3 Ιουλίου του 1964 η ελληνική δεξιά "μπουκάρει" στο κοινοβούλιο

Κρίτων Βασιλικόπουλος

 

Στην πρόσφατη Ιστορία μας υπήρξε μία και μοναδική περίπτωση όχλου που κατάφερε να μπει στη Βουλή και να προκαλέσει επεισόδια.

Ήταν 3 Ιουλίου 1964, παραμονές δημοτικών εκλογών και στην Ολομέλεια γινόταν συζήτηση για το Κυπριακό.

Την ίδια ώρα ο υποψήφιος δήμαρχος της δεξιάς για τον Δήμο Αθηναίων Γεώργιος Πλυτάς, βουλευτής της ΕΡΕ και μετά την μεταπολίτευση υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, μιλούσε σε συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος.

Μετά το τέλος της ομιλίας, εκατοντάδες αφιονισμένοι δεξιοί,φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και εναντίον της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου ξεκίνησαν πορεία προς τη Βουλή.

Στη διαδρομή έκαναν γυαλιά-καρφιά το εκλογικό κέντρο του υποψήφιου δημάρχου της ΕΔΑ Νίκου Κιτσίκη.

Έφτασαν στη Βουλή και χωρίς να συναντήσουν αντίσταση από την αστυνομική φρουρά μπήκαν στο κτήριο και άρχισαν να χτυπούν όποιον έβρισκαν μπροστά τους.

Επικεφαλής του όχλου των οπαδών του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν ο γνωστός συγγραφέας και σπουδαίος φιλόλογος Ρένος Αποστολίδης.

Κατά τις συμπλοκές τραυματίστηκαν πολλοί βουλευτές της Ένωσης Κέντρου και της ΕΔΑ,ανάμεσά τους ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος.

Η συνεδρίαση φυσικά διακόπηκε για πολλή ώρα μέχρι να καταφέρει η φρουρά της Βουλής να συλλάβει τους εισβολείς.

Για την επίθεση δικάστηκαν 32 άτομα και τελικά καταδικάστηκαν μόνο δύο,ο Αποστολίδης και άλλος ένας.

Μεταξύ αυτών που αθωώθηκαν ήταν και ο νεαρός φοιτητής της Νομικής και μετέπειτα γνωστός δικηγόρος Τάκης Μιχαλόλιας, αδελφός του κατάδικου εγκληματία Νίκου Μιχαλολιάκου.

Επειδή πολλοί «παραλληλισμοί» επιχειρούνται από χθες, να θυμίσουμε ότι στις δύο πρόσφατες περιπτώσεις απόπειρας εισβολής στη Βουλή, στην μεν πρώτη οι δράστες που προέρχονταν από τον γνωστό,ύποπτο «χώρο» απωθήθηκαν από το ΚΚΕ και στην δεύτερη ήταν και πάλι δεξιοί και χρυσαυγίτες δήθεν «πατριώτες» που μετείχαν στο συλλαλητήριο για την ονομασία της γειτονικής χώρας-την οποία μια χαρά την αναγνωρίζει ως «Βόρεια Μακεδονία» η σημερινή κυβέρνηση των γιαλαντζί «μακεδονομάχων».

Αλιευμένο από το Facebook

Στην Ελλάδα το κράτος της δεξιάς έχει μεγάλη ιστορία βίας και τρομοκρατίας πολιτών τύπου #Μινεάπολις

Επιστολή 200 κατοίκων του χωριου Ζούψη Τυμφρηστού οι οποίοι παραπονιούνται για την βία των κρατικών αποσπασπάτων χωροφυλακής στην περιφέρειά τους. Ετος 1922 μερικούς μήνες πριν την καταστροφή της Σμύρνης ...

(αντιγραφή από το βιβλίο του Β.Ι.ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ "Ματωμένη Μικρασία)

Από μηνών υφιστάμεθα τα πάνδεινα εκ των αποσπασπάτων τα οποία καταδιώκουν δύο επικεκηρυγμένους ληστάς, τους Παρούση και Γεωργαλήν.

Ολως ανεξετάστως, μας ρίπτουν εις τας φυλακάς, μας δέρνουν μέχρις αίματος και μας εξορίζουν μακράν των οικογενειών μας. Την Κυριακήν του Πάσχα ο αποσπαματάρχης Φλέγγας συνέλαβεν τους Γ.Γκίκαν, Αλ.Θεοδουσόπουλον, Αριστείδην Θεοδουσόπου,ον, Σ.Καραγιώργον και δ.Γεωργαντάν διότι ετόλμησαν να διαμαρτυρηθούν κατά των χωροφυλάκων οι οποίοι έδειρον μέχρις αφασίας τον μαθητήν Αλ.Προβόπουλον. 

Εισέρχονται την νύκτα οι στρατιώται εις τας οικίας μας και ενεργούν ερεύνας, φερόμενοι με αδιακρισίαν προς τας γυναίκας. Διατελούμεν εν απογνώσει και παρακαλούμεν να ληφθούν μέτρα. Ανθρωπο έχοντες τα παιδιά μας εις το μέτωπον, αναγκαζόμεθα ν'αφήνωμεν τας εργασίας μας διά να δίδωμεν κάθε ημέραν το παρών εις τον αποσπασματάρχην. Δεν μας άφησαν ούτε πρόβατα, ούτε κότες, ούτε τίποτε...

Το χρωστάμε...Και σε αυτούς που έφυγαν και σε όσους θα έλθουν...Του Γιώργου Παππά (αλιευμένο από το facebook)

7 

Ιουνίου 1984, 

Padova, 

ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο ιστορικός ευρωκομμουνιστής ηγέτης του PCI, είναι στο βήμα για την τελευταία του ομιλία ενόψει των ευρωεκλογών.

Λίγο πριν το τέλος της παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο. 

Βάζει και βγάζει τα γυαλιά του, πίνει νερό, σκουπίζει τα χείλη του και το μέτωπό του με ένα μαντήλι, κομπιάζει, δυσκολεύεται εμφανώς, αρχίζει να καταρρέει.

Οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία βλέπουν το πρόβλημα και προσπαθούν να τον σταματήσουν, φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του, τον χειροκροτούν παρατεταμένα για να κατέβει απ' το βήμα, του φωνάζουν να σταματήσει: "Basta Enrico".

Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, τα πόδια του δεν τον κρατάνε, πιάνεται απ' το βήμα,

ο Μπερλινγκουέρ όμως δε σταματά, 

παλεύει, λέξη τη λέξη, ανάσα την ανάσα, να μεταδώσει το όραμά του, τις ιδέες και το σκοπό του, 

να υπερασπιστεί τον κόσμο του, 

να πείσει όσο περισσότερους γίνεται πως μόνο με τις αρχές και τις αξίες της αριστεράς γίνεται καλύτερος αυτός ο κόσμος,

κι ας χάνεται ο ίδιος, ας νιώθει πως δεν θα τον περιέχει, μάχεται να δώσει κατεύθυνση στον εκλογικό αγώνα, να ολοκληρώσει το αγωνιστικό του κάλεσμά του για νίκη.

Ένα κάλεσμα που δεν απευθυνόταν μόνο στην πλατεία, ούτε μόνο σε εμάς, αλλά και σ' αυτούς που έρχονται, στους σημερινούς αγέννητους. 

Κατορθώνει να το απευθύνει. Και μόνο τότε αφήνεται να καταρρεύσει. Λίγες ώρες μετά πέφτει σε κώμα και τελικά τέσσερις μέρες μετά χάνει τη ζωή του στο νοσοκομείο.

Τα τελευταία λόγια της ομιλίας του ήταν:

"Δουλέψτε όλοι, από σπίτι σε σπίτι, από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, από δρόμο σε δρόμο, κάνοντας διάλογο με τους πολίτες, με τη σιγουριά που σας δίνουν οι μάχες που έχουμε κάνει, για τις προτάσεις μας, γι’ αυτό που ήμασταν και γι’ αυτό που είμαστε, είναι δυνατό να κατακτηθεί μια νέα και ευρύτερη υποστήριξη για τις λίστες μας, για τον σκοπό μας, που είναι ο σκοπός της ειρήνης, της ελευθερίας, της εργασίας, της προόδου του πολιτισμού μας».

Γι' αυτήν τη "νέα και ευρύτερη υποστήριξη για το σκοπό μας" και με πολύτιμη παρακαταθήκη τέτοια παραδείγματα ζωής δίνουμε χρόνια στο χώρο μας τις καθημερινές μας μάχες. 

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα δώσουμε και την πρώτη μάχη της Κυριακής και τη δεύτερη μεγάλη και κρίσιμη στις 7 του Ιούλη.

Το χρωστάμε. Και σε αυτούς που έφυγαν και σε όσους θα έλθουν.

Πέτρος Σ. Κόκκαλης: ο επαναστάτης γιατρός

Μια πρωτότυπη μελέτη του καθηγητή Θανάση Χρήστου για τον παππού του υποψήφιου ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου κυκλοφόρησε η μελέτη του Θανάση Χρήστου «Πέτρος Σωκρ. Κόκκαλης (1896-1962)- Ο αστός επαναστάτης Ιατρός- Από τον αντιβενιζελισμό στο Λενινισμό». Το βιβλίο προλογίζει ο εγγονός, συνοματεπώνυμος του Πέτρου Κόκκαλη και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Θανάσης Χρήστου είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο προαναφερόμενο Πανεπιστήμιο και μελετά την ιστορία του Πέτρου Κόκκαλη πάνω από δύο δεκαετίες με αποτέλεσμα να έχει ολοκληρωμένη γνώση ευρύτατων πηγών γύρω από τη ζωή και το έργο του.
Πλούτος πηγών

Η μελέτη του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη δεν είναι μια βιογραφία με την κλασική έννοια του όρου. Γράφτηκε με τρόπο που να είναι χρήσιμη από διδακτικής απόψεως για τους φοιτητές του. Κάτι λιγότερο από το μισό του βιβλίου καλύπτεται από τη σύντομη βιογραφία του Π. Κόκκαλη που συνέθεσε ο συγγραφέας.

Στην κυβέρνηση του Βουνού (Βίνιανη 1944)

Το δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος της μελέτης καλύπτεται από επιλογή αρχειακών πηγών, οι οποίες παρατίθενται αυτούσιες. Στην πραγματικότητα ο πανεπιστημιακός δάσκαλος, έχοντας κατά νου την ανάγκη των φοιτητών του να ερευνούν, να μελετούν και να συμπεραίνουν, τους δίνει ένα συγκροτημένο και ολοκληρωμένο πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούν να προσεγγίσουν την προσωπικότητα του Πέτρου Κόκκαλη, να ασκηθούν στην έρευνα και τη σύνθεση των πηγών, να καταλήξουν σε συμπεράσματα.

Με αυτή την έννοια το βιβλίο του Θανάση Χρήστου δεν είναι μια έτοιμη και ολοκληρωμένη άποψη για την προσωπικότητα του βιογραφούμενου, αλλά ένα επιστημονικό εργαλείο για να τον γνωρίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και να σχηματίσουμε αυτοτελή δική μας άποψη. Πρόκειται για έναν οδηγό μελέτης, γνωριμίας και γνώσης αυτής της τεράστιας επιστημονικής και πολιτικής προσωπικότητας που γέννησε η Ελλάδα και η οποία δεν έχει βρει ακόμη στην ελληνική ιστοριογραφία τη θέση που της αξίζει.
Βιβλίο-οδηγός

Αν και η μελέτη γράφτηκε για τις ανάγκες των φοιτητών, δηλαδή των μελλοντικών επιστημόνων, στην πραγματικότητα είναι απολύτως προσιτή στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί απλή γλώσσα με σκόπιμη αποφυγή της δύσκολης επιστημονικής ορολογίας, κάνοντας το βιβλίο εύκολα προσβάσιμο στον απλό αναγνώστη και ταυτόχρονα εστία κινήτρων για περισσότερη και βαθύτερη μελέτη πάνω στο βιογραφούμενο πρόσωπο.

