7 Μαΐ 2019
Αναλυτικά η ομιλία του Πρωθυπουργού και Πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στην Ξάνθη:
Πολίτες της Ξάνθης, πολίτες της Θράκης, σας ευχαριστώ γι αυτή τη θερμή υποδοχή.
Σας ευχαριστώ θερμά, γιατί με την παρουσία σας σήμερα εδώ, δίνετε μήνυμα νίκης, μήνυμα νίκης κόντρα στην προπαγάνδα, μήνυμα νίκης κόντρα στους μύθους.
Σε κάθε πόλη, σε κάθε περιφέρεια, οι συγκεντρώσεις που μέχρι σήμερα έχουμε κάνει είναι μεγαλύτερες από αυτές που κάναμε το 2015 και η παρουσία σας σήμερα εδώ, είναι η απόλυτη απάντηση σε αυτούς που προμηνύουν τα αποτελέσματα. Τα εκλογικά αποτελέσματα, όμως, τα κρίνουν οι λαοί και οι ψηφοφόροι. Δεν τα κρίνουν ούτε οι δημοκόποι ούτε οι δημοσκόποι, και η παρουσία σας σήμερα δίνει το μήνυμα. Φανταστείτε να μη μας έδιναν οι αθεόφοβοι 15 μονάδες πίσω, πόσα γήπεδα θα γεμίζαμε. Πόσο μεγαλύτερα στάδια θα γεμίζαμε σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.
Όμως έχει έναν λόγο και μια σημασία παραπάνω το γεγονός ότι δίνετε σήμερα εδώ δυνατή παρουσία, στην Ξάνθη, στη Θράκη. Στη Θράκη που ήταν, είναι, και θα παραμείνει το σταυροδρόμι των λαών και των πολιτισμών. Εδώ, στην Ξάνθη της συνύπαρξης, της αλληλεγγύης, της αντίστασης, της δημοκρατίας και της προκοπής, ακούγεται σήμερα δυνατά το μήνυμα της ελπίδας.
Βρέθηκα σήμερα, φίλες και φίλοι, πριν έρθω στην πόλη, στον Δήμο της Ξάνθης, σε ένα διαμέρισμα του Δήμου, σε ένα χωριό ας το πω έτσι, όπου κατοικούν και χριστιανοί και μουσουλμάνοι πολίτες. Κατοικούν πολίτες που έλκουν την καταγωγή τους από την περιοχή της Θράκης και πολίτες Ρομά και θέλω να απευθυνθώ σε όλους αυτούς και αυτές που στις μέρες μας ένιωσαν ότι υπάρχει πράγματι μια πολιτεία με έγνοια και γι αυτούς, γιατί δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Και να πω ότι ένιωσα βαθιά συγκίνηση όταν σήμερα είδα αυτήν την εικόνα της υποδοχής, και είδα την ηλικιωμένη τσιγγάνα με την ελληνική σημαία στα χέρια να την κρατά και την σηκώνει ψηλά, και να λέει πόσο περήφανη είναι που σηκώνει την ελληνική σημαία.
Φίλες και φίλοι, είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι αυτή η τετραετία της διακυβέρνησής μας, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, παρά τις μεγάλες δημοσιονομικές δυσκολίες, διότι παραλάβαμε μια χώρα χρεοκοπημένη και, ας μη το ξεχνάμε αυτό, και λεηλατημένη, ήταν η περίοδος όπου για πρώτη φορά έγινε ένα σχέδιο μεθοδικό για την ανόρθωση του κοινωνικού κράτους και για τη διάρρηξη των μεγάλων ανισοτήτων.
Καταφέραμε όλο αυτό το διάστημα να κτίσουμε θεμέλια πάνω στα οποία μπορούμε, από εδώ και στο εξής, να δημιουργήσουμε ίσες ευκαιρίες για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκείας, ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής. Και αν για κάτι είμαι βαθιά ευχαριστημένος μέσα μου, είναι ότι βάλαμε ένα λιθαράκι ώστε 110.000 συμπολίτες μας να αισθάνονται ότι κάποιος νοιάστηκε γι αυτούς. Οι 110.000 Ρομά σε όλη την Ελλάδα, αισθάνονται ότι κάποιος νοιάστηκε γι αυτούς.
Φίλες και φίλοι, όμως, έτσι τα έφερε η μοίρα και βρέθηκα εδώ στην Ξάνθη, στη Θράκη, μια μέρα που έχει ένα ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον, όχι μόνο γιατί βρισκόμαστε στην τελική ευθεία της εκλογικής αναμέτρησης, αλλά και γιατί πριν από λίγη ώρα ο κ. Μητσοτάκης, που κατά τα άλλα ισχυρίζεται ότι έχει ήδη κερδίσει τις εκλογές, αλλά κρύβεται και δεν έρχεται να αναμετρηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο - τόσο πολύ πιστεύει ότι θα νικήσει που κρύβεται - πριν λίγη ώρα, έκανε ένα μεγάλο πολιτικό λάθος: Όπως είχε προαναγγείλει, κατέθεσε πρόταση μομφής εναντίον του αναπληρωτή υπουργού Υγείας του Παύλου Πολάκη.
Εγώ στη θέση του, βεβαίως, δε θα κρυβόμουν μόνο από το ντιμπέιτ θα κρυβόμουν ακόμη και από τη Βουλή, γιατί και στη Βουλή δύσκολα είναι τα πράγματα, μη νομίζετε, δεν υπάρχουν διάφοροι Πορτοσάλτε να του δίνουν σημειώματα, πρέπει κάπως να σταθεί μόνος του. Επέλεξε, όμως, μια αντιπαράθεση στη Βουλή.
Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι κατέθεσε πρόταση μομφής θέτοντας ως κεντρικό δίλημμα της προεκλογικής περιόδου τη παράφραση του δικού μας συνθήματος: Με την Ελλάδα των ελίτ ή με την Ελλάδα των πολλών. Και αντικατέστησε τη λέξη ελίτ με τη λέξη Πολάκης.
Ομολογώ ότι ποτέ και με κανέναν άλλο αρχηγό η συντηρητική παράταξη, το κόμμα της ΝΔ που παρά τις τεράστιες ιδεολογικές διαφορές το τιμούμε για την προσφορά του στη πατρίδα, δεν είχε φτάσει σε τέτοιο ρηχό πολιτικό επίπεδο και ουδέποτε άλλοτε αρχηγός του είχε φτάσει σε έναν τόσο φτηνό μιμητισμό.
Και ποιος τώρα βάζει στο στόμα του το όνομα των πολλών; Ο κ. Μητσοτάκης, ο απόγονος και κληρονόμος μιας από τις πιο πλούσιες πολιτικές οικογένειες μιλάει στο όνομα των πολλών, των πολλών που όταν κυβερνούσε, τους τσάκισε με απολύσεις, τους εξευτέλισε, τους απαξίωσε. Ο άνθρωπος που ξεστόμισε την φράση, αναφερόμενος στους πολλούς, για την αδαή πλειοψηφία, δηλαδή η πλειοψηφία εκείνων που δεν έχουν μυαλό. Και μίλησε στο όνομα των πολλών, την ίδια στιγμή που πριν λίγες μέρες του ξέφυγε, ότι στο πρόγραμμά του έχει την κατάργηση του δώρου των Χριστουγέννων ακόμα και για τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και την επαναφορά του μέτρου για τις αποχωρήσεις έναντι των προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, που τώρα εμείς το καταφέραμε να είναι 1 προς 1, να ξαναπάει στο παλιό μνημονιακό 1 προς 5. Και έβαλε τους πολλούς σε αντιπαράθεση όχι με τις ελίτ των οποίων είναι γνήσιος εκπρόσωπος, αλλά σε αντιπαράθεση με τον Παύλο Πολάκη, λες και η βασική αντίθεση συμφερόντων των πολλών δεν είναι με την ολιγαρχία αλλά με τον Πολάκη.
Προσέξτε όμως τι επιχειρεί. Επιχειρεί μια εργαλειοποίηση εξοργιστική. Πρώτα απ’ όλα εξοργιστική για τον ίδιον, τον δικό του και συμπαθή κατά τ’ άλλα, υποψήφιο άτομο με αναπηρία, τον κ. Κυμπουρόπουλο. Γιατί με τον τόσο χοντροκομμένο τρόπο που επιχειρεί να το εκμεταλλευτεί πολιτικά, στην πραγματικότητα εκθέτει και μειώνει τον κ. Κυμπουρόπουλο, αλλά και κάθε συμπολίτη μας με αναπηρία. Κάθε συμπολίτη μας με αναπηρία, που χρήζει του σεβασμού μας και τη στήριξή μας.
Διότι η ψηφοθηρική εργαλειοποίηση της αναπηρίας είναι πολλαπλάσια αποκρουστική από την όποια άστοχη πολιτική αντιδικία. Ιδίως όταν αφορά άξιους συμπολίτες μας με αναπηρία που διεκδικούν τη ψήφο μας, παλεύοντας για ίσες ευκαιρίες στη ζωή αλλά και ίση αντιμετώπιση στη πολιτική. Στον στίβο της πολιτικής, όπου κατέρχονται με ίσα δικαιώματα και ίσες διεκδικήσεις.
Με το τρόπο όμως που τραβάει το ζήτημα αυτό ο κ. Μητσοτάκης, στο τέλος τέλος δεν κάνει τίποτα άλλο, από το να φανερώνει την βαθιά υποκρισία του.
