Σκό(ρ)πια - Μακεδονία...Του Μιχάλη Δελή

Και μόνο τους τίτλους της είδησης που μεταδίδεται από όλα τα διεθνή ΜΜΕ να δει κανείς θα καταλάβει που οδήγησε η ΜΗ επίλυση του << ονοματολογικού >> μέχρι τώρα…Μακεδονία σκέτο…Μια λύση που θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί από το 1991, χρειάστηκαν 27 χρόνια, γιατί τα Σαμαροπαπαδεξιόμουτρα πουλούσανε πατριωτισμό της πλάκας.

Κι έτσι σήμερα έχουμε όλα τα διεθνή ΜΜΕ να παλεύουν να εξηγήσουν στους αναγνώστες τους, πως στο διάβολο, η Μακεδονία δεν ήταν Μακεδονία, αλλά τώρα θα είναι Βόρεια Μακεδονία – BBC, Reuters, CNN, Al Jazeera, Guardians, Independent, Irish Times, κ.α.-. Είναι άξιο έρευνας, πως δεν δούλεψε αυτή την φορά η ιδιοφυής τακτική: << ας τους να λένε οι άλλοι όπως θέλουν, εμείς θα τους λέμε Σκόπια >>, ή να γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα για το πως θα ονομάζεται διεθνώς μια άλλη χώρα, βεβαίως υπάρχει και καλύτερο, να γίνει δημοψήφισμα σε 191 χώρες και να αποφασίσουμε…

Μετά από αυτές τις εξελίξεις, κι ενώ όλη η υφήλιος μοιράζει συγχαρητήρια στους δυο πρωθυπουργούς, έχεις τον Κούλη να ανακοινώνει, πως θα πάει σήμερα στον Πρόεδρο να του ζητήσει να τη σταματήσει ; Aς του πει κάποιος ότι, όπως λένε στην όπερα, τίποτα δεν έχει λήξει αν δεν τραγουδήσει η χοντρή, έτσι και στη Νέα Δημοκρατία, τίποτα δεν έχει λήξει αν δεν κάνει δηλώσεις η Ντόρα.

Μετά από αυτά, το πιο τρελό που μπορώ να φανταστώ είναι Σκοπιανοί ντυμένοι Μεγαλέξανδροι να διαδηλώνουν εναντίον του <<προδότη>> Ζάεφ, κι οι δικοί μας αντίστοιχοι να λένε << να ρε, αυτό σημαίνει αξιοπρεπής λαός, πατριώτες !>>.Κι οι δικοί μας να κάνουν σούπερ συλλαλητήρια τώρα, πράγματα που να μην έχουν ξαναγίνει, παιδιά να κλαίνε, γυναίκες να ουρλιάζουνε, γέροι να τρώνε τις σάρκες τους, αίματα, φουστανέλες, βουκεφάλες, πορείες μέχρι τα Γαυγάμηλα και τον Γρανικό, παπάδες να πέφτουνε από τον Λευκό Πύργο.

Έτσι είναι ρε συντρόφια. Γιατί παλιά ήταν αλλιώς τα πράγματα. Έλεγες το εθνικιστικό σου, το ρατσιστικό σου, το ομοφοβικό σου και σου έλεγαν, μπράβο ρε πατριώτη! Σε κέρναγαν και μια μπύρα. Τώρα, αντιμιλάνε ρε! Είναι φανερό. ΠΡΟΔΟΣΙΑ….ΦΑΣΙΣΜΟΣ !!

έρρωσθε

Το ανεξήγητο 1821. του Μιχάλη Δελή

Αν κάποιοι απορούν, πως είναι δυνατόν να μη μπορεί να συντάξει κάποιος μια κοινά παραδεκτή αφήγηση για τον Εμφύλιο της δεκαετίας του 1940, σχεδόν 80 χρόνια από τη λήξη του, ας το ξανασκεφτεί: κοντεύουν 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 και γι΄αυτήν εξακολουθεί να γίνεται κομφούζιο.

Δεν αναφέρομαι στους επιεικώς ανόητους καυγάδες για την ημερομηνία έναρξης, το Κρυφό Σχολειό, το Χορό του Ζαλόγγου κ.α. Εδώ υπάρχει πλήρης σύγχυση για το ποιοι προετοίμασαν το 1821, ποιοι το πραγματοποίησαν, ποιοι ήταν οι πραγματικοί αρχηγοί, ποιος ήταν ο χαρακτήρας της Επανάστασης, γιατί ξέσπασαν αλλεπάλληλοι εμφύλιοι μεταξύ των επαναστατών. Για να μην πούμε για τα ακόμα πιο δύσκολα, δηλαδή, τις εξελίξεις-μεταλλαγές των ανθρώπων, τις εξωτερικές επιδράσεις της Επανάστασης, τις εσωτερικές αντιφάσεις στις επιμέρους κοινωνικές τάξεις και τις πολιτικές συμμαχίες.