Ο Π. Κόκκαλης στον ΔΣΕ- Αριστερά του ο Αλ. Πάρνης

Ο αναγνώστης θα βρει στο βιβλίο μια προσεγμένη και αναλυτική περιγραφή της ζωής του Πέτρου Κόκκαλη, καθώς και αρχειακό υλικό που προέρχεται από ρεπορτάζ εφημερίδων, από τα αρχεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου υπήρξε καθηγητής, από τα γερμανικά αρχεία καθώς σε αυτή τη χώρα ο βιογραφούμενος σπούδασε και μεγαλούργησε ως επιστήμονας. Για την πολιτική δράση του Κόκκαλη υπάρχει στο βιβλίο υλικό από το αρχείο του ΚΚΕ. Επίσης το βιβλίο περιέχει αναμνήσεις για τον Πέτρο Κόκκαλη από κορυφαίους Ελληνες, όπως ο Στρατής Τσίρκας, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Δημήτρης Χατζής, η Ρόζα Ιμβριώτη, καθώς και πλήθος άγνωστου φωτογραφικού υλικού.

♦ Το βιβλίο του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη θα παρουσιαστεί από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Παλαιά Βουλή, την Παρασκευή 17/5, στις 7 μ.μ.

Πέτρος Κόκκαλης


Ποιος ήταν​​​​​​


Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1896 στη Λιβαδειά και πέθανε στις 15 Ιανουαρίου του 1962 στο Βερολίνο. Το Δημοτικό και το Γυμνάσιο τα τελείωσε στη γενέτειρά του και κατόπιν ήρθε στην Αθήνα όπου φοίτησε στην Ιατρική στα 1911-1913.

Τις ιατρικές σπουδές του τις συνέχισε στο Βερολίνο (1913-1914), στη Ζυρίχη (1915-1916) και στη Βέρνη (1916-1917). Από τη Βέρνη πήρε το δίπλωμά του και τον Ιανουάριο του 1919 ανακηρύχθηκε σε δόκτορα της Ιατρικής. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1929 όπου διέγραψε μια λαμπρή καριέρα.

Τον Μάιο του 1929 έγινε υφηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1939 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής και διευθυντής της XI Πανεπιστημιακής Κλινικής Αθηνών στο «ΑΡΕΤΑΙΕΙΟΝ» Νοσοκομείο. Στις θέσεις αυτές παρέμεινε ώς το 1946 που απολύθηκε για πολιτικούς λόγους, όπως άλλωστε συνέβη και με πολλούς άλλους ΕΑΜίτες και προοδευτικούς πανεπιστημιακούς.

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ο Π. Κόκκαλης πήρε μέρος από τη θέση του συμβούλου χειρουργού στο Σώμα Στρατού στην Ηπειρο. Στη συνέχεια συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και από τον Απρίλιο ώς τον Οκτώβριο του 1944 διετέλεσε γραμματέας (υπουργός) Υγείας και Πρόνοιας της ΠΕΕΑ (Κυβέρνηση του Βουνού). Συμμετείχε επίσης στον ΔΣΕ και στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, από τη θέση του υπουργού Υγιεινής και Παιδείας.

Μετά τον Εμφύλιο θα ακολουθήσει την τύχη των μαχητών του ΔΣΕ στην πολιτική προσφυγιά. Στο διάστημα 1950-1955 θα αναπτύξει μεγάλη δράση από τη θέση του υπευθύνου της ΕΒΟΠ (Επιτροπή Βοήθειας στο Παιδί), προσφέροντας όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία των αναγκών των παιδιών των πολιτικών προσφύγων. Δίπλα του θα έχει άξιους συνεργάτες εκπαιδευτικούς όπως την Ελλη Αλεξίου, τον Γ. Αθανασιάδη κ.ά.

Το 1954 του έγινε πρόταση από τον υπουργό Επιστημών της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας να εργαστεί μόνιμα στο Βερολίνο. Από τον Μάιο του 1955 εργάστηκε ως διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Χειρουργικής της Καρδιάς και των Αγγείων στην Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου, η οποία τον εξέλεξε παμψηφεί μέλος της το 1959. Το 1957 έγινε καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής του Πανεπιστημίου «Χούμπολντ». Ταυτόχρονα από το 1957 ώς το 1962 διετέλεσε πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Πολιτικών προσφύγων Ελλάδος (ΚΕΠΠΕ).

Τι κοινό έχουν ο Μπάιρον και ο Μπελογιάννης

Του Πάνου Τριγάζη*

Πρώτη φορά η επισήμως καθιερωμένη Ημέρα Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης εορτάστηκε εκτός συνόρων της Ελλάδας, 12-13 Απριλίου 2019. Αυτό συνέβη στη Βουδαπέστη και στην κοινότητα Νίκος Μπελογιάννης Ουγγαρίας με τη συμβολή της πρεσβείας της Ελλάδας και της Αυτοδιοίκησης των Ελλήνων Ουγγαρίας.

Την πρώτη μέρα, σχετική εκδήλωση φιλοξένησε το Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βουδαπέστης με κεντρικό ομιλητή τον υφυπουργό Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ, αρμόδιο για θέματα Απόδημου Ελληνισμού. Ακολούθησαν οι εκδηλώσεις της δεύτερης μέρας στην κοινότητα Μπελογιάννη, που η ύπαρξή της χρονολογείται από το 1950, όταν ιδρύθηκε για να φιλοξενήσει κυρίως παιδιά του Εμφυλίου.

Μετά την κατάθεση στεφανιού στο Μνημείο Μπελογιάννη, στην πλατεία της κοινότητας προς την οποία οδηγεί η οδός Στέφανου Σαράφη, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στη δημοτική βιβλιοθήκη με εισηγητές τον υπογράφοντα και τον πανεπιστημιακό Κωνσταντίνο Νάκο, που παρουσίασε το θέμα “Ο φιλελληνισμός στην Ουγγαρία”.

Από την πλευρά μου, επέλεξα να απαντήσω στο ερώτημα ποια κοινά έχουν ο Λόρδος Βύρων και ο Μπελογιάννης. Παραθέτω τις απαντήσεις:

1. Έφυγαν από τη ζωή και οι δύο πολύ νέοι. Ο Μπάιρον στα 36 χρόνια του και ο Μπελογιάννης στα 37, δυστυχώς με βίαιο τρόπο.