Σας διαβεβαιώνω, φίλες και φίλοι, δεν έπαθε καμία ηθική κρίση ο κ. Μητσοτάκης ούτε με την υπόθεση Κυμπουρόπουλου ούτε με το προκατασκευασμένο και διατεταγμένο προεκλογικό ξαναζεσταμένο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ για το Μάτι. Ο άνθρωπος που έφτασε στο σημείο να καλύψει τον σύμβουλό του, που καταδικάστηκε για θέματα ασέλγειας σε ανήλικους και για παιδεραστία δεν μπορεί να μας μιλάει για ηθική, δεν μπορεί να μας κάνει μαθήματα ήθους και μαθήματα ηθικής.
Δεν έπαθε λοιπόν καμιά ηθική κρίση. Αυτό που έπαθε είναι ότι ψάχνει απεγνωσμένα τον τρόπο να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα. Ψάχνει ευκαιρία να κρυφτεί πίσω από το συμπαθή Κυμπουρόπουλο και πίσω από τον Πολάκη ψάχνει τον τρόπο να κρύψει τον κ. Μαρινάκη, αυτούς που τον στηρίζουν, την διαπλοκή, τα συμφέροντα αλλά και τις ακραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις του για τη κατάργηση του κράτους πρόνοιας.
Ο κ. Μητσοτάκης, όμως, έπαιξε και έχασε για άλλη μια φορά. Διότι μας δίνει τώρα μια πολύ μεγάλη ευκαιρία. Μας δίνει την ευκαιρία με αυτό το δώρο που μας κάνει, μιας και αρνείται την τηλεοπτική αντιπαράθεση να κάνουμε μια εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση στη Βουλή. Γι αυτό λοιπόν και σας το λέω κι εσάς, το είπα και στη Βουλή, το ανακοινώνω ξανά και δημόσια: Μετατρέπουμε τη πρόταση μομφής σε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.
Και θα κληθεί, εφ’ όλης της ύλης, να απαντήσει για ένα προς ένα τα ζητήματα.
Θα μας πει λοιπόν για το που παρέδωσαν την οικονομία το 2015 και που καταφέραμε να φτάσουμε σήμερα. Θα μας πει για το σχέδιό του να καταργήσει δώρα και επιδόματα. Θα μας πει για τη μεγάλη ιδέα τους, για ένα ασφαλιστικό τύπου Πινοσέτ, που θα οδηγήσει χιλιάδες συνταξιούχους στον Καιάδα. Θα μας πει και γιατί ψηφίζει ή δε ψηφίζει τα θετικά μέτρα που φέρνουμε, φέρνοντας ανάσα σε εκατομμύρια Έλληνες συμπολίτες, που σήκωσαν το μεγάλο βάρος στις πλάτες τους τα χρόνια της κρίσης.
Στη πραγματικότητα, φίλες και φίλοι, αισθάνομαι ότι είναι πρώτη φορά που έχουμε ευρωεκλογική αναμέτρηση και αυτό φαίνεται από τον παλμό και την μαχητικότητα στις συγκεντρώσεις μας, το βλέπω όμως και από την επαφή μου με τους πολίτες, παντού στην Ελλάδα. Είναι η πρώτη φορά σε ευρωεκλογικη αναμέτρηση που οι πολίτες δεν έχουν αγωνία, έγνοια, πάθος, αποφασιστικότητα να τιμωρήσουν την κυβέρνηση για τα λάθη της, αλλά έχουν αγωνία, αποφασιστικότητα, θέληση και θυμό να τιμωρήσουν το παλιό πολιτικό σύστημα, που μας λεηλάτησε, που μας χρεοκόπησε, που μας έριξε στα μνημόνια και που τώρα προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιστρέψει στην θέση της εξουσίας για να συνεχίσει το καταστροφικό του έργο.
Με αυτή, λοιπόν, την εικόνα που πιστεύω ότι είναι αληθινή, έχω την βαθιά πεποίθηση ότι στην πραγματικότητα δεν κάνει ο Μητσοτάκης πρόταση μομφής στην κυβέρνηση, αλλά κάνει η κοινωνία και ο λαός πρόταση μομφής στον Μητσοτάκη και στο αντικοινωνικό, αντιλαϊκό πολιτικό του πρόγραμμα. Κάνει ο λαός πρόταση μομφής στον Μητσοτάκη που θέλει να μας ξαναγυρίσει στα σκληρά χρόνια των μνημονίων και του ΔΝΤ. Να ισοπεδώσει, να κατεδαφίσει, να ακυρώσει τις θυσίες και τους αγώνες του ελληνικού λαού. Κάνει πρόταση μομφής στον άνθρωπο, στον πολιτικό, τον οποίο θα συνοδεύουν πάντα τρεις βασικές λέξεις στην πολιτική του σταδιοδρομία και στην πολιτική του ζωή: Siemens, Νοβάρτις και Οφ σόρ.
Αυτά τα τρία θα θυμίζουν πάντοτε στον ελληνικό λαό τον κ. Μητσοτάκη. Και απολύσεις, θα σας πω και άλλα. Και θαλασσοδάνεια θα σας πω. Και απολύσεις θα σας πω και πολλά άλλα.
Όμως, φίλες και φίλοι έχω την απόλυτη πεποίθηση ότι πάει για μαλλί και τις επόμενες μέρες μάλλον θα βγει κουρεμένος, που λέει και η παροιμία.
Γιατί; Γιατί στη συζήτηση στη Βουλή θα μιλήσουμε και για τις 120 δόσεις σήμερα στη Βουλή, και στις επόμενες μέρες θα είναι νόμος του κράτους, που δίνει ανάσα σε εκατομμύρια επιχειρηματίες και φυσικά πρόσωπα. 120 δόσεις και στην Εφορία αλλά και στα ασφαλιστικά ταμεία.
Και πρέπει να μας πει αν θα τις ψηφίσει ή θα τις καταψηφίσει. Και για τον κατώτατο μισθό, που εμείς ανεβάσαμε ενώ αυτοί είχαν ρίξει. Και για την κατάργηση του υποκτατώτατου μισθού για τους νέους ανθρώπους. Και για τα επιδόματα που θέλει να καταργήσει. Θα μας πει για την ανεργία, που επί των ημερών τους είχε φτάσει στο 28% και σήμερα είναι στο 18%.
Θα μας πει για τις ασφαλιστικές εισφορές. Θα μας πει για τα 2,5 εκατομμύρια των ανασφάλιστων, που εμείς δώσαμε δυνατότητα πρόσβαση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στο ΕΣΥ, ενώ αυτοί έβαζαν 5ευρω εισόδου στα νοσοκομεία. Θα μας πει για όλα αυτά. Θα μας πει, αλλά θα ακούσει κιόλας. Και θα ακούσει για την νέα μας οικονομική πολιτική.
Ακούω αυτές τις μέρες, δεξιά και αριστερά, τώρα που είδαν τα μαντάτα, περίμεναν ξέρετε αυτοί εδώ και 3,5 χρόνια – μέρα έφευγε, μέρα έμπαινε – θεωρούσαν ότι είχαμε τελειώσει. Ότι δεν θα τελειώναμε τις αξιολογήσεις, ότι δεν θα βγαίναμε από τα μνημόνια, ότι δεν θα καταργούσαμε την περικοπή των συντάξεων, ότι δεν θα είχαμε πρόσβαση στις αγορές. Διαψεύστηκαν παταγωδώς σε όλα.
Τώρα, μόλις είδαν τα καινούργια μαντάτα για τις πολύ θετικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας, όπου δημιουργείται δημοσιονομικός χώρος, πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που είχαμε υπολογίσει αρχικά, άρχισαν τη γνωστή παραφιλολογία. Όχι ότι κάνουμε τα δίκαια πράξη και ότι θα έπρεπε να κάνουμε ακόμα περισσότερα, αλλά ότι δίνουμε δήθεν παροχές στον ελληνικό λαό με στόχο να μας στηρίξει στις ευρωπαϊκές εκλογές.
Τους απαντάμε ότι εμείς δεν έχουμε την ίδια λογική και την ίδια νοοτροπία που είχαν αυτοί, που οδήγησαν τα δημόσια οικονομικά σε έλλειμμα 15%, που λεηλάτησαν τα δημόσια ταμεία και χρεοκόπησαν τη χώρα.
Όχι, εμείς δεν πρόκειται τις επόμενες μέρες να αναγγείλουμε ούτε ένα εφάπαξ μέτρο. Θα αναγγείλουμε μόνο μόνιμα μέτρα. Μόνιμα μέτρα ελάφρυνσης. Μόνιμα μέτρα για τους χαμηλόμισθους, για τους χαμηλοσυνταξιούχους. Για τα μεσαία εισοδήματα, για τη μεσαία τάξη, για την επιχειρηματικότητα. Αλλά αυτά στην ώρα τους. Δεν θα σας τα φανερώσω όλα εδώ. Να έχει και σασπένς ο κ. Μητσοτάκης αύριο. Μην τα θέλετε όλα σήμερα, εδώ στην Ξάνθη. Να τον αφήσουμε λίγο να ψηθεί.
Θα πάμε, λοιπόν, μεθαύριο στην εθνική αντιπροσωπεία, αύριο εγώ θα αναστείλω το πρόγραμμά μου, δεν θα βρεθώ στα Γιάννενα όπως ήταν προγραμματισμένο, θα πάω μες στο Σαββατοκύριακο στην Ήπειρο, και θα γυρίσω στην Αθήνα.
Θα γυρίσω στην Αθήνα, ώστε μαζί με τον υπουργό των Οικονομικών να προβούμε στις αναγκαίες ανακοινώσεις σε ό,τι αφορά τον δημοσιονομικό χώρο, σε ό,τι αφορά το οικονομικό πρόγραμμα της επόμενης τριετίας και τις νέες δυνατότητες που μας δίνουν.
Θέλω, όμως, να σας πω και να κρατήσετε κάτι. Ό,τι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα το έχουμε κάνει με πρόγραμμα. Δεν σχεδιάσαμε στον αέρα και στο πόδι. Και δεν κινηθήκαμε με βάση τη συγκυρία.
