Συριζα Προοδευτική Συμμαχία Ανω Πετραλώνων-Θησείου στις Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2021

Aλ. Τσίπρας στους εκπροσώπους του EstiasiGreece: Κυβέρνηση θέατρο του παραλόγου – Δέσμη μέτρων για επανεκκίνηση της εστίασης

Τηλεδιάσκεψη με τους εκπροσώπους του EstiasiGreece από όλη την Ελλάδα είχε ο σήμερα το πρωί ο Αλ. Τσίπρας, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ - «Βιώνουμε μια κατάσταση παραλόγου και νομίζω ότι την αίσθηση αυτή δεν την έχουν μόνο οι επαγγελματίες που πλήττονται περισσότερο από όλη αυτή τη μεγάλη περιπέτεια, αλλά και ο μέσος πολίτης» επισήμανε χαρακτηριστικά.

Σκληρή κριτική για την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση όσον αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζει την πανδημία τόσο σε σε υγειονομικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο άσκησε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την διάρκεια τηλεδιάσκεψης  με εκπροσώπους του EstiasiGreece από όλη την Ελλάδα, ενώ πρότεινε συγκεκριμένη δέσμη μέτρων για την επανεκκίνηση της δραστηριότητας στην εστίαση.

«Βιώνουμε μια κατάσταση παραλόγου και νομίζω ότι την αίσθηση αυτή δεν την έχουν μόνο οι επαγγελματίες που πλήττονται περισσότερο από όλη αυτή τη μεγάλη περιπέτεια, αλλά και ο μέσος πολίτης» επισήμανε ο Αλέξης Τσίπρας.

Χαρακτήρισε παράλογο το γεγονός ότι η εστίαση έκλεισε πριν από 5 μήνες με 2.500 κρούσματα, 30 νεκρούς και 200 διασωληνωμένους και σήμερα η κυβέρνηση συζητά για άνοιγμα «με 4.500 κρούσματα, 70 νεκρούς, 750 διασωληνωμένους και  150 πρόχειρα διασωληνωμένους να ψάχνουν να βρουν κρεββάτι. Αυτό ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να το κατανοήσει» σημείωσε χαρακτηριστικά.

Στο πλαίσιο αυτό, τόνισε ότι ή κακώς ακολουθήσαμε μέτρα επί έναν χρόνο που δεν οδήγησαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα «και κακώς η Ελλάδα είναι η ώρα με το πιο παρατεταμένο lock down, ή καλώς τα κάναμε μέχρι σήμερα όλα αυτά, αλλά τώρα οδηγούμαστε σε αποφάσεις  που θα οδηγήσουν σε λογικές που κατακρίναμε παλαιότερα, επικίνδυνες λογικές ανοσίας της αγέλης».

Για αυτό το λόγο και τόνισε πως πολλά από τα μέτρα που υιοθετήθηκαν από την κυβέρνηση «δεν είχαν ως αποτέλεσμα αυτό που επιδιώκαμε, το προσδοκώμενο αποτέλεσμα», κάνοντας λόγο για «σημαντικές αντιφάσεις». «Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι πιο επικίνδυνο να συναντιόμαστε σε έναν ανοικτό χώρο φορώντας μάσκα σε αποστάσεις πίνοντας τον καφέ μας, αλλά είναι απολύτως  ενδεδειγμένο, γιατί μας λέγαν ότι δεν υπήρχαν και μελέτες, να μπαίνουμε και να στριμωχνόμαστε στα ΜΜΜ , στο μετρό και στο λεωφορείο για να πάμε στην δουλειά μας, σε εργασιακούς χώρους που επίσης δεν υπήρχε στοχευμένη επιδημιολογική επιτήρηση».

Ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε τον κλάδο της εστίασης ως «από τους βαρύτερα πληττόμενους, όχι μόνο σε εθνικό αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο», σημειώνοντας ωστόσο πως σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως στη Γερμανία, έτυχε ουσιαστικής στήριξης με επιδότηση «ως και 70% του χαμένου τζίρου για όσο υπολειτουργούσε».

Πρόσθεσε πως σήμερα, η εστίαση «είναι ένας κλάδος που βρίσκεται στα όρια και φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στην φάση που κάποιοι στην εστίαση  θα έχουν μεγάλη δυσκολία να επανεκκινήσουν».

«Γνωρίζεται ότι εμείς είχαμε άλλη αντίληψη εμπροσβαρούς στήριξης επιχειρήσεων και εργαζομένων προκειμένου να αντέξουν αλλά κυρίως  να συγκρατηθεί η ύφεση. Διότι η ύφεση είναι σαν δίνη, αν σε πάρει σε βυθίζει όλο και περισσότερο προς τα κάτω» πρόσθεσε ο κ. Τσίπρας και πρότεινε δέσμη μέτρων για την «βιώσιμη επανεκκίνηση» των επιχειρήσεων:

-Μετατροπή της επιστρεπτέας προκαταβολής σε μη επιστρεπτέα για όλο τον κλάδο σε εθνικό επίπεδο .
-Να επιδοτηθεί με την επανέναρξη  η εργασία και όχι η αναστολή της εργασίας,  με κάλυψη ασφαλιστικών εισφορών  για την περίοδο μετά το lock down.
-Να μειωθεί το ΦΠΑ στο 6% ειδικά για την εστίαση.
-Γενναία ρύθμιση των πανδημικών χρεών

Προϋπόθεση βιώσιμης επανεκκίνησης η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους

Ειδικά στο θέμα του ιδιωτικού χρέους που δημιουργήθηκε μέσα στην πανδημία, όπως διευκρίνισε, «θα πρέπει να αφορά και φορολογικές υποχρεώσεις αλλά και το ιδιωτικό χρέος της κρίσης στα πρότυπα της ρύθμισης που είχε κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όταν είχαμε βγει από το μνημόνιο για τα χρέη στις ασφαλιστικές εισφορές», υπενθυμίζοντας ότι προέβλεπε «κούρεμα ονομαστικού χρέους ως και 40% μεσοσταθμικά και ρύθμιση με 120 δόσεις για το υπόλοιπο»

Χαρακτήρισε τη ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους «αναγκαία προϋπόθεση για να μπορέσουμε να μιλάμε για βιώσιμη επανεκκίηση των επιχειρήσεων και της οικονομίας», σημειώνοντας πως στην Ελλάδα «δεν υπήρξε στην εστίαση αλλά και σε άλλες επιχειρήσεις η στήριξη που υπήρξε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες», φέρνοντας ως παράδειγμα τη Γερμανία που «που επιδότησε  στο 70% του τζίρου την εστίαση την περίοδο που υπολειτουργούσε».

Παράλληλα, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ έκανε αναφορά και στη συνολική πορεία της οικονομίας, τονίζοντας πως «η ύφεση στην Ελλάδα για το 2020 δυστυχώς ήταν η τρίτη μεγαλύτερη στην ΕΕ», κάνοντας λόγο για στοιχείο που είναι «ιδιαίτερα επιβαρυντικό και προβληματικό, καθώς είναι μια χώρα που μόλις ξεπέρασε σχεδόν μια δεκαετία κρίσης και έχει ένα δημόσιο χρέος πολύ υψηλό και εκτοξεύεται εξαιτίας της ύφεσης».

Σύμβαση της Κωσταντινούπολης «Οι γυναίκες θα κερδίσουν αυτόν το πόλεμο» (βίντεο)

Δελτίο Τύπου Τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ

                                        27/3/2021

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ/ΦΥΛΟΥ ΤΟΥ

ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

 

Το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ καταδικάζει απερίφραστα την απαράδεκτη στάση της αστυνομίας να προβεί, για μια ακόμα φορά, σε αναίτια προσαγωγή γυναικών που θέλησαν να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά για την απόφαση της Τουρκίας να αποχωρήσει από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.