2. Υπήρξαν και οι δύο ήρωες της ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Ο Μπελογιάννης από τις τάξεις του αντιφασιστικού κινήματος, ο δε Μπάιρον ως πολέμιος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, παρότι δεν ήταν Έλληνας, αλλά Άγγλος ευγενής και μεγάλος ποιητής.

3. Θεωρούνται και οι δύο πολέμιοι κάθε τυραννίας, αφού το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης διακήρυσσε ότι “θέλουμε ελεύθερη πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”, ενώ ο Μπάιρον δεσμευόταν ποιητικά ότι “θα ξεσηκώσω, αν μπορέσω, και τις πέτρες ακόμα / ενάντια στους τυράννους της Γης”.

4. Τόσο ο Μπελογιάννης όσο και ο Μπάιρον αγωνίστηκαν για την κοινωνική δικαιοσύνη, όσο κι αν είναι άγνωστο το στοιχείο αυτό για τον δεύτερο, ο οποίος είχε έμπρακτα συμπαρασταθεί στους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νότιγχαμ εκφωνώντας υπέρ τους την πρώτη ομιλία του στη Βουλή των Λόρδων στις 27 Φεβρουαρίου 1812.

5. Δόθηκαν τα ονόματα και των δύο σε προσφυγικές κοινότητες, προσφύγων του Εμφυλίου για τον Μπελογιάννη στην Ουγγαρία και προσφύγων της Μικράς Ασίας στην Αττική, όπου το 1924 ο προσφυγικός συνοικισμός Παγκρατίου ονομάστηκε συνοικισμός Βύρωνος.

Με αυτά τα δεδομένα, δεν υπήρχε πιο ταιριαστός χώρος από την κοινότητα Μπελογιάννης για την πραγματοποίηση εκδήλωσης για τον φιλελληνισμό και τη διεθνή αλληλεγγύη, στη διάρκεια της οποίας είχα και την ευκαιρία να ανακοινώσω επισήμως ενώπιον Ελλήνων της Ουγγαρίας την πρότασή μας για την καθιέρωση Ημέρας Ελληνισμού της Διασποράς μας.

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Μπάιρον για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμό

Η 25η Μαρτίου κι η «Μακεδονία ξακουστή»

Είναι βέβαιο ότι η λαχτάρα για την επάνοδο στην εξουσία ενίοτε τυφλώνει. Όμως, η φαιά πανούκλα παραμονεύει και δεν μπορείς να ταΐζεις με ανοησίες τους συμπατριώτες σου

ΤΟΥ ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ

Ο παγκόσμιος πόλεμος αυτήν τη φορά είναι διαρκής, απλώνεται παντού, σε όλον τον πλανήτη. Αλλού με καταστροφή χωρών, όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Συρία, η Λιβύη, το Τσαντ κ.ά., αλλού, σε παγκόσμια κλίμακα, με την τρομοκρατία. Είναι πόλεμος με μεσαιωνικά χαρακτηριστικά, όπως ο θρησκευτικός φανατισμός, αλλά στην πράξη είναι και πάλι ο φασισμός εναντίον της δημοκρατίας, με τους φονταμενταλιστές ισλαμιστές και τους «τουρκοφάγους» χριστιανούς σε αγαστή σύμπνοια επί του πρακτέου.

Οι πρόσφατες δολοφονίες ανύποπτων ανθρώπων στη Νέα Ζηλανδία (στην Κράισττσερτς, την Εκκλησία του Χριστού) και την ολλανδική Ουτρέχτη και όλες οι δολοφονίες από πάσης θρησκείας φονταμενταλιστές έχουν ένα κοινό αποτέλεσμα: την αύξηση της καταστολής, την περιστολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την παραβίαση των προσωπικών μας δεδομένων. Η τρομοκρατία γεννά κρατική τρομοκρατία (βλέπε Τσετσενία, Γκουταντάναμο κ.λπ.) και οξύνει αυτό που ο ανυπότακτος Σεπούλβεδα περιέγραψε ως «ένα μαντίλι που το σκεφτήκανε μερικοί για να σκουπίζουν οι καραβανάδες τα σάλια τους»: την εθνικότητα! Την κάνει όχημα του εθνικισμού: «Deutschland über alles», «America first» και άλλες ναζιστικής φύσης ιδεοληψίες με ακροατήριο όλους όσοι λατρεύουν το μίσος.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό περιβάλλον, ένας πρώην υπουργός και βουλευτής σήμερα της Νέας Δημοκρατίας απείλησε την κυβέρνηση ότι αν τα τμήματα στρατού που θα παρελάσουν την επέτειο της 25ης Μαρτίου δεν τραγουδούν τον ύμνο των μακεδονοφάγων, θα τον τραγουδήσει αυτός με τον κόσμο. Ο κ. Κικίλιας, βέβαια, έχει καιρό που προσχώρησε στην ιδεολογία του γελοίου, ακολουθώντας τον εισηγητή της και αντιπρόεδρό του Άδωνι Γεωργιάδη, ώστε να μπερδεύει τον Κολοκοτρώνη με τον Παύλο Μελά.

Προφανώς θα έχει μαζί του και το λοιπό μπουλούκι της «ενημέρωσης» που ομνύει στην άγνοια, τη μεταφυσική και τη συνωμοσιολογία: τον κ. Αυτιά, τον κ. Γιάννη Λοβέρδο, την κ. Βούλτεψη και τους «απλούς πολίτες», όπως στα συλλαλητήρια εναντίον της ειρήνης στη Μακεδονία. Μήπως θα καλέσει και τους αγανακτισμένους φασίστες από τα Βίλια που πήγαν να διώξουν τους πρόσφυγες από το ξενοδοχείο, τους γενναίους κουκουλοφόρους της Κόνιτσας που επιτέθηκαν σε ανήλικα ή τους πενήντα μεταφερόμενους αλήτες που έσπαγαν και ρήμαζαν με την ησυχία τους το κέντρο της Θεσσαλονίκης το καλοκαίρι; Τότε που μας έδειχναν τα αποκρουστικά τους οπίσθια και χτυπούσαν, όλοι μαζί, έναν: τον 75χρονο δήμαρχο Μπουτάρη...