Με πρόγραμμα βάλαμε τα δύσκολα μπροστά. Με πρόγραμμα επικεντρώσαμε στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη η οικονομία. Με πρόγραμμα τώρα μπορούμε να δρέψουμε τους καρπούς των θυσιών του ελληνικού λαού και να δημιουργούμε προϋποθέσεις ανακούφισης, ανάσας για εκατομμύρια συμπολίτες μας.
Έτσι, λοιπόν, και τώρα με πρόγραμμα θα σας μιλήσουμε για την επόμενη τετραετία, όχι για τις ευρωπαϊκές εκλογές. Για το σχέδιό μας για την επόμενη τετραετία.
Γιατί αν η πρώτη τετραετία ήταν το πρώτο δύσκολο ημίχρονο για εμάς, που βασικός μας στόχος ήταν να ξελασπώσουμε το μέλλον, να βγάλουμε τη χώρα από τη χρεωκοπία, να βάλουμε τη χώρα στην κανονικότητα, να ξανασηκώσουμε το ανάστημα, την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, η δεύτερη τετραετία που έρχεται θα είναι αυτή που θα δώσει τη δυνατότητα να μοιράσουμε με δικαιοσύνη όχι τα βάρη όπως κάναμε πριν για να βγούμε από την κρίση. Αλλά τις δυνατότητες που τώρα πια μας ανοίγονται και είναι σημαντικές.
Θέλω όμως, φίλες και φίλοι, να σας πω ότι έχω πλήρη επίγνωση. Παρά το γεγονός ότι τα μνημόνια τελείωσαν. Παρά το γεγονός ότι η χώρα βγήκε από την οικονομική κρίση. Τα ομόλογά μας βρίσκονται στην χαμηλότερη τιμή, έχουμε τον φτηνότερο δανεισμό από το 1997, από τότε που μετράται το δεκαετές ομόλογο. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, που αυτή την ευημερία των αριθμών δεν την έχουν νιώσει ακόμα στη ζωή τους και στην καθημερινότητά τους. Μπορεί να ξεπεράσαμε την κρίση ως οικονομία, μπορεί να βγήκαμε από το βάρβαρο μνημονιακό καθεστώς, αλλά οι συνέπειες της χρεωκοπίας για πολλούς και πολλές είναι ακόμα εδώ. Εμείς, δεν πετάμε στα σύννεφα: Ξέρουμε καλά ότι παρά τα όσα πετύχαμε από το 2015, υπάρχουν ακόμη πολλοί που περνάνε δύσκολα. Και ο στόχος μας, η έγνοια μας, ο αγώνας μας ο καθημερινός, ξυπνάμε το πρωί και κοιμόμαστε το βράδυ με ένα μόνο πράγμα στο μυαλό μας: αυτός ο κόσμος να μπορέσει να δει την ανάκαμψη της οικονομίας και στη δική του ζωή. Και στη δική του καθημερινότητα, και στη δική του τσέπη, και στη δική του επιχείρηση.
Διότι, πράγματι, εμείς έχουμε στο μυαλό μας τους πολλούς, όταν βεβαίως κάποιοι άλλοι αγωνίζονται για τα συμφέροντα των λίγων.
Για εμάς δύναμη είναι οι πολλοί. Δύναμη είναι οι πολίτες που έχουν δικαίωμα σε ένα καλύτερο αύριο.
Έχουμε δείξει δείγματα γραφής, πιστεύω, και έχουμε περάσει τις εξετάσεις όχι μόνο σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και σε όσα κάναμε εδώ για την Ξάνθη και για την περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Και επιτρέψτε μου μία αναφορά σε αυτά, αν και καταλαβαίνω ότι δεν θα έπρεπε να είμαστε έξω από αυτό το γήπεδο μόνο επειδή δεν χωράμε σε αυτό το γήπεδο, αλλά επειδή είναι τόσο ζεστή η παρουσία σας που θα σκάσουμε, δεν μπορούμε να μείνουμε για πολύ.
Θα προσπαθήσω, όμως, να πω δυο λόγια για τη Θράκη. Και για την Ξάνθη, αλλά και την Θράκη συνολικά. Διότι, μέσω του ΕΣΠΑ, την τετραετία 2015-2019 εγκρίθηκαν για τον νομό Ξάνθης νέα έργα ύψους 37,6 εκατ. ευρώ, 14 φορές μεγαλύτερης χρηματοδότησης από την τετραετία 2010-2014 (2,6 εκατ. ευρώ).
Ενώ στην Περιφέρεια συνολικά υπερτριπλασιάσαμε τα εγκεκριμένα κονδύλια για έργα μέσω ΕΣΠΑ, φτάνοντας τα 732 εκατ. ευρώ, όταν την τετραετία 2010-2014 ήταν μόλις 215 εκατ. ευρώ.
Έτσι, σημαντικά έργα για την περιοχή πλέον χρηματοδοτούνται:
η αποκατάσταση του διατηρητέου κτιρίου του δημαρχείου Ξάνθης, η απόκτηση ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού για το Γενικό Νοσοκομείο της Ξάνθης, έργα για τα δίκτυα ύδρευσης, για τη διευθέτηση του χειμάρρου Κιμμερίων, για τη γέφυρα Πολυσίτου.
Αλλά και μέσω των εθνικών πόρων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, μαζί με τα κονδύλια από το πρόγραμμα Φιλόδημος, στην τετραετία 2015-2019 εγκρίθηκαν νέα έργα ύψους 12,6 εκατ. ευρώ, δηλαδή 21 φορές μεγαλύτερης χρηματοδότησης από την τετραετία 2010-2014 (607 χιλιάδες ευρώ)
Και συνολικά για την Περιφέρεια Αν. Μακεδονίας-Θράκης την τετραετία 2015-2019 εγκρίθηκαν έργα μέσω εθνικού ΠΔΕ ύψους 27 εκατ. ευρώ, έναντι 13 την προηγούμενη τετραετία.
Έτσι χρηματοδοτούμε επίσης κρίσιμα έργα, όπως η κατασκευή δικτύου αποχέτευσης και Εγκατάσταση Επεξεργασίας Λυμάτων για τον οικισμό Σελέρου στο Δήμο Αβδήρων, αλλά και έργα ύδρευσης, αποχέτευσης, αγροτικής οδοποιίας και αντιπλημμυρικής προστασίας στον νομό.
Το επόμενο διάστημα επίσης θα ξεκινήσουν οι μελέτες για την ανέγερση των δύο κτιρίων που θα στεγάσουν το Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Αβδήρων και το Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης για παιδιά με αναπηρίες ενώ έχει γίνει η προμελέτη για τις 12 αίθουσες διδασκαλίας του 1ου Μειονοτικού Σχολείου Κιμμερίων.
Στο χώρο της Υγείας αναβαθμίσαμε τα τρία Κέντρα Υγείας Αγροτικού Τύπου του Νομού Ξάνθης εξοπλίζοντάς τα με νέα ακτινολογικά μηχανήματα.
Στο Κέντρο Υγείας Αστικού Τύπου της Ξάνθης τοποθετήσαμε ψηφιακό μαστογράφο, υπέρηχο πολλαπλών κεφαλών και τον στελεχώσαμε με μόνιμο προσωπικό.
Τα Κ.Υ. σε συνδυασμό με τις 2 ΤΟΜΥ που βρίσκονται πλέον σε λειτουργία, αναβαθμίζουν τις υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας στον Νομό, πετυχαίνοντας στην πράξη την αποσυμφόρηση του Νοσοκομείου της Ξάνθης.
Αλλά και το ίδιο το Νοσοκομείο το αναβαθμίσαμε, που υπολειτουργούσε, με Κλινικές και Τμήματα έτοιμα να κλείσουν, και σήμερα το έχουμε στελεχώσει με ειδικότητες και προχωράμε στον εξοπλισμό του με νέα μηχανήματα αξίας άνω των 2,5 εκατ. ευρώ. Ανακαινίσαμε το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και προχωράμε στη συνολική ενεργειακή αναβάθμιση του κτιρίου.
Και, ξέρετε, ίσως είναι δώρο η πρόταση μομφής στον αναπληρωτή υπουργό Υγείας, για να κάτσουν και να ακούσουν όλοι οι Έλληνες το μεγάλο έργο που έχει γίνει και από τον Ξανθό και από τον Πολάκη στο υπουργείο Υγείας τα 4 αυτά χρόνια.
Γι τους αγρότες: δώσαμε την οικονομική ενίσχυση de minimis στους κτηνοτρόφους, στους καπνοπαραγωγούς αποζημίωση.
Επιπλέον, για πρώτη φορά θα στηρίξουμε τους λιμνοθαλασσάδες (έτσι το λένε από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης), δηλαδή τους ψαράδες της Βιστωνίδας, που υπέστησαν μείωση των αλιευτικών δραστηριοτήτων τους λόγω των αντίξοων καιρικών συνθηκών. Μέχρι το τέλος του μήνα θα γίνουν οι πληρωμές που ξεκινούν από 10.000 ευρώ για ζημιές από 10-20% για την εκμετάλλευση και φτάνουν τις 30.000 για ζημιές 30% και άνω.
Επίσης εξασφαλίσαμε δωρεάν δορυφορική πρόσβαση των μόνιμων κατοίκων των απομακρυσμένων περιοχών στους ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς ελεύθερης λήψης για 3.000 νοικοκυριά και ελεύθερη πρόσβαση στο ίντερνετ σε όλες τις ορεινές περιοχές του Νομού.