Ακόμα πιο αμφίβολη είναι η νοερή αναπαράσταση των συνθηκών της εποχής: των ηθών και των εθίμων, της πολιτικής χρήσης της θρησκείας, των σχέσεων ανάμεσα στους επαναστάτες, πρωταγωνιστές ή δευτεραγωνιστές. Σοβαρά προβλήματα, επίσης, δημιουργεί η τάση να «ερμηνεύονται» περιστατικά του 1821 με βάση τις σύγχρονες αντιλήψεις. Τυπικό παράδειγμα η κατάληψη της Τρίπολης.

Αυτό που επικρατεί, προς το παρόν, τόσο στα κείμενα όσο στις επίσημες τελετές και κυρίως στους δημόσιους χώρους είναι η αφελής «ηρωική» αντίληψη για την Επανάσταση του 1821. Με ισχυρή παράλληλη παρουσία μιας δήθεν εικονοκλαστικής θεώρησης των πραγμάτων, η οποία μεταφέρει στο 1821 τις σύγχρονες ιδεοληψίες. Σε ποικίλες-ασύμπτωτες- παραλλαγές, εννοείται.

Πρέπει να περιμένουμε άλλα 200 χρόνια.

Εξωτερική πολιτική και λαικισμός.Του Μιχάλη Δελή

Τον τελευταίο καιρό δημοσιεύονται, σχεδόν καθημερινά, δηλώσεις, γράφονται άρθρα στο Τύπο και παίζονται στην τηλεόραση ομιλίες και σχόλια, γύρω από τα λεγόμενα «εθνικά θέματα», τα οποία έχουν πάρει και πάλι στον καιρό μας μια ιδιαίτερη βαρύτητα και σημασία, προσφέροντας έτσι έδαφος σε κάθε λογής λαικίστικη πλειοδοσία. Ως πολίτες αυτής της χώρας, αν κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι δεν θα έχει μόνο ιστορική αξία, αλλά, ότι είναι και μια υψηλόφωνη επισήμανση για το παρόν και μια προειδοποίηση για το μέλλον.

Όποτε επικράτησε ο λαϊκισμός υπήρξαν ολέθριες συνέπειες, ήταν πάντοτε ζημιογόνος. Κι όσες φορές πολιτικοί ηγέτες θέλησαν να αποφύγουν το πολιτικό κόστος, αυτό τελικά το πλήρωσε ο ελληνικός λαός. Η δήθεν υπερπατριωτική, πολιτική ορισμένων πολιτικών ηγεσιών, αλλά και κάποιων μέσων ενημέρωσης οδηγεί δυστυχώς σε ήττες.

Έχει αναπτυχθεί στη χώρα μας ένας έξαλλος εθνικιστικός λόγος, που προσπαθεί να τρομοκρατήσει κάθε άλλη σκέψη ή πρόταση. Με αποτέλεσμα τα εξωτερικά μας θέματα να έχουν υποστεί μέγιστη ζημιά από τις πλειοδοσίες εθνοκαπηλείας και τις μειοδοσίες πολιτικής ευθύνης των κομμάτων μας.

Δεν είναι όμως μόνο «δεκαετίες» που ο πολιτικός λόγος μένει αιχμάλωτος της δημαγωγίας. Μια αναδρομή στην πολιτική ιστορία της νεότερης Ελλάδας δείχνει ότι, από τα πρώτα κιόλας χρόνια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, κάνει την εμφάνισή του ο λαϊκισμός στην πολιτική ζωή του τόπου, με καταστροφικές, συχνά, επιπτώσεις στα εθνικά μας ζητήματα.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι στις ευθύνες για το λαικισμό στην εξωτερική μας πολιτική, μετέχουν,σε μεγάλο βαθμό μάλιστα, εκτός από τα κόμματα και τις ηγεσίες τους, και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο τύπος, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο έχουν την πιεστική ανάγκη να εξασφαλίσουν και να αυξήσουν τους αναγνώστες, τους θεατές και τους ακροατές τους. Και, στην καθημερινή αυτή προσπάθεια, ενδίδουν, με πολλές βέβαια εξαιρέσεις, στον πειρασμό των εντυπωσιακών τίτλων, της κινδυνολογίας και των εθνικιστικών υπερβολών. Υπάρχουν συγκεκριμένες και χαρακτηριστικές περιπτώσεις λαικισμού των μέσων μαζικής ενημέρωσης, σε κρίσιμες στιγμές των εθνικών μας ζητημάτων, από τις οποίες έχει καταδειχθεί η συμβολή τους στη δημιουργία λαικών ψυχώσεων και υστερικού εθνικισμού.

Δεν υπάρχει χειρότερη πολιτική αρρώστια από τον λαικισμό. Με ρεαλισμό, λοιπόν, ας σχεδιάσουμε νηφάλια την εξωτερική μας πολιτική.