 

Συγκεκριμένα, χθες, Παρασκευή, 26/3 στις 12 το μεσημέρι, 7 γυναίκες, μέλη φεμινιστικών οργανώσεων, πραγματοποίησαν συμβολική διαμαρτυρία ανοίγοντας πανό έξω από την τουρκική πρεσβεία με σκοπό να παραδώσουν και σχετικό ψήφισμα. Αντί γι' αυτό, απέναντι σε αυτές τις 7 γυναίκες βρέθηκαν 50 αστυνομικοί που χωρίς λόγο τις μετέφεραν με συνοδεία, λέγοντάς τους ότι είναι υπό «επιτήρηση» στο Α.Τ. Συντάγματος, όπου μετά την εξακρίβωση των στοιχείων τους τις άφησαν ελεύθερες.

 

Η απαράδεκτη αυτή ενέργεια κατά των 7 γυναικών, εκτός του ότι συνιστά παραβίαση του δικαιώματός τους να διαδηλώνουν, καταδεικνύει και την υποκρισία της κυβέρνησης που από τη μια μεριά καταδικάζει με δηλώσεις της τη στάση της Τουρκίας στο συγκεκριμένο θέμα και από την άλλη στέλνει την αστυνομία να εμποδίσει τη συμβολική αυτή διαμαρτυρία.

 

 

Το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ:

 

Ø  δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του στις γυναίκες της Τουρκίας που μένουν ακόμα περισσότερο εκτεθειμένες και απροστάτευτες στην έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες, που αποτελούν καθημερινό φαινόμενο στη γειτονική χώρα.

 

Ø  συνεχίζει απαρέγκλιτα να αγωνίζεται για την υπεράσπιση του θεμελιώδους δικαιώματός μας στη διαδήλωση και να απαιτεί το σεβασμό όλων των συνταγματικών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών. 

 

 

Πώς αμείβεται η εργασία στην αργία της 25ης Μαρτίου

Αδωνις Γεωργιάδης 17/3: "Αν είχα πλαστογραφήσει εγώ έγγραφο θα έπρεπε να παραιτηθώ από βουλευτής και να εξαφανιστώ από την πολιτική ζωή. Αν είναι δυνατόν ένας υπουργός να πλαστογραφεί"

Αδωνις Γεωργιάδης 17/3: "Αν είχα πλαστογραφήσει εγώ έγγραφο θα έπρεπε να παραιτηθώ από βουλευτής και να εξαφανιστώ από την πολιτική ζωή. Αν είναι δυνατόν ένας υπουργός να πλαστογραφεί"

Αδωνις Γεωργιάδης 23/3: Πλαστογράφησε φώτο πρώην Πρωθυπουργού και την κατέθεσε στην Βουλή pic.twitter.com/cvQcHb7wti

— avgerinosx ⚫️💡 (@avgerinosx) March 23, 2021

Η αποχή από τις εκλογές του 1946

Γιώργος Πετρόπουλος στην Εφημερίδα των Συντακτών

Ιστορίας κι από τα θέματα πολιτικής συμπεριφοράς που δίχασαν την Αριστερά λόγω της απόφασής της -και της απόφασης μεγάλου μέρους των δυνάμεων του Κέντρου- να απόσχει από την εκλογική διαδικασία.

Εκείνη η αποχή δεν έχει καμία σχέση με το φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές που επιλέγει μια μερίδα του πληθυσμού σε ομαλές πολιτικές περιόδους.

Οι πολιτικές δυνάμεις που αποφάσισαν, το 1946, να απόσχουν από τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές που έγιναν στη χώρα δεν το έκαναν για να εκφράσουν την αποστροφή τους στο πολιτικό σύστημα και στην πολιτική γενικότερα, αλλά για να εμποδίσουν να εγκαθιδρυθεί στην Ελλάδα -με εκλογική νομιμοποίηση- ένα καθεστώς βίας και νοθείας, μια ιδιότυπη και βάρβαρη δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα.

Οι εκλογές του 1946 διεξήχθησαν από μια κεντρώα κυβέρνηση, την κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη, ύστερα από απαίτηση των Αγγλων, χωρίς να διασφαλίζεται η ελάχιστη προϋπόθεση δημοκρατικής νομιμότητας και ανεμπόδιστης έκφρασης του φρονήματος των πολιτών.

Σε συνθήκες βίας και νοθείας

Από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας και μέχρι τις εκλογές, για περισσότερο από έναν χρόνο, σε ολόκληρη τη χώρα κυριαρχούσε η λευκή τρομοκρατία σε βάρος της Αριστεράς και των δημοκρατικών πολιτών.

Ξυλοδαρμοί, βασανισμοί, λεηλασίες, δολοφονίες, βιασμοί και συλλήψεις ήταν καθημερινό φαινόμενο, ιδιαίτερα στην επαρχία.

Οι εκλογικοί κατάλογοι ήταν νόθοι από την αρχή ώς το τέλος. Μαγειρεμένοι κατ’ αυτό τον τρόπο που να διασφαλίζουν τόση νοθεία ώστε το καθεστώς να βγάλει το αποτέλεσμα που επιθυμούσε.

Την πραγματικότητα αυτή δεν την παραδεχόταν μόνο το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και γενικότερα η Αριστερά αλλά και το λεγόμενο δημοκρατικό Κέντρο, δηλαδή ο ίδιος ο Σοφούλης που τελικά έκανε τις εκλογές.

Ηταν τέτοια η κατάσταση, που λίγο πριν από τις εκλογές ο Σοφούλης ζήτησε από τους Αγγλους την αναβολή τους, κάτι που γράφτηκε στον Τύπο της εποχής στις 2/3/1946.

Η απάντηση της Μ. Βρετανίας ήταν κατηγορηματικά αρνητική και δόθηκε σε απαντητικό μήνυμα του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών Ερνστ Μπέβιν.

Ο Σοφούλης πειθάρχησε στην απαίτηση της Μεγάλης Βρετανίας να διεξαχθούν οι εκλογές την 31η Μαρτίου 1946, αν και ο ίδιος συνέχισε να δηλώνει- όπως φαίονεται απ’ όσα είπε στις18 Μαρτίου 1946 στη Θεσσαλονίκη- ότι δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για αδιάβλητη εκλογική διαδικασία. Η κατάσταση αυτή οδήγησε σε μαζικές παραιτήσεις των υπουργών του Σοφούλη που δεν ήθελαν να νομιμοποιήσουν το εκλογικό έκτρωμα.

Η στάση της Αριστεράς

Η Αριστερά κατήγγειλε από την πρώτη στιγμή το προετοιμαζόμενο εκλογικό πραξικόπημα και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να το αποτρέψει. Στην απόφαση για αποχή δεν έφτασε «ελαφρά τη καρδία» και μέχρι την τελευταία στιγμή έκανε κάθε προσπάθεια για να διασφαλιστούν οι ελάχιστοι όροι συμμετοχής της στις εκλογικές διαδικασίες.

Εχει εκφραστεί η γνώμη -και είναι ευρύτερα πιστευτό- ότι την απόφαση για αποχή από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946 την έλαβε η 2η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ που έγινε μεταξύ 12ης και 15ης Φεβρουαρίου 1946.

Η αλήθεια βεβαίως δεν είναι ακριβώς αυτή. Η 2η Ολομέλεια υιοθέτησε την από 7 Φεβρουαρίου 1946 απόφαση της Κ.Ε. του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων με την οποία το ΕΑΜικό κίνημα προσανατολιζόταν στην αποχή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός ότι η αποχή παρέπεμπε ευθέως στις αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας ή στη σχετική απόφαση της Κ.Ε. του ΕΑΜ και των Αριστερών Φιλελευθέρων.

Τα αδιαμφισβήτητα ιστορικά στοιχεία και γεγονότα λένε ότι η 2η Ολομέλεια άφησε την πρωτοβουλία της τελικής απόφασης για το θέμα της στάσης στις εκλογές στο Π.Γ. του Κόμματος και στον ΕΑΜικό πολιτικό συνασπισμό.

Ετσι, στις 20 Φεβρουαρίου 1946 η Κ.Ε. του ΣΚ-ΕΛΔ (που δεν ήταν ΕΑΜικό κόμμα) πήρε απόφαση να ζητηθεί από την κυβέρνηση Σοφούλη δίμηνη αναβολή από τις εκλογές, διαφορετικά η απάντηση θα ήταν αποχή.