Επεκτείναμε το Μειονοτικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ξάνθης με δεύτερο κτήριο που ανακατασκευάστηκε, εξοπλίστηκε και λειτουργεί από το 2017, εξασφαλίζοντας τη λειτουργία του σχολείου αποκλειστικά σε πρωινή βάρδια,
Παράλληλα, προχωρήσαμε όμως και στις σημαντικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας, που έπρεπε να είχαν προχωρήσει εδώ και δεκαετίες
Μεταρρυθμίσεις που εμείς προχωρήσαμε τη στιγμή που σε όλη την Ευρώπη βλέπουμε μια συντηρητική στροφή. Μεταρρυθμίσεις που βασίζονται στο ευρωπαϊκό δίκαιο και συνεισφέρουν στη θωράκιση της κοινωνίας μας απέναντι σε επιρροές τρίτων δυνάμεων.
Πρώτον, καταργήσαμε την υποχρεωτικότητα της Σαρίας, γεγονός με ιδιαίτερη σημασία για τα δικαιώματα της γυναίκας στη Θράκη, στην Ελλάδα, στην Ε.Ε.
Δεύτερον, ενισχύουμε την χρηστή διοίκηση και τη διαφάνεια στη λειτουργία των Μουφτιών. Διορίσαμε τοποτηρητές με την ευθύνη να νοικοκυρέψουν τους κρίσιμους αυτούς θεσμούς, και αυτή τη βδομάδα, θα εκδοθεί Προεδρικό Διάταγμα που για πρώτη φορά θα ορίζει με σαφήνεια, σύγχρονους δικονομικούς κανόνες επί υποθέσεων δικαιοδοσίας τους.
Τρίτον, εξετάζουμε για πρώτη φορά το νομοθετικό πλαίσιο του νόμου 1920/1991, που αναγνωρίζουμε όλοι ότι είναι ξεπερασμένο και πρέπει να αλλάξει.
Πλαίσιο που πρέπει να αντικατασταθεί από μια διαδικασία για ανάδειξη Μουφτήδων από σώμα θρησκευτικών λειτουργών της μειονότητας που θα εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη δυνατή αποδοχή τους από το σύνολο της μειονότητας.
Μια κρίσιμη μεταρρύθμιση που βεβαίως θα οδηγήσει και στην κατάργηση οποιασδήποτε άλλης παράτυπης δομής.
Τέταρτον, προβαίνουμε στις απαραίτητες τροποποιήσεις για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου του 2008 για την ανάδειξη των Διαχειριστικών Επιτροπών και των Βακουφικών Επιτροπών μέσω εκλογών.
Πέμπτον, στηρίζουμε τη δημόσια παιδεία με την ίδρυση νέων δημοτικών εκεί που χρειάζεται. Και την ίδια στιγμή, βάλαμε τέλος στο θολό καθεστώς στο οποίο λειτουργούσε το Γυμνάσιο και Λύκειο Ξάνθης και αναβαθμίσαμε τις υποδομές του.
Και, τέλος, λειτουργεί για πρώτη φορά, σε 15 νηπιαγωγεία με αμιγώς μειονοτικό μαθητικό πληθυσμό, ένα πιλοτικό πρόγραμμα όπου διαμεσολαβήτριες από την μειονότητα που μιλούν τις μητρικές γλώσσες των νηπίων, συνεισφέρουν στην καλύτερη κοινωνικοποίησή τους και στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας.
Φίλες και φίλοι τα λέω αυτά, διότι για μας, όπως είπα πριν αναφερόμενος στους Ρομά, που στην περιοχή σας είναι αρκετοί, και σε όλη την Ελλάδα για πρώτη φορά τους καταγράψαμε και είναι πάνω από 110 χιλιάδες, έτσι και για μας και η μειονότητα η μουσουλμανική δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δεν υπάρχουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Όλοι είμαστε ίσοι και πρέπει να έχουμε ίσα δικαιώματα απέναντι στο νόμο, απέναντι στο ελληνικό κράτος.
Άλλωστε σήμερα βρέθηκα σε ένα πολύ φιλόξενο τσιγγάνικο σπίτι, της Μαρίας της Τζαμπάζη, της υποψήφιάς μας, που είναι ένα παράδειγμα του πώς μπορεί, πέρα από τα όποια στερεότυπα, στελέχη μιας κοινότητας που κάποτε ήταν στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, σήμερα να είναι σημαίνοντα στελέχη, να διεκδικούν την ψήφο μας και με αξιώσεις να διεκδικούν την εκπροσώπηση ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Σήμερα όμως βρέθηκα σε ένα σπίτι τσιγγάνων χριστιανών. Ακριβώς δίπλα ήταν το σπίτι των μουσουλμάνων. Και θέλω να πω ότι αυτός είναι ο μεγάλος πλούτος της Θράκης. Ο πλούτος της πολυπολιτισμικότητας, ο πλούτος της ειρηνικής συνύπαρξης για δεκάδες χρόνια, για εκατοντάδες χρόνια έτσι ζούσαμε κι έτσι θα συνεχίσουμε να ζούμε.
Για να θυμηθώ και το γνωστό τραγούδι του Βοσπόρου, «εγώ Χριστό κι εσύ Αλλάχ, κι όμως κι οι δυο μας αχ και βαχ». Ε, αυτό το αχ και βαχ πρέπει να σταματήσει, να σταματήσει να είναι πάνω από τα κεφάλια μας, να ανασάνουμε, να δούμε μια καλύτερη μέρα και κυρίως για τους πολλούς, για τους ανθρώπους εκείνους που και με λίγα σχετικά, που για κάποιους είναι λίγα, γι αυτούς είναι πολύ αρκετά και πολύ σημαντικά.
Θέλω λοιπόν φίλες και φίλοι να σας πω ότι εμείς προχωράμε ένα σχέδιο ανάταξης της οικονομίας και ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους που περνάει βεβαίως μέσα και από τη στήριξη των αδύναμων αλλά και της μεσαίας τάξης.
Θέλουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης, δεν θέλουμε το πισωγύρισμα, δεν θέλουμε την παλινόρθωση του παλιού πολιτικού καθεστώτος, δεν θέλουμε η Ελλάδα να γυρίσει πίσω στα χρόνια της χρεοκοπίας και του ΔΝΤ.
Όμως, μπροστά μας έχουμε μια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση που αφορά τις ευρωπαϊκές εκλογές. Και τον Οκτώβρη έρχεται και αυτή που αφορά τις εθνικές εκλογές.
Τα διλήμματα σε ότι αφορά τις ευρωεκλογές του Μαΐου είναι νομίζω ξεκάθαρα και για την Ευρώπη και για την Ελλάδα.
Για την Ελλάδα, νομίζω, ότι δεν χρειάζεται να πω πολλά.
Το παλιό πολιτικό κατεστημένο δεν διεκδικεί πολιτική αλλαγή. Διεκδικεί την παλινόρθωσή του. Και οι θέσεις τους, όσο κι αν σχετικά τις κρύβουν, είναι γνωστές.
Κατάργηση του οχτάωρου,
Κατάργηση του δώρου Χριστουγέννων,
Κατάργηση των επιδομάτων,
Κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων,
Μειώσεις μισθών, απολύσεις στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα,
Ασφαλιστικό Πινοσέτ
Και τα ζήσαμε, τα σκληρά χρόνια της μνημονιακής επιβολής το 2010-14.
Αν όμως στην Ελλάδα το δίλημμα είναι αυτό το καθαρό, στην Ευρώπη ποιο είναι το δίλημμα;
Και στην Ευρώπη, φίλες και φίλοι, παρόμοιο είναι το δίλημμα.
Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, που είναι και ανησυχητικό ταυτόχρονα από την άνοδο της ακραίας δεξιάς και από την προσπάθεια της συντηρητικής δεξιάς να ενσωματώσει τις θέσεις και τις απόψεις της.
Έχουμε λοιπόν μια επιλογή. Ή να ταυτιστούμε με μεγάλες αξίες και μεγάλα θεμελιώδη ιδανικά για την Ε.Ε., όπως το ιδανικό της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης που εκφράζουν τούτη την ώρα οι λαοί και οι χώρες του Νότου μαζί με τις κυβερνήσεις τους, στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, όπου και εκεί οι προοδευτικές δυνάμεις κέρδισαν τις εκλογές ή να δώσουμε προοπτική νίκης στον κ. Βέμπερ και στην παρέα του, στον εκλεκτό του κ. Μητσοτάκη. Στον ανθέλληνα Βαυαρό πολιτικό που καθύβριζε την Ελλάδα και τους Έλληνες τις κρίσιμες στιγμές των διαπραγματεύσεων το 2015. Και βεβαίως, όπως ο κ. Μητσοτάκης θέλει να εκδικηθεί τον ελληνικό λαό, έτσι και ο κ. Βέμπερ θέλει να εκδικηθεί τον ευρωπαϊκό Νότο.
Σε τρεις εβδομάδες, λοιπόν, η Ευρώπη θα βρεθεί μπροστά σε μια ιστορική πρόκληση που θα καθορίσει και το ίδιο της το μέλλον. Οι ευρωπαϊκοί λαοί θα κληθούν να αποφασίσουν αν θέλουν την Ευρώπη της λιτότητας, που τελικά παράγει μόνο φτώχεια, μιζέρια, ανεργία, και κοινωνική ανέχεια. Ή αν θα επιλέξουν την Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ισότητας, της συνευθύνης και της αξιοπρέπειας.
Πολίτες της Θράκης,
Θα το πω εγώ σε εσάς που ξέρω πόσο καλά γνωρίζετε την αξία της αλληλεγγύης και της πολυπολιτισμικότητας, γιατί έχετε και μια βαριά συλλογική μνήμη και συνείδηση από τα χρόνια της προσφυγιάς. Τα ξέρω γιατί έχω κι εγώ ρίζες απ’ αυτά εδώ τα μέρη.