Ο κ. Κικίλιας και τα μιντιακά ενεργούμενα της Ν.Δ. δηλώνουν ότι δεν είναι χρυσαυγίτες. Όμως σε τι διαφέρουν από τους φασίστες που έχουν άλλο τίτλο, αλλά επί χρόνια στέγαζαν στα υπόγεια τους; Ανοιχτά πλέον συντάσσονται μαζί τους σε ένα κακόηχο ρεσιτάλ εθνικισμού και ξενοφοβίας.

Ο εθνικισμός πουλάει στις περιόδους οικονομικών κρίσεων. Και οδηγεί κοινωνίες ολόκληρες, ανθρώπους που άκουγαν Βάγκνερ ή Μπετόβεν και διάβαζαν Νίτσε ή Χέγκελ στο απόλυτο αντι-ανθρώπινο.

Με ιδεολογία το μίσος για το διαφορετικό και με όπλο τα πιο χυδαία ένστικτα, εξευτελίζουν, καταστρέφουν, δολοφονούν. Όταν έρχεται η ώρα της Νέμεσης, απλώς δεν ήξεραν, δεν άκουσαν, δεν μύρισαν κι ας απείχε 200 μέτρα από το σπίτι τους το στρατόπεδο εξόντωσης Εβραίων, κομμουνιστών, Ρομά ή ομοφυλόφιλων.

Ο κ. Κικίλιας, αγνοώντας επιδεικτικά την Ιστορία, παίζει στον χαβά των ακροδεξιών και ενδεχομένως νομίζει ότι θα τον σώσουν το μπόι του κι η λεβεντιά του όταν το κτήνος θριαμβεύσει. Ελπίζω να μην πάθει τώρα τίποτα αν μάθει ότι το μέλος του κακοπαθημένου εμβατηρίου ενδέχεται να είναι οθωμανικής προέλευσης και εβραίικης χρήσης. Όπως και τα περισσότερα εμβατήρια ή απλά τραγουδάκια που ακούγονταν στα Βαλκάνια στα ελληνικά, τα τουρκικά, στα (ισπανο)εβραίικα, στα σερβικά, στα βουλγαρικά κ.λπ. Το ίδιο μοιρολόι, π.χ., για τον Μάρκο Μπότσαρη το έχω ακούσει στα ελληνικά, τα αλβανικά και τα βουλγαρικά. Λέτε να τον χάσαμε κι αυτόν;

Είναι βέβαιο ότι η λαχτάρα για την επάνοδο στην εξουσία ενίοτε τυφλώνει. Όμως, η φαιά πανούκλα παραμονεύει και δεν μπορείς να ταΐζεις με ανοησίες τους συμπατριώτες σου.

Το ανεξήγητο 1821. του Μιχάλη Δελή

Αν κάποιοι απορούν, πως είναι δυνατόν να μη μπορεί να συντάξει κάποιος μια κοινά παραδεκτή αφήγηση για τον Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, σχεδόν 80 χρόνια από τη λήξη του, ας το ξανασκεφτεί: κοντεύουν 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 και γι΄αυτήν εξακολουθεί να γίνεται κομφούζιο.

Δεν αναφέρομαι στους επιεικώς ανόητους καυγάδες για την ημερομηνία έναρξης, το Κρυφό Σχολειό, το Χορό του Ζαλόγγου κ.α. Εδώ υπάρχει πλήρης σύγχυση για το ποιοι προετοίμασαν το 1821, ποιοι το πραγματοποίησαν, ποιοι ήταν οι πραγματικοί αρχηγοί, ποιος ήταν ο χαρακτήρας της Επανάστασης, γιατί ξέσπασαν αλλεπάλληλοι εμφύλιοι μεταξύ των επαναστατών. Για να μην πούμε για τα ακόμα πιο δύσκολα, δηλαδή, τις εξελίξεις-μεταλλαγές των ανθρώπων, τις εξωτερικές επιδράσεις της Επανάστασης, τις εσωτερικές αντιφάσεις στις επιμέρους κοινωνικές τάξεις και τις πολιτικές συμμαχίες.

Ακόμα πιο αμφίβολη είναι η νοερή αναπαράσταση των συνθηκών της εποχής: των ηθών και των εθίμων, της πολιτικής χρήσης της θρησκείας, των σχέσεων ανάμεσα στους επαναστάτες, πρωταγωνιστές ή δευτεραγωνιστές. Σοβαρά προβλήματα, επίσης, δημιουργεί η τάση να «ερμηνεύονται» περιστατικά του 1821 με βάση τις σύγχρονες αντιλήψεις. Τυπικό παράδειγμα η κατάληψη της Τρίπολης.

Αυτό που επικρατεί, προς το παρόν, τόσο στα κείμενα όσο στις επίσημες τελετές και κυρίως στους δημόσιους χώρους είναι η αφελής «ηρωική» αντίληψη για την Επανάσταση του 1821. Με ισχυρή παράλληλη παρουσία μιας δήθεν εικονοκλαστικής θεώρησης των πραγμάτων, η οποία μεταφέρει στο 1821 τις σύγχρονες ιδεοληψίες. Σε ποικίλες-ασύμπτωτες- παραλλαγές, εννοείται.

Πρέπει να περιμένουμε άλλα 200 χρόνια.

Εκδηλωσή του ΣΥΡΙΖΑ στα Πετράλωνα για τα 75 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ

Την Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2018, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία -μαζικότητα, συμβολισμός, σύνδεση του χθες με το σήμερα, μηνύματα και ουσία- η εκδήλωση για τα 75 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ, που διοργάνωσαν οι ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Άνω Πετραλώνων – Θησείου και Κάτω Πετραλώνων, η Οργάνωση Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ της Α Αθήνας και η Ανοιχτή Πόλη, στο «Μελίνα Μερκούρη». Με ομιλητές τον σύντροφό μας Επονίτη Αλέκο Μιχαλόπουλο, τον σύντροφο γραμματέα της Νεολαίας μας Σωτήρη Αλεξίου και τον σύντροφο κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο.