Την άποψη του ΣΚ-ΕΛΔ υιοθέτησαν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς (ΕΑΜικές και μη) καθώς και ισχυρές δυνάμεις του Κέντρου. Αναβολή, όπως έχουμε ήδη σημειώσει, δεν δόθηκε ποτέ και η αποχή επιβλήθηκε εκ των πραγμάτων στην Αριστερά καθώς δεν μπορούσε να νομιμοποιήσει με τη συμμετοχή της ένα εκλογικό έκτρωμα.

Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι το ΚΚΕ -με πρόταση του Ν. Ζαχαριάδη- επιχείρησε μια έμμεση συμμετοχή του Πολιτικού Συνασπισμού των Κομμάτων του ΕΑΜ στις εκλογές. Αυτό θα γινόταν με την κάθοδο των Αριστερών Φιλελευθέρων (συνεργαζόμενου κόμματος με το ΕΑΜ) στις εκλογές με έναν υποψήφιο σε κάθε εκλογική περιφέρεια. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από το ΕΑΜ.

Οι εκλογές τελικά πραγματοποιήθηκαν χωρίς τη συμμετοχή της Αριστεράς και του μεγαλύτερου μέρους του Κέντρου και όπως ήταν φυσικό, η νοθεία οργίασε. Η αντίδραση «θριάμβευσε και η αποχή μετρήθηκε από τη διεθνή επιτροπή παρατηρητών του ΟΗΕ σε τρεις εκδοχές: στο 9,3%, στο 15% και 20-25%. Στο τέλος υιοθετήθηκε το ελάχιστο ποσοστό του 9,3%!!!

Το ιστορικό συμπέρασμα

Αργότερα, μετά τον εμφύλιο, το ΚΚΕ χαρακτήρισε την αποχή λάθος τακτικής και ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς λάθος στρατηγικής σημασίας. Μόνο το ΣΚ-ΕΛΔ των Σβώλου-Τσιριμώκου συνέχιζε να θεωρεί την αποχή σωστή επιλογή.

Σε κάθε περίπτωση κοινός τόπος όλων των τοποθετήσεων είναι ότι μια συμμετοχή -με τον τρόπο, ενδεχομένως, που υπέδειξε ο Ζαχαριάδης- ακόμα και σε εκείνες τις εκλογές θα έδινε περισσότερες δυνατότητες στον δύσκολο αγώνα που διεξήγε τότε το λαϊκό κίνημα και η Αριστερά.

Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα, τότε το ιστορικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι πως η αποχή δεν αποτελεί ποτέ τη δέουσα απάντηση σε πολιτικά προβλήματα και πολιτικές καταστάσεις.

Εθνική ευθύνη. Παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα

Όταν τον Γενάρη του '18 ξεκινούσαμε τη μεγάλη και δύσκολη διαπραγμάτευση για την επίλυση του ονοματολογικού που οδήγησε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ζήτησα να συναντήσω τους πολιτικούς αρχηγούς. Ήθελα να τους ενημερώσω αναλυτικά, αμέσως μετά την επιστροφή μου από το Νταβός όπου στην πολύωρη συνάντησή μου με τον Ζόραν Ζάεφ, άνοιξε ο δρόμος για την επίλυση μιας δύσκολης διπλωματικής εξίσωσης για ένα πρόβλημα που μετά από τριάντα χρόνια ήταν ακόμα άλυτο.

Ο κ. Μητσοτάκης, αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τότε, είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του. Δεν επρόκειτο να δώσει καμία στήριξη στην προσπάθεια επίλυσης. Η συζήτηση όμως, αν και διήρκησε λίγο, ήταν μεστή και ειλικρινής. Σε κάποια στιγμή, θυμάμαι, με ρώτησε αν με δεδομένη την άρνησή του να συναινέσει στην προσπάθεια εξεύρεσης έντιμης λύσης με τους βόρειους γείτονες, θα προχωρούσα. Του απάντησα δείχνοντας προς το Πρωθυπουργικό γραφείo αριστερά μας, πως όποιος κάθεται σε αυτήν τη καρέκλα οφείλει να κάνει αυτό που θεωρεί εθνικά επωφελές και όχι αυτό που ορίζει το δικό του πολιτικό και κομματικό συμφέρον.

Η συνάντηση τελείωσε σύντομα και έπειτα ξεκίνησε ένας μακρύς κύκλος που κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο, με κορυφαίους σταθμούς την 12 η Ιούνη του '18 που υπογράψαμε τη Συμφωνία στις Πρέσπες και την 25η Γενάρη του '19, όπου παρά την απίστευτη πίεση συλλαλητηρίων, αλλά και επιθέσεων και απειλών και παρά το γεγονός ότι αποχώρησε από τον κυβερνητικό συνασπισμό το μικρότερο συγκυβερνών κόμμα, επικυρώσαμε τη Συμφωνία στη Βουλή.

Πρωταγωνιστής των αντιδράσεων απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν ο λιγομίλητος συνομιλητής μου στη συνάντηση του Μαξίμου το Γενάρη του '18, αλλά ο πρώην κάτοικος του Μεγάρου, ο κ. Σαμαράς.

Ο κ. Μητσοτάκης απλά επέλεξε για προφανείς λόγους κομματικού συμφέροντος να υιοθετήσει την ακραία ρητορική του. Για τον κ. Σαμαρά όμως, ήταν κάτι παραπάνω από μικροπολιτική επιλογή, ήταν μια ευκαιρία. Ο πολιτικός που το 1990 έστησε τη καριέρα του ως επαγγελματίας υπερπατριώτης, ρίχνοντας την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για το Μακεδονικό, το 2018 είδε την επανάληψη της ιστορίας όχι ως φάρσα, αλλά ως ευκαιρία να επανακάμψει.

Ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να εκμεταλλευτεί το πολιτικό κόστος της Συμφωνίας των Πρεσπών και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κ. Σαμαρά στις πορείες με τις περικεφαλαίες, για να εκλεγεί Πρωθυπουργός. Σήμερα, όμως, καλείται να διαχειριστεί τις αντιφάσεις ανάμεσα στην ανεύθυνη στάση του όταν ήταν στην αντιπολίτευση και στην ανάγκη να υπηρετήσει το συμφέρον της χώρας. Η προσχώρησή του στις ακραίες και πατριδοκάπηλες θέσεις του κ. Σαμαρά χθές, τον καθιστούν Πρωθυπουργό υπό την ομηρεία του σήμερα.

Τον αναγκάζουν, ενώ τιμά τη Συμφωνία που κάποτε αποκαλούσε «εθνική ήττα που έχει ήδη ακυρωθεί στη συνείδηση του λαού» και δίνει –όπως δηλώνει ο Πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας– «μάχες» για την ένταξη της γειτονικής χώρας στη ΕΕ, να παίζει καθυστερήσεις και να αποφεύγει την ψήφιση στη Βουλή των τριών μνημονίων συνεργασίας που απορρέουν από τη Συμφωνία. Και έτσι να εκθέτει τη χώρα διεθνώς. Και ταυτόχρονα να υπονομεύει τα εθνικά μας συμφέροντα, αφού και τα τρία μνημόνια είναι επ' ωφελεία μας. Κυρίως όμως, οι θέσεις αυτές τον οδηγούν σε ένα θαμπό στίγμα σε σχέση με τις προθέσεις της Κυβέρνησής του, στον κρίσιμο διάλογο με την Τουρκία, σε μια εποχή επικίνδυνης κλιμάκωσης των τουρκικών προκλήσεων.

Η συνέντευξη του κ. Σαμαρά στην «Καθημερινή της Κυριακής» δεν ήταν μόνο μια πρόκληση για τον κ. Μητσοτάκη, αλλά μια πρόκληση για τη χώρα. Ο κ. Σαμαράς αμφισβητεί την πάγια εθνική θέση για διεξαγωγή διερευνητικών και προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η διαρκής κακοφωνία από την πλευρά της Κυβέρνησης δεν είναι κάτι που περνά απαρατήρητο, ούτε από την απέναντι πλευρά ούτε από τον διεθνή παράγοντα.