Και θέλω να σας πω ότι είμαι περήφανος που η Ελλάδα είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας τα τελευταία 4 κρίσιμα χρόνια. Είμαι περήφανος που η Ελλάδα είναι συνώνυμο της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας. Και πρέπει όλοι να είμαστε περήφανοι γι αυτό. Και για τη στάση που κράτησε ο ελληνικός λαός απέναντι στη λιτότητα. Και για τη στάση όμως που κράτησε απέναντι στην πρωτοφανή προσφυγική κρίση.
Θέλω λοιπόν να κλείσω την παρουσία μου σήμερα εδώ στην Ξάνθη σ’ αυτή την πολύ μεγάλη συγκέντρωση, στη μαχητική σας παρουσία, λέγοντας σε όλες και σε όλους σας:
Έχουμε μπροστά μας μάχες δύσκολες. Αλλά φαίνεται στα πρόσωπά σας και φαίνεται και στον τρόπο που ανταποκρίνεστε και φαίνεται και στα δικά μας πρόσωπα, όταν έχουμε μπροστά μας την κρίση του λαού, είμαστε σαν τα ψάρια μέσα στο νερό. Ανασαίνουμε. Γιατί εμάς δεν μας στηρίζουν ούτε οι ολιγάρχες, ούτε οι μιντιάρχες, ούτε οι οφσορ, ούτε κανένας απ’ αυτούς. Εμάς μας στηρίζει μονάχα ο λαός. Κι όταν έχουμε μπροστά μας την κρίση του λαού παίρνουμε δύναμη, παίρνουμε αποφασιστικότητα.
Εμείς, φίλες και φίλοι, δεν λογοδοτούμε ούτε στα μεγάλα τζάκια, ούτε στους τραπεζίτες, ούτε σε αυτό που ονομάζουμε εκπρόσωπους των ελίτ. Εμείς λογοδοτούμε μονάχα σε έναν αφέντη κι αυτός ο αφέντης είναι ο ελληνικός λαός. Κι αυτός θα δώσει την ετυμηγορία του για το ποιος θέλει να τον κυβερνά, Για το αν θα γυρίσει πίσω σε αυτούς που τον λεηλάτησαν και τον χρεοκόπησαν. Ή θα δώσει την προοπτική να σηκωθούμε όλοι λίγο ακόμα ψηλότερα.
Και θέλω, για άλλη μια φορά, κλείνοντας μια πολιτική συγκέντρωση, αυτές τις μέρες, να κάνω μια ειδική αναφορά σε εκείνους και εκείνες που μας έδωσαν τις μεγάλες νίκες της πολιτικής αλλαγής το 2015. Τον Γενάρη και τον Σεπτέμβρη, αλλά και τον Ιούλη, στο μεγάλο, στο ηρωικό όχι της αντίστασης του ελληνικού λαού απέναντι στη σιδηρά πειθαρχία της μνημονιακής λαίλαπας.
Και θέλω να τους πω –και αναφέρομαι ξέρετε σε ποιους: στις νέες και στους νέους, αυτοί μας έδωσαν τη νίκη. Τρεις φορές μας έδωσαν τη νίκη. Χάρη σ’ αυτούς βρισκόμαστε σήμερα εδώ.
Τέλος στις νέες και στους νέους, σ’ αυτούς που για πρώτη φορά θα πάνε στην κάλπη και είναι από 17 έως 21 χρονών. Από 17 πλέον, εμείς το κάναμε αυτό. Κι όταν το ψηφίζαμε στη Βουλή ο κ. Μητσοτάκης που τώρα τους ζητάει την ψήφο τους, έλεγε ότι στα 17 ψηφίζουν μονάχα σε καθεστώτα δικτατοριών. Ξέρει αυτός από καθεστώτα δικτατοριών, φαίνεται, διότι όποτε ακούν ερπύστριες, βάζουν τα καλά τους ρούχα και πανηγυρίζουν. Κάνουν tweet, πανηγυρίζουν για τις ερπύστριες.
Θέλω να πω στις νέες και στους νέους που είναι σ’ αυτό το γήπεδο, αλλά κυρίως σε όλους εκείνους που μας παρακολουθούν, δυο πράγματα:
Πρώτον, το 2015 αναγκαστήκαμε σε έναν συμβιβασμό. Κάναμε ένα βήμα πίσω ,με μόνη μας έγνοια, όμως, να μπορέσουμε να πάμε πολλά βήματα μπροστά. Δεν κάναμε ένα βήμα πίσω επειδή ερωτευτήκαμε τα μνημόνια. Δεν κάναμε ένα βήμα πίσω επειδή ερωτευτήκαμε τις καρέκλες μας. Δεν κάναμε ένα βήμα πίσω επειδή ερωτευτήκαμε την εξουσία και θέλαμε να γίνουμε κι εμείς τα νέα τσιράκια της παλιάς εξουσίας, των μεγάλων τζακιών της χώρας, των ολιγαρχών και των μιντιαρχών.
Κι αν θέλετε να δείτε την απόδειξη της αλήθειας αυτού που λέω, δείτε όλα αυτά τα χρόνια με τι λύσσα, με τι πάθος μας πολέμησαν τα εκδοτικά συμφέροντα. Δείτε και συγκρίνετε στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού κράτους και της μεταπολιτευτικής πολιτικής ζωής, ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση μεγάλη υπερσυσσώρευση μέσων μιντιακών που στηρίζουν μία και μόνο παράταξη και έχουν μίσος, μένος, διαστρέβλωση, fake news και προπαγάνδα ενάντια στην κυβέρνηση. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε αυτό.
Από τους παραδοσιακούς βεβαίως, ομίλους που στήριζαν τη δεξιά, όπως ο όμιλος Αλαφούζου του ΣΚΑΪ -κάποτε βέβαια έλεγε ότι η οικογένεια Μητσοτάκη του ζητούσε πολύ μεγάλες μίζες, μετά πέσανε φαίνεται οι τιμές. Αλλά και άλλοι νεόκοποι, νεώτεροι, οι οποίοι αγόρασαν ιστορικά μέσα ενημέρωσης, ιστορικές εφημερίδες που πάντοτε ήταν με την δημοκρατική παράταξη σε αυτόν τον τόπο, με την προοδευτική παράταξη, για να τις κάνουν σύμβολα φερέφωνα της ΝΔ του κ. Μητσοτάκη.
Όπως και άλλα μεγάλα συγκροτήματα, όπως το Πρώτο Θέμα για παράδειγμα, το οποίο χρηματοδοτείται από μια οφσορ αγνώστων λοιπών στοιχείων, που χρηματοδοτεί ταυτόχρονα και τον οικογενειακό προϋπολογισμό του κ. Μητσοτάκη. Αυτή είναι η πραγματικότητα φίλες και φίλοι. Η πραγματικότητα είναι ότι όποιος θέλει να δει ποιος είναι με την διαπλοκή και την ελίτ, δεν έχει παρά να σταθεί σε ένα περίπτερο και να δει τους τίτλους των εφημερίδων ή δεν έχει παρά να κάνει ζάπινγκ στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς.
Απευθυνόμενος λοιπόν στις νέες και τους νέους, τους λέω ένα πράγμα: Για εμάς το γεγονός ότι αυτοί που ήταν οι αυλοκόλακες του παλιού καθεστώτος δεν γίνανε υποστηρικτές μας αλλά είναι απέναντί μας, είναι η τιμή μας, είναι το παράσημό μας, είναι το καμάρι μας, είναι η αξία μας, είναι το γεγονός ότι δεν υποταχτήκαμε, δεν υποκύψαμε, δεν γίναμε ένα ίσιωμα με την εξουσία των προηγούμενων.
Και το δεύτερο πράγμα που θέλω να πω στις νέες και στους νέους, αν το πρώτο είναι ότι δεν ερωτευτήκαμε τα μνημόνια, αλλά αντιθέτως κάναμε έναν συμβιβασμό με μοναδική έγνοια πως θα βγούμε από αυτά και πως θα τα υπερβούμε και τώρα βγήκαμε και τα υπερβήκαμε, και είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα της τετραετίας μας, το δεύτερο που θέλω να πω στις νέες και τους νέους είναι ότι τους έχουμε εμπιστοσύνη. Ας κάτσουν στην άκρη αυτοί που κάνουν νουθεσίες σε αυτούς. Ας κάτσουν στην άκρη αυτοί που τους λένε ότι είναι μια χαμένη γενιά. Η γενιά εκείνη που έζησε για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο στο πετσί της τι σημαίνει να πιστεύει ότι τα επόμενα χρόνια για πρώτη φορά μπορεί να είναι χειρότερα από αυτά που ζήσανε οι γονείς τους, είναι μια γενιά που αξίζει σεβασμό. Όχι νουθεσίες λοιπόν. Εμπιστοσύνη και σεβασμός στους νέους ανθρώπους και μόνο μια προτροπή: Μην χαραμίσετε τις σφαίρες σας και τα όπλα σας. Στην κάλπη να πάτε μαζικά και να τιμωρήσετε αυτούς που κάνουν κουρέλια τα όνειρά σας. Να τιμωρήσετε αυτούς σας θέλουν στο περιθώριο. Να είσαστε πάντα μπροστά, μπροστά στους μεγάλους αγώνες για την πρόοδο και την ευημερία αυτού του τόπου.
Φίλες και φίλοι, πολίτες της Ξάνθης, πολίτες της Θράκης.