Η εκδήλωση εξαρχής αγκαλιάστηκε τόσο από το κόμμα μας, όσο και από τη κυβέρνηση και επικοινωνιακά, ειδικά στα σόσιαλ μήντια, διαφάνηκε πως αποτελούσε πρώτης προτεραιότητας εκδήλωση, λόγω των συνεχών δημοσιεύσεων και καλεσμάτων. Δεν είχαμε καμία δυσκολία με τους καλεσμένους ομιλητές, απεναντίας με ενθουσιασμό συμμετείχαν και μας στήριξαν με κάθε μέσο , όπως και η Ανοιχτή Πόλη.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν τα μέλη της Κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης, Χαρά Καφαντάρη, Δημήτρης Σεβαστάκης, Θεοδώρα Μεγαλοκονόμου. Ο ειδικός γραμματέας του ΣΕΠΕ Νάσος Ηλιόπουλος, ο επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης Ρήγας Αξελός, ο οργανωτικός γραμματέας του κόμματος Πέτρος Καραγεώργος, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και της Νομαρχιακής, μέλη των οργανώσεων του 3ου δημοτικού διαμερίσματος αλλά και οργανώσεων από τις Νομαρχιακές της Ανατολικής Αττικής και των Βορείων, κάτοικοι της περιοχής, φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ. 

Συγκινητική η παρουσία , η συμμετοχή και ο ενθουσιασμός της Νεολαίας του κόμματος.

Σαν οργανώσεις, αλλά και στις συνεννοήσεις μας με τον σύντροφό μας Αλέκο Μιχαλόπουλο, και με τη Νεολαία και με το Μαξιμου, είχαμε συμφωνήσει στο σκεπτικό και στο μήνυμα που θέλαμε να περάσουμε, και βάσει αυτού γράφτηκε από μένα το εισαγωγικό σημείωμα της εκδήλωσης , το οποίο παραθέτω: 

Ακριβώς 75 χρόνια σήμερα , από τις 23 Φλεβάρη του 1943, που σε ένα σπιτάκι στην οδό Δουκίσης Πλακεντίας 3 στους Αμπελόκηπους ιδρύθηκε η Πανελλαδική Οργάνωση Νέων, η ηρωική ΕΠΟΝ , η μεγαλύτερη οργάνωση νεολαίας που υπήρξε ποτέ στο τόπο μας, που η συνεισφορά της στην Εθνική Αντίσταση και στην απελευθέρωση, οι αγώνες και η πολιτική δράση της, παραμένουν ανεκτίμητα, ιστορικά, και παράδειγμα για μας τους κατοπινούς αριστερούς και δημοκρατικούς πολίτες.

Περήφανοι για τις ρίζες μας, το αίμα και τη καρδιά της ΕΠΟΝ και του ΕΑΜ, οι οργανώσεις ΣΥΡΙΖΑ Άνω Πετραλώνων – Θησείου και Κάτω Πετραλώνων, η Οργάνωση Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ της Α Αθήνας και η Ανοιχτή Πόλη, πήραμε την πρωτοβουλία για τη σημερινή εκδήλωση, όχι απλά επετειακά, δε πιστεύουμε σε μουσειακές εκδηλώσεις και στην Ιστορία που μένει κλεισμένη και σκονισμένη, αλλά στη ζωντανή Ιστορία. Το παρόν μας είναι συνυφασμένο με το ιστορικό μας παρελθόν, οι αξίες μας διαχρονικές. Δεν ξεχνάμε από πού ερχόμαστε. Και μνήμη σημαίνει αντίσταση.

Θέλουμε επίσης, να αναδείξουμε την γενναία αντίσταση στις γειτονιές μας. Τα Πετράλωνα και το Θησείο, ο Ασύρματος, τα Σφαγεία, η Τέλλου και η Τριών Ιεραρχών, αντιστασιακές γειτονιές, έδωσαν σκληρές μάχες με τους Ναζί, τους Χίτες και τους ταγματασφαλίτες, τη πείνα και τους μαυραγορίτες. ‘Όπως λέει ο Ρίτσος, «Σε κάθε βήμα πρόσεχε, κάτω από το χώμα ζούνε οι νεκροί μας».

Τιμούμε τους αντιστασιακούς, τους Επονίτες, στο πρόσωπο του σ. Αλέκου Μιχαλόπουλου, κομμάτι της ζωντανής ιστορίας της αριστεράς στο τόπο μας, ο οποίος παραμένει μάχιμος και με συγκροτημένη πολιτικά σκέψη, πολλές φορές έχουμε πάρει κουράγιο διότι μπορεί σε λίγα λεπτά να αναλύσει γιατί ο μόνος δρόμος που μπορεί να βγάλει το τόπο μας από το αδιέξοδο, ο μόνη ελπίδα έρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι η τεκμηρίωσή μας…

Εμπνεόμαστε από την αγωνιστική παράδοση και την πολιτική δράση της ΕΠΟΝ. Συνδέουμε το χτες με το σήμερα, γιατί η αντίσταση δε μπορεί να σταματήσει όσο υπάρχει φασιστική απειλή, κοινωνική αδικία και όνειρα ανεκπλήρωτα. Το παράδειγμα της ΕΠΟΝ είναι η σκυτάλη στην ελπίδα μας, στη Νεολαία μας για να διεκδικήσει έναν κόσμο πιο όμορφο, πιο δίκαιο και πιο δημοκρατικό.

Συνεχίζουμε στα βήματα των Επονιτών. Η ΕΠΟΝ είναι πολύτιμο κομμάτι της ιστορικής και συλλογική μας μνήμης που μας δείχνει το δρόμο μπροστά μας. Προχωράμε με οδηγό τις άφθαρτες αγωνιστικές αξίες της για τη ζωή. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στο τόπο μας, συνεχίζει με τα οράματα της ΕΠΟΝ ζωντανά, με ευθύνη, μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες για το λαό μας.

Τιμούμε, εμπνεόμαστε, συνεχίζουμε. Με τη σειρά αυτή και οι σημερινοί μας ομιλητές.