Η χώρα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή δείχνει να προσέρχεται σε αυτές τις σημαντικές συνομιλίες δίχως να δηλώνει σαφώς, αλλά και δίχως να ξέρει τι επιδιώκει. Χωρίς πυξίδα, χωρίς στρατηγική, χωρίς σαφείς κόκκινες γραμμές. Και ο κ. Μητσοτάκης φαίνεται να παλινωδεί ανάμεσα στη γραμμή του κ. Σαμαρά που λέει ότι κόκκινη γραμμή είναι το ίδιο το τραπέζι του διαλόγου και σε αυτήν του κ. Γεραπετρίτη που λέει ότι κόκκινη γραμμή είναι τα έξι ναυτικά μίλια.

Η εξωτερική πολιτική της χώρας, όμως, είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό από τις ίντριγκες και τις ισορροπίες στο εσωκομματικό παιχνίδι της ΝΔ. Οι εξελίξεις το επόμενο διάστημα και οι ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή θα είναι ραγδαίες. Η Τουρκία αναγνωρίζει πόσο δυναμικό είναι το διεθνές περιβάλλον και έχει δείξει με σαφήνεια τις προθέσεις της. Και όσοι επιμένουν ότι δεν έχει στρατηγική ή ότι είναι απομονωμένη ή ότι θα "βολευτεί" μεσοπρόθεσμα σε λογικές διαλόγου «μη-λύσης», μάλλον έχουν χάσει κάθε αίσθηση της πραγματικότητας.

Είδαμε το 2020 τι κόστος έχει για τη χώρα, η Ελλάδα να μην έχει στρατηγική με αρχή, μέση και τέλος για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, τον ελληνοτουρκικό διάλογο, τις ευρωτουρκικές σχέσεις και την αξιοποίηση του ρόλου των ΗΠΑ στην περιοχή. Είδαμε συμμάχους μας να νίπτουν τας χείρας τους, ο ένας μετά τον άλλον, μετά τις χειρότερες προκλήσεις κατά της Ελλάδας της τελευταίας 25ετίας και κυβερνητικούς αξιωματούχους να φάσκουν και να αντιφάσκουν για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Σήμερα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να χαραχτεί η εθνική στρατηγική που έλειπε το 2020, τόσο για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, όσο και για τις διερευνητικές για την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με στόχο μια έντιμη συμφωνία στη βάση του διεθνούς δικαίου, διμερώς ή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, με σαφείς κόκκινες γραμμές. Μια εθνική στρατηγική που –σε συντονισμό με την Κυπριακή Δημοκρατία– είναι αναγκαίο να υπάρξει και για τη δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού στη βάση των Αποφάσεων του ΟΗΕ και του πλαισίου Γκουτέρρες.

Αντιθέτως, ο κίνδυνος, αν ο κ. Μητσοτάκης συνεχίζει να κάνει πως δεν κατάλαβε τι είπε ο κ. Σαμαράς και συνεχίζει να μη σπεύδει να αποσαφηνίσει τη θέση της Κυβέρνησής του, φοβούμενος ενδεχομένως το εσωκομματικό κόστος, είναι διπλός. Είτε να οδηγήσει τη χώρα σε έναν διάλογο με την πλάτη στον τοίχο, με αποτέλεσμα να εξαναγκαστούμε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις, είτε να αναλάβουμε στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης την ευθύνη για το ενδεχόμενο ναυάγιο των συνομιλιών.

Όσοι εκτιμούν ότι στη δεύτερη εκδοχή, μικρό το κακό, ας το ξανασκεφτούν. Η επόμενη ημέρα, με μια Τουρκία ολοένα και πιο επιθετική, που θα έχει ενισχύσει τις σχέσεις της με τον διεθνή παράγοντα, θα είναι μια πολύ δύσκολη ημέρα για την Ελλάδα.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος έλεγε: «Ο πολιτικός πρέπει να έχη το χάρισμα να βλέπη πολύ πρωτύτερα αφ' όσον βλέπουν οι άλλοι. Αν δεν έχη το χάρισμα τούτο, είναι αδύνατον να μην οδηγήσει την πατρίδα αυτού εις συμφοράς και καταστροφή». Όταν αναφέρθηκα σε αυτά τα λόγια στη Βουλή, ο κ. Μητσοτάκης απάντησε, όπως ο ίδιος επισήμανε, με κριτική στάση για τον Βενιζέλο λέγοντας ότι «μία από τις αρνητικές παρακαταθήκες που τον συνοδεύει και θα τον συνοδεύει, ήταν ο εθνικός Διχασμός».

Δεν ξέρω αν είναι υπερβολή να ζητάμε από τον κ. Μητσοτάκη να έχει αυτό το χάρισμα των ηγετών ή έστω να αποδεχθεί τις ιστορικές ευθύνες της παράταξής του. Αλλά σίγουρα δεν είναι υπερβολή να του ζητάμε να αποφασίσει. Κάθεται στην καρέκλα του Πρωθυπουργού σε κρίσιμες εθνικά στιγμές, όπως και εγώ τόσο το '15 όσο και το '18. Θα πράξει το εθνικά επωφελές ή το κομματικά αναγκαίο;

Εγώ και στις δύο κρίσιμες περιστάσεις επέλεξα, συνειδητά, το εθνικά επωφελές. Οφείλει και αυτός, έστω τώρα, να πράξει το ίδιο. Διαφορετικά δεν θα είναι υπόλογος στον κύριο Σαμαρά αλλά απέναντι στην Ιστορία.

--

λαμπρος φιλιος

lafilios@gmail.com

6975201505 

Διονύσης Τεμπονέρας -Σήμερα, Νίκο Τεμπονέρα, σε έχουμε πάλι ανάγκη

 

Πέρασαν κιόλας τριάντα χρόνια, από εκείνη την ημέρα, που γεννήθηκαν τα χιλιάδες ερωτήματα.

«Γιατί, εσύ;».«Γιατί, όχι κάποιος άλλος;». «Γιατί άραγε, μπήκες μπροστά;».

Και τα απάντησες όλα τα ερωτήματα, τόσο εμφατικά, στην πορεία του χρόνου.Γιατί όπως έλεγες, όταν περπατούσαμε δίπλα δίπλα, στην πορεία, όταν σε ρώτησα «γιατί περπατάμε τόσοι πολλοί;», μου είπες ότι «περπατάμε τόσοι πολλοί μαζί, γιατί έχουμε δίκιο. Και δεν γίνεται ποτέ, να υποχωρεί το δίκιο, μπροστά στο άδικο».

Και λίγο μετά, όταν σε ρώτησα, τι γράφει η «ταμπέλα»(πανό) που κρατούσες, μου έλεγες «γράφει κάτι, για το οποίο παλεύουν, οι άνθρωποι». Και όταν σε ρωτούσα, «πότε θα σταματήσει ο Μιχάλης Βασιλάκης να μιλάει…;» μου έλεγες «σσσς… σε λίγο θα πάμε να περπατήσουμε, πάλι όλοι μαζί, με τους πολλούς ανθρώπους, μαζί μας και ο Μιχάλης».Τον αγαπούσες πολύ τον καλύτερό σου σύντροφο και αυτός στον ταξίδι του, σε είχε πάντα, ακριβό συνοδοιπόρο.

Και μετά όμως, ανέλαβαν τα «παρακρατικά λοστάρια» να σκοτώσουν τη ζωή και την γνώση. Γιατί έτσι έχουν μάθει, τα «τσεκούρια» να πορεύονται στη ζωή. Όχι, με «σημαίες και με ταμπούρλα», αλλά αγκαζέ με τα δολοφονικά χέρια του κράτους και του παρακράτους, των «αρίστων» της εποχής.