Με αυτές τις σκέψεις θέλω να ευχηθώ σε όλους τους υποψήφιους και τις υποψήφιες, δημάρχους, περιφερειάρχες, αλλά και όλους του υποψήφιους ευρωβουλευτές, να μη χάσουν ούτε μια μέρα από τον αγώνα που έρχεται. Είναι ένας κρίσιμος αγώνας. Η νίκη είναι δεδομένη, όταν μιλήσουν με την απλή γλώσσα, τη γλώσσα του λαού, όταν μιλήσουν στον ίδιο τον λαό. Με τα παραδοσιακά μέσα. Σπίτι σπίτι, πόρτα πόρτα, χωριό χωριό, γειτονιά τη γειτονιά, ο κόσμος είναι εδώ για να μας ακούσει. Ο κόσμος είναι δίπλα μας. Ο κόσμος μας στηρίζει. Ο κόσμος δεν έχει περάσει απέναντι, δεν έχουν δεχτεί το δηλητήριο των μέσων της προπαγάνδας, αλλά στηρίζουν την μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική συμμαχία που θα δώσει πνοή και προοπτική στο μέλλον αυτής της χώρας.
Για να κάνουμε το δίκιο πράξη, για να φέρουμε το δίκιο των πολλών, για να φτιάξουμε την Ελλάδα των πολλών.
Στις 26 του Μάη κάποιοι θα τρίβουν τα μάτια τους με το αποτέλεσμα. Είναι ένα ποτάμι που φουσκώνει μέρα με τη μέρα και θα φουσκώσει ακόμα περισσότερο τις επόμενες μέρες όταν δουν πως η κυβέρνηση αυτή, ό,τι περιθώριο έχει, κάνει το δίκιο πράξη. Και θα γίνει το δίκιο πράξη τις επόμενες ημέρες.
Γεια σας. Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ ιδιαίτερα τους πολίτες Ρομά αλλά και τους ανθρώπους από τη μουσουλμανική μειονότητα. Όλοι μαζί σήμερα εδώ δίνουμε με μια γροθιά ένα μήνυμα: Η χώρα θα προχωρήσει μπροστά. Κάτω από την ελληνική σημαία χωράμε όλοι. Ανεξάρτητα σε ποιο Θεό πιστεύουμε. Ανεξάρτητα με το τι χρώμα έχει το δέρμα μας. Είμαστε όλοι αδέλφια.
Γεια σας. Καλή δύναμη! Καλούς αγώνες!
6 Μαΐ 2019
Πολύ θερμή και συγκινητική υποδοχή στον Πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα στον οικισμό Κιμμέρια της Ξάνθης (φωτό)
Πολύ θερμή και συγκινητική η υποδοχή που επιφύλαξαν στον Πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα στον οικισμό Κιμμέρια της Ξάνθης οι κάτοικοι. Μια μια περιοχή παράδειγμα πολυπολιτισμικής συμβίωσης, όπως έγραψε ο Αλέξης Τσίπρας στα social media.
5 Μαΐ 2019
Στην Μακεδονία ο Μητσοτάκης δεν γεμίζει γήπεδο... 58 μονάδες μπροστά...
Στην Καβάλα απ όλη την Μακεδονία...
Κοινή Συνέντευξη Τύπου με τον Υπουργό Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, τον Υπουργό Εσωτερικών Alexis Charitsis - Αλέξης Χαρίτσης και την Υφυπουργό Οικονομικών Παπανάτσιου Κατερίνα, με θέμα το νομοσχέδιο για τη ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ΟΤΑ που κατατίθεται αύριο στη Βουλή.
Η δυσμενής μετάθεση του συνδικαλιστή του δημοσίου Κ. Καρυωτάκη στην Πρέβεζα και η «άγνοια» της κ. Φλέσσα
Η ουρανομήκης ανοησία που εκστόμισε για τον «λυπημένο Καρυωτάκη» η - προβαλλόμενη και ως «διανοούμενη» - υποψήφια ευρωβουλευτής της ΝΔ κ. Φλέσσα, είναι ενδεικτική όχι μόνο της ελαφρότητας με την οποία πολιτεύονται ορισμένοι/ες προς άγραν ψήφων από συγκεκριμένα, κάθε φορά, ακροατήρια αλλά και της απίστευτης άγνοιας που έχουν για πράγματα στα οποία υποτίθεται ότι εντρυφούν (η κ. Φλέσσα παρουσίαζε επί χρόνια εκπομπή συνεντεύξεων με προσωπικότητες των γραμμάτων, της επιστήμης, των τεχνών και της φιλοσοφίας, ενώ στο βιογραφικό της βλέπουμε, επί πλέον, πως έχει σπουδάσει… Φιλολογία στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο).
Η κ. Φλέσσα φαίνεται, λοιπόν, να αγνοεί, εκτός πολλών άλλων, πως ο Κώστας Καρυωτάκης βρέθηκε στην Πρέβεζα, στον τόπο που θα βάλει τέλος στη ζωή του στις 21 Ιουλίου του 1928, με δυσμενή μετάθεση, λόγω της έντονης συνδικαλιστικής του δράσης και της οξείας κριτικής που ασκούσε σε πλευρές της δημόσιας διοίκησης. Ο Καρυωτάκης ενεπλάκη ενεργά στους συνδικαλιστικούς αγώνες της εποχής του, σε μια περίοδο εξαιρετικά αντίξοη για την συνδικαλιστική δράση στο δημόσιο, δράση που συχνά προκαλούσε υπηρεσιακές αναφορές, δυσμενείς μεταθέσεις, ακόμα και απόλυση.
Το Δεκέμβριο του 1925 η δικτατορία του Πάγκαλου προχώρησε στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, η οποία είχε κατοχυρωθεί με το Σύνταγμα του 1911. Ανάμεσα στους απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους συγκαταλέγονται ο Δ. Γληνός, ο Κ. Βάρναλης κ.ά. Ωστόσο, το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα δεν υποχωρεί. Στις 2 Μαΐου 1926 γίνεται στην Αθήνα το ιδρυτικό Συνέδριο της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων Ελλάδος (ΣΔΥΕ), ενώ στις 23 Μαρτίου 1927 πραγματοποιείται μεγάλη συγκέντρωση των δημοσίων υπαλλήλων, πρωτοφανής για τα δεδομένα της εποχής. Μεταξύ των διεκδικήσεων είναι η απελευθέρωση του Γενικού Γραμματέα της ΣΔΥΕ, ο οποίος είχε συλληφθεί λίγες ημέρες νωρίτερα σε άλλη διαδήλωση.
Στις 29 Δεκεμβρίου 1927 πραγματοποιείται η πρώτη απεργιακή κινητοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων με την προκήρυξη δίωρης στάσης εργασίας. Ανάμεσα στα αιτήματα που προβάλλουν, κυρίαρχη θέση κατέχει η αύξηση των πενιχρών μισθών και – άκουσον άκουσον – η καθιέρωση 13ου μισθού! Του ίδιου που κερδήθηκε τελικά μερικά χρόνια αργότερα, για να καταργηθεί (μαζί με τον 14ο) στο πλαίσιο των άγριων περικοπών που επέβαλαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις στα πρώτα χρόνια της κρίσης και ξαναγίνεται αίτημα του δημοσιοϋπαλληλικού κόσμου 92 χρόνια μετά…
Στο κλίμα αυτό, της έντασης των δημοσιοϋπαλληλικών διεκδικήσεων και της σωματειακής οργάνωσης των υπαλλήλων, ο Καρυωτάκης εκλέχθηκε, τον Ιανουάριου του 1928, Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Δημοσίων Υπαλλήλων της Αθήνας και βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του αγώνα, μαχόμενος για μια χρηστή διοίκηση, για το δικαίωμα στην απεργία και για περιστολή της δημόσιας σπατάλης.
Με την συνδικαλιστική του ιδιότητα γράφει στην εφημερίδα «Η Ελληνική», στις 8 Φεβρουαρίου 1928, «…Εις την ατμόσφαιραν αυτήν του κομματισμού και της συναλλαγής οι χρηστοί υπάλληλοι ασφυκτιούν […]. Το πνεύμα της εποχής -ύλη και βία- πληροί τους θαλάμους των υπουργείων. Ο είς μετά τον άλλον οι ευσυνείδητοι υπάλληλοι υποχωρούν ή υποκύπτουν εις την διαφθοράν. Επί νέων βάσεων γίνεται η υπηρεσιακή αγωγή. Οι αφελείς, όσοι επίστευσαν ότι θα εργασθούν τιμίως, με γνώμονα το κοινόν συμφέρον, σύμφωνα με τον όρκον που έδωσαν, πληροφορούνται ότι άλλος είναι ο προορισμός των. Σπασμωδικαί ενέργειαι, αντιφατικαί αποφάσεις, υπό την πίεσιν σήμερον του ενός και αύριον του άλλου ισχυρού, ατελεύτητος σειρά χαριστικών πράξεων του δημοσίου χρήματος, ιδού το σύνηθες περιεχόμενον της κρατικής επιταγής».
Ως απάντηση στην αγωνιστική αντίδραση των δημοσίων υπαλλήλων η κυβέρνηση ψηφίζει τον Νόμο 3453/12-3-1928 «περί απεργούντων Δημοσίων Υπαλλήλων» και εξαπολύει κύμα διώξεων κατά των συνδικαλιστικών στελεχών. Είναι ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο που μετατίθεται «δυσμενώς» στην Πρέβεζα, ο ποιητής και Γενικός Γραμματέας της Ένωσης των Δημοσίων Υπαλλήλων Αθήνας Κώστας Καρυωτάκης.