Ο σύντροφος Αλέκος Μιχαλόπουλος, ΕΠΟΝίτης , αντιστασιακός

Ο σύντροφος γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Σωτήρης Αλεξίου

Και ο σύντροφος υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος

Η εκδήλωση καλύφθηκε από το left.gr και στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε όλα τα βίντεο των ομιλητών : https://left.gr/news/mnimi-simainei-antistasi-i-ekdilosi-timis-gia-ta-75-hronia-apo-tin-idrysi-tis-epon-me-fako-toy

Σήμερα Κυριακή στο Κόκκινο, ο σ. Αλέκος μίλησε στο Κόκκινο , είναι μία συγκλονιστική συνέντευξη που μπορείτε να ακούσετε εδώ: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000064742/AlMixalopoulos-75-xronia-EPONitis-Eipan-tha-mas-gdaroun-zontanous-o-fasismos-anabionei-prepei-na-antidrasoume-enomenoi

Αλ.Μιχαλόπουλος, 75 χρόνια ΕΠΟΝίτης: Είπαν θα μας γδάρουν ζωντανούς, ο φασισμός αναβιώνει, πρέπει να αντιδράσουμε ενωμένοι - Στο κόκκινο - 105,5 F Μια συγκλονιστική συνέντευξη του Επονίτη , Αντιστασιακού, Αλέκου Μιχαλόπουλου στο Κόκκινο και τη Ντίνα Μπατζιά. Τιμώντας τα 75 χρόνια από την ίδρυση της ΕΠΟΝ, ο αγωνιστής, οξυδερκής και με εξαιρετικά συγκροτημένη πολιτικά σκέψη , παρά τα 90 και χρόνια του, αφηγείται πως από 12 χρονών παιδάκι εντάχθηκε στις αντιστασιακές ομάδες, το στρατοδικείο, τις εξορίες, την πολιτική δράση, και συνδέει το χθες με το σήμερα, κάνοντας λόγο για ενωμένο αντιφασιστικό μέτωπο. www.stokokkino.gr

Xαρίλαος Φλωράκης. Του Θανάση Κάππου

Ήταν μια από πολλές απόψεις παράξενη περίπτωση κατά την γνώμη του γράφοντος, αλλά και παρά τις όποιες αδυναμίες του ένας γνήσιος λαϊκός ηγέτης. Πέρασε το 1/3 της ζωής του στις φυλακές και στις εξορίες και ακόμη περίπου εικοσιπέντε χρόνια στις επάλξεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ως Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ.

Ένας άνθρωπος που δεν πρέπει να φοβόταν απολύτως τίποτα. Το 1999 ήταν στην Γιουγκοσλαβία στο ίδιο ξενοδοχείο που είχαν καταλύσει οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Ξαφνικά σε κοντινή απόσταση χτυπήθηκε το κτίριο της Ραδιοτηλεόρασης και οι δημοσιογράφοι άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι ακόμη και μέσα στην νύχτα. Ο ίδιος παρέμεινε στην θέση του σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό.

Ο γράφων συνάντησε τον Χαρίλαο Φλωράκη για τελευταία φορά σε δύο πεντάωρες συναντήσεις τον Ιανουάριο του 1999 και συγκεκριμένα στις 18 και στις 30.

Στόχος, μια κουβέντα για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον της Αριστεράς στην Ελλάδα, για πρόσωπα, πράγματα και κυρίως για την σχέση του με τον Κώστα Κάππο στα δύσκολά χρόνια της συνύπαρξης τους στο ΚΚΕ από το 1974 μέχρι και το 1989.

Οι συναντήσεις διήρκεσαν από περίπου πέντε ώρες την κάθε φορά. Στην πρώτη και μετά τις διάφορες γενικόλογες κουβέντες, ο Χαρίλαος Φλωράκης ρώτησε τον γράφοντα μετά από περίπου 3μισή ώρες για τον σκοπό της επίσκεψης του. Μοναδικός ο Χαρίλαος σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Ήθελε να έχει τα πάντα και όλα υπό τον έλεγχο του, κατευθύνοντας την συζήτηση προς τα εκεί που ήθελε, με ένα μοναδικό “μαεστρικό” τρόπο.

Όταν άκουσε τον πραγματικό λόγο της επίσκεψης κάπως σαν να “κουμπώθηκε”. Ήταν πιθανώς το μοναδικό πράγμα που δεν περίμενε να ακούσει. Κάθισε στο γραφείο του κάνοντας πως παρακολουθεί την τηλεόραση που ήταν ανοιχτή σε κάποιο σοβιετικό κανάλι και έκανε πως σκέφτεται. 

“Για ότι θέλεις θα σου πω εκτός από τον πατέρα σου”. Mε παραξενεύει μέχρι και σήμερα η απάντηση του. Σαν κάτι να τον φόβιζε. Να τον ενοχλούσε και ίσως να τον στεναχωρούσε. 

Την πιο λογική εξήγηση μου την έδωσε μετά από χρόνια ένας από τους σοφότερους πολιτικά και ιδεολογικά ανθρώπους (άσχετα εάν πολλοί διαφωνούν μαζί του για τα “ανησυχητικά ενδιαφέροντα” γραφόμενα του) εδώ και πολλά χρόνια, παραμένει μια μοναδική περίπτωση γραφιά διανοούμενου και βαθύ γνώστη της μαρξιστικής θεωρίας.

«Δεν περίμενε πως το 1989 θα έφευγε από κοντά του. Ήταν βαθιά κομματικός ο πατέρας σου όπως και ο Χαρίλαος. Δεν περίμενε σε καμία περίπτωση πως θα έφευγε από το ΚΚΕ». Στα σκαλιά της Παλιάς Βουλής στην μεγάλη εκδήλως που διοργανώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 στην μνήμη του Κώστα Κάππου.

Μια μάλλον λογική εξήγηση.

Ο Χαρίλαος άρχισε να μου μιλάει για πολλούς και για πολλά εκείνο το απόγευμα. Με τον δικό του μοναδικό τρόπο, μου μίλησε για την Μαρία, για τον Παναγιώτη, τον Αλέκο, τον Μίμη και για άλλα τινά. Μιλούσε φυσικά γι΄ αυτά που ήθελε και που μόνο αυτός ήξερε να “μαστορεύει” και να “στρογγυλεύει”.

Παραδέχτηκε κάποια λίγα, έκανε πως δεν άκουσε ακόμη περισσότερα για πρόσωπα και πράγματα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του ΚΚΕ από το 1974 μέχρι το 1989. 