«Εγώ λοιπόν, γιατί αν δεν είμαι εγώ, θα υπάρξει κι άλλος Αλέξανδρος και άλλος Σεχζάτ και άλλος Παύλος και άλλος…» θα μου έλεγες. Και υπήρξαν πράγματι και άλλοι, που αν και έφυγαν, είμαι σίγουρος ότι, είχαν το όνομα σου, σύνθημα στα χείλη τους…«Ο Τεμπονέρας Ζει»…

Και θα υπάρξουν και άλλοι, γιατί ο άνθρωπος θυσιάζεται, μόνο όταν ξέρει βαθιά, γιατί το κάνει.«Μα, εμείς θα είμαστε και πάλι με τους πολλούς», θα μου έλεγες τώρα. Και θα είχες δίκιο.

«Και τα ονόματα και τα συνθήματα θα γίνουν πολλά. Ότι και να γίνει όμως, εμείς, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς…», θα μου έλεγες τώρα.

Μέσα σε τριάντα χρόνια έγινες «δρόμος», σύνθημα, παρηγοριά και αγώνας.Μα σάμπως και ζωντανός δεν ήσουν όλα αυτά; Γιατί και το σχολειό και τους μαθητές σου, τους συναδέλφους σου και τους φίλους σου, τους λάτρευες και έδωσες και το αίμα σου για αυτούς.

Και οι σύντροφοί σου σε λάτρεψαν, γιατί και εσύ λάτρευες τους ανθρώπους και τη ζωή, τον μόχθο και τον ωραίο τον αγώνα.

Μα τώρα πάλι τούτοι εδώ, οι απόγονοι των «αρίστων», άριστοι βέβαια και αυτοί, σάμπως δεν κάμουνε τα ίδια;

Μάθημα για λίγους, υγεία για εκλεκτούς, δουλειά και να πεινάς…

Και η λευτεριά;«Αυτή θέλει δουλειά πολύ…Μα θα έρθει, δεν γίνεται να μην έρθει. Εμείς θα την φέρουμε, ποιος άλλος;» θα μου έλεγες τώρα.

Τριάντα χρόνια αναμετριέσαι με τους φασίστες και δεν τους χάρισες, μισό εκατοστό δημοκρατίας. Τους νίκησες.

Ξέχασα να σου πω.. Πριν λίγο καιρό και ο Παύλος τους νίκησε…!

Συμπληρώνονται φέτος 30 χρόνια, από την δολοφονία του λαϊκού αγωνιστή, αριστερού, μαθηματικού, Νίκου Τεμπονέρα. Τριάντα χρόνια, από την ημέρα, που τα φονικά, φασιστικά λοστάρια της Δεξιάς, ανέλαβαν να κάνουν την «βρώμικη δουλειά», εκ μέρους των «πολιτικών αυτουργών», της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που ήθελαν να ντύσουν το σχολείο και συνεπώς όλη την κοινωνία, με ένα απέραντο σκοτάδι.Ο ΟΝΝΕΔίτης, καταδικασμένος σε ισόβια, δολοφόνος του Νίκου Τεμπονέρα, Γιάννης Καλαμπόκας, μαζί με επιφανή στελέχη της ΝΔ, σκοτώνει εν ψυχρώ, συνθλίβοντας το κρανίο του, τον αγωνιστή καθηγητή, στην καγκελόπορτα του 3ου Λυκείου Πατρών.

Ακόμα πιο επιφανή στελέχη της Δεξιάς, αναλαμβάνουν την υπεράσπιση των δολοφόνων, στη δίκη στο Βόλο και εισπράττουν την ισόβια καταδίκη, αλλά και την διαχρονική κατακραυγή, όλης της δημοκρατικής κοινωνίας.

Από το βράδυ της 9ης Γενάρη του 1991, ο Νίκος Τεμπονέρας γίνεται σύμβολο του αγώνα της νεολαίας για γνώση, αξιοπρεπή δουλειά, αλληλεγγύη και δημοκρατία.

Σήμερα, 30 χρόνια μετά τη στυγερή δολοφονία, το αγαθό της υγείας ανήκει σε λίγους και εκλεκτούς, που φωτογραφίζονται, «καμαρώνοντας» γιατί, αυτοί μπόρεσαν και «το έκαναν».

Το δημόσιο σχολείο, γίνεται ακριβή εκπομπή live streaming, μόνο για όσους «έχουν και μπορούν».

Οι εργαζόμενοι-άνεργοι-φτωχοί των 534 ευρώ, στοιβάζονται στα Μ.Μ.Μ. και στους χώρους εργασίας, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, περιμένοντας, σαν κιμάς την «αυτορρύθμιση», στην κρεατομηχανής της αγοράς.

Σήμερα, Νίκο Τεμπονέρα, σε έχουμε πάλι ανάγκη.

Έχουμε ανάγκη, το καθαρό σου βλέμμα, τις αξίες και τα ιδανικά σου.

Έχουμε ανάγκη, να μας θυμίσεις πάλι ότι, «αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο».

Για αυτό θα είμαστε πάλι εκεί στην Πάτρα, το Σάββατο στις 9 του Γενάρη στις 18.00 στο σχολικό συγκρότημα Νίκος Τεμπονέρας.Εκεί που έδωσες τα πάντα, χωρίς να ζητάς τίποτα.

δημοσιευση στο fb του Διονύση Τεμπονέρα

Τι είναι η alt-right τακτική και γιατί μας αφορά; (Της Angela Dimitrakaki)

Το παρακάτω κείμενο και η εικόνα που το συνοδεύει κυκλοφόρησε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Τι είναι η alt-right τακτική και γιατί μας αφορά; Είναι η τακτική χρήσης των μέσων προοδευτικών δυνάμεων από συντηρητικές δυνάμεις με σκοπό την ιδεολογική σύγχυση της κοινής γνώμης. Γι' αυτό συχνά επιτυγχάνει τους σκοπούς της.

Παράδειγμα: τις προάλλες, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης Ορμπάν επιτέθηκε σε προτεινόμενο δημόσιο έργο τέχνης με θέμα το Black Lives Matter λέγοντας: "το Black Lives Matter είναι βασικά ρατσιστικό κίνημα. Ρατσισμός δεν είναι να εναντιώνεσαι σε ένα BLM γλυπτό, ρατσισμός είναι να εγείρεις τέτοιο μνημείο. ["Black Lives Matter is basically a racist movement. The racist is not the person who opposes a BLM statue, but the person who erects one," said Orbán's chief of staff. Πηγή: The Guardian, 5.1.21]

Το σχετικό πρόσφατο παράδειγμα που έχουμε εγχώρια είναι οι τακτικές των ισχυρών που, εμπνευσμένοι από τα men's rights groups ως backlash στο αναζωπυρωμένο φεμινιστικό κίνημα μετά το 2000, στήνουν κινηματικό σκηνικό με πανό σε αθηναϊκές λεωφόρους υπέρ της περίφημης συνεπιμέλειας. Τα πανό δε σου λένε ότι η συνεπιμέλεια ισχύει στο υπάρχον οικογενειακό δίκαιο. Τα πανό δε λένε τη λέξη 'υποχρεωτική', ούτε 'μείωση διατροφής' ούτε 'πρόσβαση θύτη σε θύματα'. Τα πανό δεν απευθύνονται στο συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας - αυτό δεν χρειάζεται απεύθυνση, είναι μαζί τους, και εκπροσωπείται από την κυβέρνηση που είναι η ίδια εμβληματική μείξη ακροδεξιάς και (νεο)φιλελευθερισμού. Τα πανό απευθύνονται στο προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας. Λειτουργούν αστραπιαία και ιδεολογικά, ως σύνθημα σε τοίχο. Σου εντυπώνονται. Οδηγείς ταλαιπωρημένη/ος, πέφτει η λέξη στο κεφάλι σου από γέφυρα στην Κηφισίας ή στην Εθνική Οδό, καλή ακούγεται, δε βλέπεις πρόβλημα με το αίτημα, εξάλλου υπάρχει κίνημα - γιατί αν όχι, ποιος κρέμασε τα πανό για να τα βλέπεις; Δεν έχεις χρόνο να το ψάξεις. Δεν θα εναντιωθείς. Τα πανό αποτυπώνουν τη λογική της κυβέρνησης Ορμπάν: "εμείς οι άντρες που διεκδικούμε επιτέλους τα δικαιώματά μας είμαστε το προοδευτικό κίνημα, οι φεμινιστικές οργανώσεις που εναντιώνονται είναι η συντήρηση".

Στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης και του οπτικού πολιτισμού ασχολούμαστε συχνά με την ανάλυση τέτοιων φαινομένων. Αλλά η κατανόηση αυτών των τακτικών πρέπει να γίνει κτήμα όλου του σύγχρονου προοδευτικού χώρου. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας πήρε το σύνθημα της αμερικανικής τραμπικής δεξιάς "all lives matter", το μετέφρασε και το έκανε πόστερ για την πανδημία στο δημόσιο χώρο. Πράγματι, όλες οι ζωές πρέπει να μετράνε. Τι στραβό έχει το σύνθημα; Γιατί να του εναντιωθούμε;

Ας διδαχτούμε. Ας ερευνήσουμε αυτό που μας συμβαίνει.  

Γλύπτης: Péter Szalay. Δέχτηκε ήδη απειλή για τη ζωή του από ακροδεξιό.  

3 Ιουλίου του 1964 η ελληνική δεξιά "μπουκάρει" στο κοινοβούλιο

Κρίτων Βασιλικόπουλος

 

Στην πρόσφατη Ιστορία μας υπήρξε μία και μοναδική περίπτωση όχλου που κατάφερε να μπει στη Βουλή και να προκαλέσει επεισόδια.

Ήταν 3 Ιουλίου 1964, παραμονές δημοτικών εκλογών και στην Ολομέλεια γινόταν συζήτηση για το Κυπριακό.

Την ίδια ώρα ο υποψήφιος δήμαρχος της δεξιάς για τον Δήμο Αθηναίων Γεώργιος Πλυτάς, βουλευτής της ΕΡΕ και μετά την μεταπολίτευση υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, μιλούσε σε συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος.

Μετά το τέλος της ομιλίας, εκατοντάδες αφιονισμένοι δεξιοί,φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και εναντίον της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου ξεκίνησαν πορεία προς τη Βουλή.

Στη διαδρομή έκαναν γυαλιά-καρφιά το εκλογικό κέντρο του υποψήφιου δημάρχου της ΕΔΑ Νίκου Κιτσίκη.

Έφτασαν στη Βουλή και χωρίς να συναντήσουν αντίσταση από την αστυνομική φρουρά μπήκαν στο κτήριο και άρχισαν να χτυπούν όποιον έβρισκαν μπροστά τους.

Επικεφαλής του όχλου των οπαδών του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν ο γνωστός συγγραφέας και σπουδαίος φιλόλογος Ρένος Αποστολίδης.

Κατά τις συμπλοκές τραυματίστηκαν πολλοί βουλευτές της Ένωσης Κέντρου και της ΕΔΑ,ανάμεσά τους ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος.

Η συνεδρίαση φυσικά διακόπηκε για πολλή ώρα μέχρι να καταφέρει η φρουρά της Βουλής να συλλάβει τους εισβολείς.

Για την επίθεση δικάστηκαν 32 άτομα και τελικά καταδικάστηκαν μόνο δύο,ο Αποστολίδης και άλλος ένας.

Μεταξύ αυτών που αθωώθηκαν ήταν και ο νεαρός φοιτητής της Νομικής και μετέπειτα γνωστός δικηγόρος Τάκης Μιχαλόλιας, αδελφός του κατάδικου εγκληματία Νίκου Μιχαλολιάκου.

Επειδή πολλοί «παραλληλισμοί» επιχειρούνται από χθες, να θυμίσουμε ότι στις δύο πρόσφατες περιπτώσεις απόπειρας εισβολής στη Βουλή, στην μεν πρώτη οι δράστες που προέρχονταν από τον γνωστό,ύποπτο «χώρο» απωθήθηκαν από το ΚΚΕ και στην δεύτερη ήταν και πάλι δεξιοί και χρυσαυγίτες δήθεν «πατριώτες» που μετείχαν στο συλλαλητήριο για την ονομασία της γειτονικής χώρας-την οποία μια χαρά την αναγνωρίζει ως «Βόρεια Μακεδονία» η σημερινή κυβέρνηση των γιαλαντζί «μακεδονομάχων».

Αλιευμένο από το Facebook

Νίκος Κοτζιάς. Λαθροχειρίες: Η επήρεια των νησιών στην ΑΟΖ. Δεν υπάρχουν γραμμές βάσης; Και ορισμένες οφειλόμενες απαντήσεις

Χθες δημοσιεύτηκε ολόκληρη η συμφωνία. Όσα έγραψα στο κείμενό μου για τις «5» αμαρτίες της συμφωνίας, δικαιώνονται, και λίγα είπα. Είναι μια συμφωνία, γραμμένη στο πόδι, πρόχειρη και χωρίς σαφείς συντεταγμένες. Δίνει μόνο τις συντεταγμένες της οριοθέτησης της διαχωριστικής των δύο ΑΟΖ. Τι δεν δίνει; Δεν δίνει τις συντεταγμένες των σημείων βάσης με τα οποία καθορίστηκε η ΑΟΖ. Τα σημεία βάσης είναι η αφετηρία από όπου ξεκινά/μετριέται μια ΑΟΖ. Αν, επί παραδείγματι ξεκινά από την ηπειρωτική χώρα ή συμπεριλαμβάνει και την επήρεια των νησιών μπροστά από την ηπειρωτική περιοχή. Άλλο παράδειγμα, αν ξεκινά από την Κρήτη, ή από τα νησιά και νησίδες που βρίσκονται μπροστά από την Κρήτη. Τα σημεία βάσης δεν έχουν μεγάλη σημασία για την Αίγυπτο, διότι όλα τα δικά της σημεία βρίσκονται στην ακτογραμμή της. Απλό και εύληπτο. Είναι, όμως, πρόβλημα για την ελληνική πλευρά. Μεγάλο πρόβλημα. Και αυτό διότι η ελληνική πλευρά έπρεπε με τα σημεία βάσης να καθορίσει και την επήρεια κάθε νησιού. Επί παραδείγματι, αν δεν έχουν τα νησιά σημεία βάσης, τότε δεν έχουν καθόλου επήρεια ή αν έχουν σημεία βάσης σε μια πλευρά των ακτών τους, σημαίνει ότι έχουν περιορισμένη επήρεια. 

Γίνεται φανερό, ότι σκόπιμα η κυβέρνηση παραιτήθηκε από το στοιχειώδες μιας τέτοιας συμφωνίας και της διασφάλισης των ελληνικών συμφερόντων, που είναι ο προσδιορισμός των σημείων βάσης, για ένα και μόνο λόγο. Διότι δεν τα διασφάλισε! Προκειμένου να το κρύψει αυτό και να βγαίνουν οι υπουργοί της και να πουλάνε «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», ότι τάχα διασφαλίστηκε η επήρεια των νησιών, δεν συμπεριέλαβε στην οριοθέτηση της ΑΟΖ τα σημεία βάσεις! Μερικά νησιά μας καθότι δεν τους αναγνωρίστηκε καθόλου επήρεια, σε μερικά δε διότι τους δίνεται περιορισμένη επήρεια σε απαράδεκτο βαθμό.

Η κυβέρνηση μιλά για το διεθνές δίκαιο, ενώ δεν διασφάλισε τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο, αλλά απέκρυψε ακόμα και τις τεχνικές προϋποθέσεις και απαιτήσεις του διεθνούς δικαίου! Πονηράδα! Ασχετοσύνη! Μπορεί και τα δύο. Σίγουρα πρόκειται για μια προβληματική κυβέρνηση. 