Αυτά – και άλλα πολλά - δεν τα γνωρίζει η κ. Φλέσσα. Μάλλον δεν θα ήθελε καν να τα ξέρει. Όπως δεν θα θελε να ξέρει πως ειδικά ο Καρυωτάκης βρέθηκε στο στόχαστρο κύκλων του υπουργείου Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως όπου δούλευε, ακόμη και του ίδιου του υπουργού Μιχάλη Κύρκου (του πατέρα του Λεωνίδα και παππού του Μίλτου Κύρκου, σημερινού ευρωβουλευτή του Ποταμιού…). Βλέπετε, ο Κ. Καρυωτάκης ήταν από εκείνο το είδος των συνδικαλιστών του δημοσίου που όχι μόνο αρνούνται πεισματικά να ενταχθούν σε κομματικές κλίκες και σε ποικιλώνυμους μηχανισμούς εξουσίας αλλά, επιπλέον, τολμούν να θίξουν τα κακώς κείμενα, να αποκαλύψουν και να καταγγείλουν οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, να συγκρουστούν με συμφέροντα.
Λόγω της θέσης που κατείχε, ο Καρυωτάκης είχε άμεση γνώση της σκανδαλώδους διαχείρισης των κονδυλίων της διεθνούς οικονομικής βοήθειας για την αποκατάσταση των προσφύγων που κατέκλυσαν τη χώρα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Είχε ενοχλήσει την ιεραρχία με αναφορές διαμαρτυρίας, ενώ ορισμένα δημοσιεύματα, άλλα με την υπογραφή του και άλλα με ψευδώνυμα, που αποκαλύπταν τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, οδήγησαν στην στοχοποίησή του. Δέχτηκε έγγραφες επιπλήξεις για διάφορα ασήμαντα παραπτώματα, μειώσεις μισθού και απειλές, μετατέθηκε αυθαίρετα στην Πάτρα και δύο μήνες αργότερα στην Πρέβεζα. Ο στόχος των διωκτών του προφανής: η πολιτική και προσωπική του εξόντωση! Άλλωστε, ούτε η απομάκρυνσή του από την Αθήνα ήταν αρκετά ικανοποιητική για όσους σχεδίαζαν την οριστική του απόλυση. Έτσι, στήθηκε παράλληλα και μια σκευωρία σε βάρος του ενοχλητικού συνδικαλιστή Καρυωτάκη με τη διατύπωση μιας χαλκευμένης κατηγορίας εναντίον του, δημιουργώντας μια ασφυκτική κατάσταση τις τελευταίες μέρες της ζωής του.
Η κ. Φλέσσα και οι όμοιοί της, οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι και τα πραγματικά αφεντικά τους δεν θέλουν να τα ξέρουν αυτά. Γιατί τους θυμίζουν άλλα πράγματα, διαχρονικά «οικεία κακά» που προτιμούν να «ξεχνούν». Δε ξέρουν γιατί ήταν «λυπημένος» ο Καρυωτάκης, όπως και δεν θα καταλάβουν ποτέ τι εννοούσε ο ποιητής όταν έγραφε:
"Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ένα και, χαϊδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ - παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».
Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»
Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».
Αλλά πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. […]
Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.
Κανάγιες!
Το ψωμί της εξορίας με τρέφει".[…]
(Κάθαρσις, 1928)
Ίσως, βέβαια, ενδόμυχα κι ανομολόγητα, όλοι αυτοί να αισθάνονται πως τους αφορά η ύστατη ελπίδα και απειλή που μοιάζει να άφησε στους θύτες του ο ενοχλητικός ποιητής και συνδικαλιστής Καρυωτάκης: «Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει». Αν έτσι είναι, έχουν δίκιο!
Η κ. Φλέσσα φαίνεται, λοιπόν, να αγνοεί, εκτός πολλών άλλων, πως ο Κώστας Καρυωτάκης βρέθηκε στην Πρέβεζα, στον τόπο που θα βάλει τέλος στη ζωή του στις 21 Ιουλίου του 1928, με δυσμενή μετάθεση, λόγω της έντονης συνδικαλιστικής του δράσης και της οξείας κριτικής που ασκούσε σε πλευρές της δημόσιας διοίκησης. Ο Καρυωτάκης ενεπλάκη ενεργά στους συνδικαλιστικούς αγώνες της εποχής του, σε μια περίοδο εξαιρετικά αντίξοη για την συνδικαλιστική δράση στο δημόσιο, δράση που συχνά προκαλούσε υπηρεσιακές αναφορές, δυσμενείς μεταθέσεις, ακόμα και απόλυση.
Το Δεκέμβριο του 1925 η δικτατορία του Πάγκαλου προχώρησε στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, η οποία είχε κατοχυρωθεί με το Σύνταγμα του 1911. Ανάμεσα στους απολυμένους δημοσίους υπαλλήλους συγκαταλέγονται ο Δ. Γληνός, ο Κ. Βάρναλης κ.ά. Ωστόσο, το δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα δεν υποχωρεί. Στις 2 Μαΐου 1926 γίνεται στην Αθήνα το ιδρυτικό Συνέδριο της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων Ελλάδος (ΣΔΥΕ), ενώ στις 23 Μαρτίου 1927 πραγματοποιείται μεγάλη συγκέντρωση των δημοσίων υπαλλήλων, πρωτοφανής για τα δεδομένα της εποχής. Μεταξύ των διεκδικήσεων είναι η απελευθέρωση του Γενικού Γραμματέα της ΣΔΥΕ, ο οποίος είχε συλληφθεί λίγες ημέρες νωρίτερα σε άλλη διαδήλωση.
Στις 29 Δεκεμβρίου 1927 πραγματοποιείται η πρώτη απεργιακή κινητοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων με την προκήρυξη δίωρης στάσης εργασίας. Ανάμεσα στα αιτήματα που προβάλλουν, κυρίαρχη θέση κατέχει η αύξηση των πενιχρών μισθών και – άκουσον άκουσον – η καθιέρωση 13ου μισθού! Του ίδιου που κερδήθηκε τελικά μερικά χρόνια αργότερα, για να καταργηθεί (μαζί με τον 14ο) στο πλαίσιο των άγριων περικοπών που επέβαλαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις στα πρώτα χρόνια της κρίσης και ξαναγίνεται αίτημα του δημοσιοϋπαλληλικού κόσμου 92 χρόνια μετά…
Στο κλίμα αυτό, της έντασης των δημοσιοϋπαλληλικών διεκδικήσεων και της σωματειακής οργάνωσης των υπαλλήλων, ο Καρυωτάκης εκλέχθηκε, τον Ιανουάριου του 1928, Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Δημοσίων Υπαλλήλων της Αθήνας και βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του αγώνα, μαχόμενος για μια χρηστή διοίκηση, για το δικαίωμα στην απεργία και για περιστολή της δημόσιας σπατάλης.
Με την συνδικαλιστική του ιδιότητα γράφει στην εφημερίδα «Η Ελληνική», στις 8 Φεβρουαρίου 1928, «…Εις την ατμόσφαιραν αυτήν του κομματισμού και της συναλλαγής οι χρηστοί υπάλληλοι ασφυκτιούν […]. Το πνεύμα της εποχής -ύλη και βία- πληροί τους θαλάμους των υπουργείων. Ο είς μετά τον άλλον οι ευσυνείδητοι υπάλληλοι υποχωρούν ή υποκύπτουν εις την διαφθοράν. Επί νέων βάσεων γίνεται η υπηρεσιακή αγωγή. Οι αφελείς, όσοι επίστευσαν ότι θα εργασθούν τιμίως, με γνώμονα το κοινόν συμφέρον, σύμφωνα με τον όρκον που έδωσαν, πληροφορούνται ότι άλλος είναι ο προορισμός των. Σπασμωδικαί ενέργειαι, αντιφατικαί αποφάσεις, υπό την πίεσιν σήμερον του ενός και αύριον του άλλου ισχυρού, ατελεύτητος σειρά χαριστικών πράξεων του δημοσίου χρήματος, ιδού το σύνηθες περιεχόμενον της κρατικής επιταγής».
Ως απάντηση στην αγωνιστική αντίδραση των δημοσίων υπαλλήλων η κυβέρνηση ψηφίζει τον Νόμο 3453/12-3-1928 «περί απεργούντων Δημοσίων Υπαλλήλων» και εξαπολύει κύμα διώξεων κατά των συνδικαλιστικών στελεχών. Είναι ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο που μετατίθεται «δυσμενώς» στην Πρέβεζα, ο ποιητής και Γενικός Γραμματέας της Ένωσης των Δημοσίων Υπαλλήλων Αθήνας Κώστας Καρυωτάκης.
Αυτά – και άλλα πολλά - δεν τα γνωρίζει η κ. Φλέσσα. Μάλλον δεν θα ήθελε καν να τα ξέρει. Όπως δεν θα θελε να ξέρει πως ειδικά ο Καρυωτάκης βρέθηκε στο στόχαστρο κύκλων του υπουργείου Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως όπου δούλευε, ακόμη και του ίδιου του υπουργού Μιχάλη Κύρκου (του πατέρα του Λεωνίδα και παππού του Μίλτου Κύρκου, σημερινού ευρωβουλευτή του Ποταμιού…). Βλέπετε, ο Κ. Καρυωτάκης ήταν από εκείνο το είδος των συνδικαλιστών του δημοσίου που όχι μόνο αρνούνται πεισματικά να ενταχθούν σε κομματικές κλίκες και σε ποικιλώνυμους μηχανισμούς εξουσίας αλλά, επιπλέον, τολμούν να θίξουν τα κακώς κείμενα, να αποκαλύψουν και να καταγγείλουν οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, να συγκρουστούν με συμφέροντα.