«Αν και δεν νομίζω πως θα αλλάξετε γνώμη, εγώ θα ήθελα να έλθω ξανά σε δώδεκα μέρες για να το ξανασυζητήσουμε». Έκανε πως το σκέφτηκε ξανά και συναίνεσε ρουμελιώτικα. Αλλά και στις 30 Ιανουαρίου δεν άλλαξε απολύτως τίποτα στις προθέσεις και τις απόψεις του αναφορικά για το εάν θα έπρεπε να μιλήσει για τον Κώστα Κάππο.

Ήξερε την πολιτική, τα κρυφά και φανερά τερτίπια της όσο λίγοι. Ο “ελιγμός” στρατηγικός και μη, ήταν πάντα στο DNA του. Το 1978 βρίσκονταν σε ένα ταξίδι στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας. Παρέα του ο Μίκης Θεοδωράκης και κάμποσοι σοβιετικοί σύντροφοι.

Τους ακούει ένας καθηγητής της ιατρικής να συζητούν και τον Μίκη να παίζει πιάνο. Εντυπωσιάζεται και λέει στον Χαρίλαο: «Ο σύντροφος Θεοδωράκης κοσμεί το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας». Ο Χαρίλαος το μεταφράζει στον Μίκη και εισπράττει μια κάτι παραπάνω από πληρωμένη απάντηση. «Εγώ για την Ελλάδα δεν είμαι παρά ένα πρόβλημα…».

Ο Χαρίλαος ξέρει και πρέπει να ξέρει. Τον αγαπάει τον Μίκη, ξέροντας πως συμφωνείς, διαφωνείς μαζί του είναι μια προσωπικότητα παγκόσμιας εμβέλειας που συμβαδίζει με την Ελλάδα του 20ου αιώνα. 

Ξέρει πως και διακόσια χρόνια να περάσουν, θα έχουν ξεχαστεί πολιτικοί και πρωθυπουργοί, ακόμη και ο ίδιος αλλά ο Μίκης θα παραμένει πάντα “ζωντανός”!

Tα καλύτερα του χρόνια τα έδωσε στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο. Είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει. Ο καπετάν Γιώτης έφτασε στα ανώτερα και στα ανώτατα αξιώματα του ΔΣΕ. Διοικητής της 1ης Μεραρχίας από το 1946 μέχρι το 1949, έζησε νίκες και ήττες. Μάχες με νεκρούς δίπλα του, το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και το μίσος σε μια Ελλάδα που ήταν “σπασμένη” σε δύο κομμάτια. 

Δυνατός πολέμαρχος καταφέρνει να φτάσει μετά την ήττα τον Αύγουστο του 1949 από τα Άγραφα στην Αλβανία, μαζεύοντας στο μεσοδιάστημα και πολλούς ξεκομμένους με κάμποσα μπρος-πίσω προς τα πάνω και προς τα κάτω. 

«Ο πόλεμος έχει τους δικούς του νόμους και την δική του λογική. Παντού και πάντα ήταν ο σκληρότερος πόλεμος. Δεν πρέπει να συγχέουμε το θέμα των θυμάτων, που είναι θέμα των συγκρούσεων με άλλες αντιλαϊκές πράξεις. Το ΚΚΕ εξωθήθηκε στην ένοπλη πάλη, δεν ήταν καθαρή επιδίωξη του, αλλά δεν νομίζω πως το λάθος ήταν αυτό αλλά η αναποφασιστικότητα του!!». Ένα μικρό κομμάτι από συνέντευξη που είχε δώσει στον Σταύρο Ψυχάρη στο «Βήμα» το 1977.

Προέρχονταν από μικροαστική εύπορη οικογένεια, είχε μάθει από πολύ μικρή ηλικία να ξεχωρίζει το δίκιο από το άδικο. Μια οικογένεια με έξι παιδιά, με το τέταρτο να γίνεται κομμουνιστής ηγέτης. 

Ο μύθος που παραμένει όπως κάθε μύθος ανεπιβεβαίωτος λέει πως η γιαγιά του Σουλτάνα με την οποία μεγάλωσε μέχρι την ηλικία των δέκα χρόνων στο Ζογλόπι των Αγράφων ήταν άθελα της ο άνθρωπος που πιθανώς να επηρέασε όσο κανείς άλλο την παραπέρα ζωή του.

Τον μεγάλωσε με τα παραμύθια και τις αφηγήσεις για τους αμαρτωλούς και τους κλέφτες που πιθανώς πολλοί εξ΄ αυτών να ήταν και πρόγονοι του. Κατάλαβε πολύ νωρίς την σημασία και το νόημα της λέξης «αγώνας».

Όταν οι χωρικοί πήγαιναν στην Καρδίτσα στο παζάρι της Τετάρτης για να πουλήσουν τα ελάχιστα καυσόξυλα που είχαν κόψει, και όχι για να πάρουν ως αντάλλαγμα κάτι σοβαρό παρά λίγο καλαμπόκι. Δεν είχαν που να μείνουν γιατί τα χάνια ήταν πολύ ακριβά και πολλά από τα βράδια έβρισκαν καταφύγιο στην αποθήκη του Γιάννη Φλωράκη.

Ο Χαρίλαος ήξερε από πως πέρα από την άνεση της δικής του ζωής, υπήρχε και ένας κόσμος που ήταν σκληρός στην καθημερινότητα, στον αγώνα για την επιβίωση και συνεπώς κατάλαβε από πολύ νωρίς πως δεν ήταν όλοι ίδιοι.

Το σχολείο του ήταν κοντά στο Εργατικό Κέντρο της Καρδίτσας και καθημερινά παρατηρεί τους καπνεργάτες να αγωνίζονται και να παλεύουν με στόχο να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους. Ήταν η αρχή για την εβδομηντάχρονη και πέρα πορεία του στην Αριστερά και στο επαναστατικό κίνημα τής χώρας 

Μια μοναδική πορεία και ιστορία που παρά τα πολλά συν και πλην κρύβει μια τραυματική μαγεία που θα ζήλευαν πολλοί.

www.tkappos.gr