Η συμφωνία για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, δεν συμπεριλαμβάνει δυτικά το Γαϊδουρονήσι ή Χρυσή του νομού Λασιθίου. Εγκαταλείπει τον 28ο μέχρι και τον 32ο μεσημβρινό, όπου συμπεριλαμβάνεται και το Καστελόριζο. Δίνει περιορισμένη επήρεια σε μεγάλα ελληνικά νησιά όπως είναι η Ρόδος, η Κάρπαθος και η Κρήτη, όπως «βέβαια» και στην Κάσο. Τέλος, δεν δίνει καθόλου επήρεια, ναι, απίστευτο, αλλά αληθινό, στα νησιά νότια της Κρήτης, όπως το Κουφονήσι, που έχουν αυτοτελή οικονομική ζωή. Πρόκειται για μία από τις «5» αμαρτίες-πληγές της συμφωνίας. 

Πώς καλύπτει η κυβέρνηση της ΝΔ την παράδοσή της στις διεκδικήσεις της Αιγύπτου; Με μια απλή υποχώρηση. Έφτιαξε διεθνή συμφωνία χωρίς σημεία βάσης οριοθέτησης, χωρίς συντεταγμένες για τα ελληνικά νησιά. Προσδιορίστηκαν μόνο οι συντεταγμένες της γραμμής οριοθέτησης, διαχωρισμού της ΑΟΖ. Επιπλέον, από τη συμφωνία λείπει η πρόβλεψη για παραπομπή τυχόν μελλοντικών διαφορών σε Διεθνές Δικαστήριο. Τέλος, ο διαχωρισμός της ΑΟΖ έγινε μάλλον σε αναλογία 40% με 60%, ούτε καν 45%-55% όπως αρχικά ανακοινώθηκε. Λέω μάλλον διότι δεν υπάρχουν σημεία βάσης (αφετηρίας, δηλαδή, της οριοθέτησης). Η Ελληνική πλευρά υποχώρηση σε όλη τη γραμμή και με κολπάκια προσπαθεί να διευκολυνθεί στην επικοινωνία της δήθεν μεγάλης επιτυχίας. Αυτό στα απλά ελληνικά λέγεται λαθροχειρία (όπου λαθροχειρία ορίζεται «η αφαίρεση που γίνεται με επιτήδειο, μη αντιληπτό τρόπο»). 

 

ΥΓ.1  Μου γράφουν στελέχη της δεξιάς και ακόμα πιο συχνά δεξιά  τρολ, να μην δημοσιεύω απόψεις μου. Να αυτολογοκριθώ, διότι με όσα λέω καταλαβαίνουν τρίτοι τις αδυναμίες της συμφωνίας με την Αίγυπτο. Είναι καταπληκτικοί, δεν τους φταίει η κακή συμφωνία και οι νεοδημοκρατικές υποχωρήσεις, αλλά η επισήμανσή τους.

ΥΓ.2 Στο ίδιο μοτίβο μου γράφουν να μην εξηγώ τι έγινε με την συμφωνία της ΑΟΖ με Αίγυπτο διότι θα χρησιμοποιήσουν τις «αποκαλύψεις» οι Τούρκοι. Δεν έχουν καταλάβει ότι το διάβασμα των χαρτών δεν είναι κάτι το δύσκολο για τους ειδικούς. Απλώς είναι αδύνατο για τον Δένδια και τον Μητσοτάκη. Αλλά αυτό είναι άλλου είδους πρόβλημα.

ΥΓ. 3 Κάποιοι άλλοι μου λένε γιατί δεν υπέγραψα εγώ τη συμφωνία. Η απάντηση είναι απλή: διότι το περιεχόμενο της σημερινής είναι απαράδεκτο. Μάλιστα, ουδέποτε μπορούσα να φανταστώ ότι θα υπήρχε ελληνική κυβέρνηση που θα έκανε σε όλα και σε όλη τη γραμμή υποχώρηση. 

ΥΓ. 4 Κάποιοι μου λένε ότι η κυβέρνηση αναγκάστηκε να κάνει τη συμφωνία στο πόδι, διότι ήταν το «timing» που πίεζε. Ομολογώ ότι δεν ήξερα ότι υπάρχει «timing» που επιτρέπει, και μάλιστα επιβάλλει, υποχωρήσεις χωρίς αρχές (η περιγραφή της λέξης ενδοτισμός).

ΥΓ. 5 Τέλος, έμαθα από τον ίδιο τον Δένδια ότι πήγε στο Κάιρο χωρίς να ξέρει ότι θα υπέγραφε. Πιθανολογώ ότι δεν κατάλαβε και τι υπέγραψε. Το ερώτημα είναι άλλο, ο Πρωθυπουργός ήξερε τι πήγαινε να κάνει ο Δένδιας; Αν ναι, γιατί δεν του το είπε; Αν όχι, τότε δεν γνώριζε ολόκληρη η κυβέρνηση τα της συμφωνίας;

 

Νίκος Κοτζιάς:Οι Πέντε πληγές: δεν είναι συμβιβασμός, είναι της συμφωνίας για την ΑΟΖ με Αίγυπτο

Οι Πέντε πληγές: δεν είναι συμβιβασμός, είναι υποχώρηση. 

Ανάλυση της συμφωνίας για την ΑΟΖ με Αίγυπτο

Η Αίγυπτος είναι μια φίλη και σύμμαχος χώρα. Έχουμε κοινή ΑΟΖ και καλά είναι να την προσδιορίσουμε, οριοθετήσουμε και ανακηρύξουμε. Πολλά χρόνια διαπραγματευόμαστε μαζί της, καλή τη πίστη. Διότι και εκείνη είναι μια χώρα που πιστεύει και εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, αναγνωρίζει ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και άλλες θαλάσσιες ζώνες. 

Σε κάθε διαπραγμάτευση, που γίνεται με την κοινή αποδοχή του διεθνούς δικαίου, εμφανίζονται διαφωνίες για τις προβλέψεις εφαρμογής του. Το νόημα της διαπραγμάτευσης είναι να βρεθεί ένα πακέτο έντιμου συμβιβασμού, όπου η κάθε πλευρά θα «κερδίζει» μέρος των αντικειμένων διαφωνίας. Στη συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου για την ΑΟΖ έχουμε το καταπληκτικό φαινόμενο ότι ως προς τα υπό διαπραγμάτευση θέματα, εξετάζοντας τους χάρτες, η Ελλάδα αποδέχτηκε το σύνολο των αιγυπτιακών αιτιάσεων και αιτημάτων και δεν πήρε τίποτα από τα υπό διαπραγμάτευση θέματα. Ουσιαστικά, όπως έκανε και με την ΑΟΖ με την Ιταλία, έδωσε στην άλλη πλευρά ότι ζητούσε και δεν πήρε τίποτα στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης. 

Στις πολύχρονες διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο είχαν προκύψει 5 σοβαρά ζητήματα που επειδή δεν είχε βρεθεί ακόμα συμβιβασμός, δεν έγινε δυνατό να υπογραφεί μια συμφωνία. Επειδή μερικοί με ρωτούν και «γιατί δεν την κλείσατε εσείς» η απάντηση είναι πολύ απλή: διότι τέτοιες συμφωνίες δεν κλείνονται άρον-άρον με υποχώρηση σε όλη τη γραμμή. Αλλιώς δεν χρειάζεται διπλωματία. Δηλώνεις ότι δεν ζητάς τίποτα, ότι θα παραχωρήσεις ότι σου ζητηθεί και η συμφωνία είναι έτοιμη. Τέτοιες συμφωνίες εγώ δεν έκανα ποτέ και δεν θα υπέγραφα ποτέ. Ασφαλώς σε μια διαπραγμάτευση πακέτο δεν θα τα έπαιρνε κανείς όλα. Σωστό. Αλλά δεν θα έπαιρνε και η άλλη μεριά όλα, ως συνέβη.

Η Αίγυπτος με την Κύπρο έχει συμφωνήσει σε ΑΟΖ με την εφαρμογή της αρχής της μέσης γραμμής. Με την Ελλάδα, «παραδόξως», δεν ήθελε να κάνει ανάλογη συμφωνία. Ήθελε να εφαρμοστεί και η αρχή της αναλογικότητας (των ακτών, δηλαδή, των σημείων βάσης). Η αρχή αυτή επιδιώκεται, σε ορισμένα σημεία, από την Τουρκία. Η συμφωνία της ΑΟΖ με την Αίγυπτο δεν χωρίζει την μεταξύ μας ΑΟΖ σε δύο ίσα τμήματα, αλλά δίνει σε αυτήν 55% και σε μας 45%. Άρα δεν εφαρμόστηκε «σκέτη» η αρχή της μέσης γραμμής.

Δεύτερο, η συμφωνία με την Αίγυπτο δεν είναι τμηματική μόνο προς Ανατολάς, όπως εκείνη πάντα ζητούσε, αλλά στη συμφωνίας και ως προς τα δυτικά. Δεν φτάνει μέχρι τα σύνορα Αιγύπτου και Λιβύης. Αυτό σημαίνει ότι είναι κουτσουρεμένη προς τα δυτικά χωρίς να υπάρχει το επιχείρημα ότι δεν θέλει «η Αίγυπτος εντάσεις με Τουρκία». Αυτό το κουτσούρεμα έγινε και στην ΑΟΖ με την Ιταλία. Η τελευταία δεν έφτασε μέχρι το νότο, εκεί που νοητά ξεκινά η ΑΟΖ της Λιβύης προκειμένου να μην της αφήσει περιθώρια να πράξει και άλλες παρανομίες. 

Τρίτο και πολύ σημαντικό, στα νότια του νομού Λασιθίου ανήκει συστάδα νησιών και βραχονησίδων. Τρία από αυτά, Τρόχιλος, Στρογγυλό και Κουφονήσι, έχουν μεγάλη σημασία ως σημεία βάσης καθορισμού της ΑΟΖ με την Αίγυπτο (το ίδιο ισχύει για το Γαϊδουρονήσι ή, αλλιώς, Χρυσή) . Το μεγαλύτερο από αυτά, το Κουφονήσι, έχει δική του οικονομική ζωή. Με μεγάλο, κόπο, χάρη και στη βοήθεια του «Πράττω» Ιεράπετρας, συνέλεξα όλα τα αποδεικτικά στοιχεία. Φωτογραφίες, διαφημιστικά φυλλάδια από την επιχείρηση επί του νησιού, φυλλάδια των πλεούμενων που μεταφέραν τους τουρίστες στο Κουφονήσι κοκ. Δηλαδή, είχαμε αποδείξεις ότι το νησί διέθετε αυτοτελή οικονομική ζωή και άρα είχε όλα τα δικαιώματα των νησιών όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θαλάσσης. Όπως διαβάζω τους χάρτες που δημοσιεύτηκαν, δεν αποδόθηκε επήρεια σε αυτή τη συστάδα νησιών, ούτε καν στο Κουφονήσι. Μετά τον περιορισμό των διαπόντιων νησιών πάνω από Κέρκυρα σε επήρεια 70% και στις Στροφάδες (δύο νησιά στη διαγώνιο ανάμεσα σε Πελοπόννησο και Ζάκυνθο) στο 32%, τώρα η Κυβέρνηση συμφώνησε για το Κουφονήσι στο 0%. Όποιος δεν καταλαβαίνει τι επιπτώσεις έχει αυτό για νησιά που στην πλάτη τους δεν έχουν ελληνική ακτογραμμή αλλά εκείνη τρίτης χώρας, είναι το λιγότερο ανόητος και το περισσότερο επικίνδυνος. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι στον χάρτη, από το σημείο Ε προς D, η ΑΟΖ κινείται σε αντίστροφη φορά από εκείνη της γεωγραφίας!

Τέταρτο, τα μεγάλα ελληνικά νησιά, όπως η Κάρπαθος και η Κάσος, ακόμα και η Ρόδος έχουν περιορισμένη επήρεια. Είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για μια υποχώρηση άνευ αρχών και στοιχειώδη διαπραγμάτευση.

Πέμπτο, εξίσου σημαντικό και προβληματικό με τα δύο προηγούμενα. Προς ανατολάς, η χάραξη της ΑΟΖ γίνεται μέχρι τον 28ο μεσημβρινό. Τέμνει δε στη μέση την Ρόδο (άλλο κατόρθωμα και αυτό). Όταν μας το προτείναν αυτό οι Αιγύπτιοι το απορρίψαμε χωρίς καμία δεύτερη κουβέντα. Θα πει η κυβέρνηση ότι αφού κατέληξε σε μια τμηματική οριοθέτηση, τι πειράζει που δεν συμπεριλαμβάνει και ολόκληρη τη Ρόδο; Η απάντηση είναι απλή: (α) Η Τουρκία πάντα αμφισβητούσε ότι υπάρχουν ελληνικά δικαιώματα από τον 28ο μεσημβρινό μέχρι τον 32ο. Κατά συνέπεια η Ελλάδα ντε φάκτο αποδέχεται ότι πρόκειται για αμφισβητούμενη περιοχή, με την δική της υπογραφή. (β) Ακριβώς δίπλα εκεί που τελειώνει η χαραχθείσα γραμμή ξεκινά η χάραξη της ΑΟΖ που έχει προτείνει η Τουρκία στην Αίγυπτο. Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, η Αίγυπτο δεν χάνει η ίδια σπιθαμή ΑΟΖ. Απώλειες έχει μόνο η Ελλάδα και σημαντικές. Δεν υπάρχει προηγούμενο τέτοιας υπονόμευσης της θέσης των ελληνικών νησιών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συμπέρασμα: σε όλα τα υπό διαπραγμάτευση θέματα η Ελλάδα έκανε υποχωρήσεις. Παραχώρησε δικαιώματα σε τρίτους. Όπως και με την Ιταλία δεν πήρε τίποτα από τα «αμφισβητούμενα», ενώ τα έδωσε όλα. Η συμφωνία που έκανε, όπως και με την Ιταλία αποδυναμώνει κάθε μελλοντική διαπραγματευτική της θέση, τόσο με την Αλβανία, όσο και πολύ περισσότερο με την Τουρκία.

Η συμφωνία δεν είναι ένας καλός συμβιβασμός με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Μακάρι να ήταν. Στην πραγματικότητα υποχωρήσεις έκανε μόνο η μία πλευρά σε βάρος των μακρόχρονων συμφερόντων και δικαιωμάτων της. Οι μονομερείς υποχωρήσεις δεν συνιστούν συμβιβασμό. Διότι σε κανένα σημείο η Αίγυπτος δεν έκανε πίσω από τις θέσεις που πρόβαλε εδώ και χρόνια στις διαπραγματεύσεις. Αντίθετα, η Ελλάδα έκανε πίσω απ’ όλες τις διαπραγματευτικές της θέσεις. Δυστυχώς.   

ΥΓ.1 Διαβάζω σοβαρούς ανθρώπους που δέχονται, όπως λένε τους συμβιβασμούς, καλά κάνουν. Απλά να μας πουν και σε μας σε πιο σημείο της συμφωνίας έγιναν συμβιβασμοί. Που ακριβώς έκανε η Αίγυπτος πίσω, όπως έκανε η Ελλάδα. 

ΥΓ.2 Είναι καταπληκτικό πώς οι ψευδομακεδονομάχοι προκειμένου να καλύψουν τις υποχωρήσεις της δεξιάς τους, ανακάλυψαν την λέξη συμβιβασμό.

ΥΓ.3 Παιδιά, άλλο συμβιβασμός και άλλο υποχώρηση. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να το μάθετε.

ΥΓ.4 Η συμφωνία αυτή, είναι ως η Ελλάδα, που σήμερα έχει 6 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη σε όλα τα νησιά της, να παραιτηθεί από το δικαίωμα επέκτασης σε όλα τα σημεία, και, ταυτόχρονα, να πανηγυρίζει ότι τα «βρήκε» με την Τουρκία. Αλλά αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση, αλλά παράδοση. Σημειώνω δε, ότι υπήρξε ελληνική κυβέρνηση έτοιμη να υπογράψει συμφωνία με την Τουρκία σε αυτή τη βάση.