Λόγω της θέσης που κατείχε, ο Καρυωτάκης είχε άμεση γνώση της σκανδαλώδους διαχείρισης των κονδυλίων της διεθνούς οικονομικής βοήθειας για την αποκατάσταση των προσφύγων που κατέκλυσαν τη χώρα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Είχε ενοχλήσει την ιεραρχία με αναφορές διαμαρτυρίας, ενώ ορισμένα δημοσιεύματα, άλλα με την υπογραφή του και άλλα με ψευδώνυμα, που αποκαλύπταν τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, οδήγησαν στην στοχοποίησή του. Δέχτηκε έγγραφες επιπλήξεις για διάφορα ασήμαντα παραπτώματα, μειώσεις μισθού και απειλές, μετατέθηκε αυθαίρετα στην Πάτρα και δύο μήνες αργότερα στην Πρέβεζα. Ο στόχος των διωκτών του προφανής: η πολιτική και προσωπική του εξόντωση! Άλλωστε, ούτε η απομάκρυνσή του από την Αθήνα ήταν αρκετά ικανοποιητική για όσους σχεδίαζαν την οριστική του απόλυση. Έτσι, στήθηκε παράλληλα και μια σκευωρία σε βάρος του ενοχλητικού συνδικαλιστή Καρυωτάκη με τη διατύπωση μιας χαλκευμένης κατηγορίας εναντίον του, δημιουργώντας μια ασφυκτική κατάσταση τις τελευταίες μέρες της ζωής του.
Η κ. Φλέσσα και οι όμοιοί της, οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι και τα πραγματικά αφεντικά τους δεν θέλουν να τα ξέρουν αυτά. Γιατί τους θυμίζουν άλλα πράγματα, διαχρονικά «οικεία κακά» που προτιμούν να «ξεχνούν». Δε ξέρουν γιατί ήταν «λυπημένος» ο Καρυωτάκης, όπως και δεν θα καταλάβουν ποτέ τι εννοούσε ο ποιητής όταν έγραφε:
"Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ένα και, χαϊδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ - παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».
Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»
Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».
Αλλά πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. […]
Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.
Κανάγιες!
Το ψωμί της εξορίας με τρέφει".[…]
(Κάθαρσις, 1928)
Ίσως, βέβαια, ενδόμυχα κι ανομολόγητα, όλοι αυτοί να αισθάνονται πως τους αφορά η ύστατη ελπίδα και απειλή που μοιάζει να άφησε στους θύτες του ο ενοχλητικός ποιητής και συνδικαλιστής Καρυωτάκης: «Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει». Αν έτσι είναι, έχουν δίκιο!
4 Μαΐ 2019
Πέτρος Σ. Κόκκαλης: ο επαναστάτης γιατρός
Μια πρωτότυπη μελέτη του καθηγητή Θανάση Χρήστου για τον παππού του υποψήφιου ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.
Από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου κυκλοφόρησε η μελέτη του Θανάση Χρήστου «Πέτρος Σωκρ. Κόκκαλης (1896-1962)- Ο αστός επαναστάτης Ιατρός- Από τον αντιβενιζελισμό στο Λενινισμό». Το βιβλίο προλογίζει ο εγγονός, συνοματεπώνυμος του Πέτρου Κόκκαλη και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Θανάσης Χρήστου είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο προαναφερόμενο Πανεπιστήμιο και μελετά την ιστορία του Πέτρου Κόκκαλη πάνω από δύο δεκαετίες με αποτέλεσμα να έχει ολοκληρωμένη γνώση ευρύτατων πηγών γύρω από τη ζωή και το έργο του.
Πλούτος πηγών
Η μελέτη του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη δεν είναι μια βιογραφία με την κλασική έννοια του όρου. Γράφτηκε με τρόπο που να είναι χρήσιμη από διδακτικής απόψεως για τους φοιτητές του. Κάτι λιγότερο από το μισό του βιβλίου καλύπτεται από τη σύντομη βιογραφία του Π. Κόκκαλη που συνέθεσε ο συγγραφέας.
Στην κυβέρνηση του Βουνού (Βίνιανη 1944)
Το δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος της μελέτης καλύπτεται από επιλογή αρχειακών πηγών, οι οποίες παρατίθενται αυτούσιες. Στην πραγματικότητα ο πανεπιστημιακός δάσκαλος, έχοντας κατά νου την ανάγκη των φοιτητών του να ερευνούν, να μελετούν και να συμπεραίνουν, τους δίνει ένα συγκροτημένο και ολοκληρωμένο πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούν να προσεγγίσουν την προσωπικότητα του Πέτρου Κόκκαλη, να ασκηθούν στην έρευνα και τη σύνθεση των πηγών, να καταλήξουν σε συμπεράσματα.
Με αυτή την έννοια το βιβλίο του Θανάση Χρήστου δεν είναι μια έτοιμη και ολοκληρωμένη άποψη για την προσωπικότητα του βιογραφούμενου, αλλά ένα επιστημονικό εργαλείο για να τον γνωρίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και να σχηματίσουμε αυτοτελή δική μας άποψη. Πρόκειται για έναν οδηγό μελέτης, γνωριμίας και γνώσης αυτής της τεράστιας επιστημονικής και πολιτικής προσωπικότητας που γέννησε η Ελλάδα και η οποία δεν έχει βρει ακόμη στην ελληνική ιστοριογραφία τη θέση που της αξίζει.
Βιβλίο-οδηγός
Αν και η μελέτη γράφτηκε για τις ανάγκες των φοιτητών, δηλαδή των μελλοντικών επιστημόνων, στην πραγματικότητα είναι απολύτως προσιτή στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί απλή γλώσσα με σκόπιμη αποφυγή της δύσκολης επιστημονικής ορολογίας, κάνοντας το βιβλίο εύκολα προσβάσιμο στον απλό αναγνώστη και ταυτόχρονα εστία κινήτρων για περισσότερη και βαθύτερη μελέτη πάνω στο βιογραφούμενο πρόσωπο.
Ο Π. Κόκκαλης στον ΔΣΕ- Αριστερά του ο Αλ. Πάρνης
Ο αναγνώστης θα βρει στο βιβλίο μια προσεγμένη και αναλυτική περιγραφή της ζωής του Πέτρου Κόκκαλη, καθώς και αρχειακό υλικό που προέρχεται από ρεπορτάζ εφημερίδων, από τα αρχεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου υπήρξε καθηγητής, από τα γερμανικά αρχεία καθώς σε αυτή τη χώρα ο βιογραφούμενος σπούδασε και μεγαλούργησε ως επιστήμονας. Για την πολιτική δράση του Κόκκαλη υπάρχει στο βιβλίο υλικό από το αρχείο του ΚΚΕ. Επίσης το βιβλίο περιέχει αναμνήσεις για τον Πέτρο Κόκκαλη από κορυφαίους Ελληνες, όπως ο Στρατής Τσίρκας, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Δημήτρης Χατζής, η Ρόζα Ιμβριώτη, καθώς και πλήθος άγνωστου φωτογραφικού υλικού.
♦ Το βιβλίο του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη θα παρουσιαστεί από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Παλαιά Βουλή, την Παρασκευή 17/5, στις 7 μ.μ.
Πέτρος Κόκκαλης
Ποιος ήταν
Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1896 στη Λιβαδειά και πέθανε στις 15 Ιανουαρίου του 1962 στο Βερολίνο. Το Δημοτικό και το Γυμνάσιο τα τελείωσε στη γενέτειρά του και κατόπιν ήρθε στην Αθήνα όπου φοίτησε στην Ιατρική στα 1911-1913.
Τις ιατρικές σπουδές του τις συνέχισε στο Βερολίνο (1913-1914), στη Ζυρίχη (1915-1916) και στη Βέρνη (1916-1917). Από τη Βέρνη πήρε το δίπλωμά του και τον Ιανουάριο του 1919 ανακηρύχθηκε σε δόκτορα της Ιατρικής. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1929 όπου διέγραψε μια λαμπρή καριέρα.
Τον Μάιο του 1929 έγινε υφηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1939 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής και διευθυντής της XI Πανεπιστημιακής Κλινικής Αθηνών στο «ΑΡΕΤΑΙΕΙΟΝ» Νοσοκομείο. Στις θέσεις αυτές παρέμεινε ώς το 1946 που απολύθηκε για πολιτικούς λόγους, όπως άλλωστε συνέβη και με πολλούς άλλους ΕΑΜίτες και προοδευτικούς πανεπιστημιακούς.
Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ο Π. Κόκκαλης πήρε μέρος από τη θέση του συμβούλου χειρουργού στο Σώμα Στρατού στην Ηπειρο. Στη συνέχεια συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και από τον Απρίλιο ώς τον Οκτώβριο του 1944 διετέλεσε γραμματέας (υπουργός) Υγείας και Πρόνοιας της ΠΕΕΑ (Κυβέρνηση του Βουνού). Συμμετείχε επίσης στον ΔΣΕ και στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, από τη θέση του υπουργού Υγιεινής και Παιδείας.
Μετά τον Εμφύλιο θα ακολουθήσει την τύχη των μαχητών του ΔΣΕ στην πολιτική προσφυγιά. Στο διάστημα 1950-1955 θα αναπτύξει μεγάλη δράση από τη θέση του υπευθύνου της ΕΒΟΠ (Επιτροπή Βοήθειας στο Παιδί), προσφέροντας όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία των αναγκών των παιδιών των πολιτικών προσφύγων. Δίπλα του θα έχει άξιους συνεργάτες εκπαιδευτικούς όπως την Ελλη Αλεξίου, τον Γ. Αθανασιάδη κ.ά.
Το 1954 του έγινε πρόταση από τον υπουργό Επιστημών της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας να εργαστεί μόνιμα στο Βερολίνο. Από τον Μάιο του 1955 εργάστηκε ως διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Χειρουργικής της Καρδιάς και των Αγγείων στην Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου, η οποία τον εξέλεξε παμψηφεί μέλος της το 1959. Το 1957 έγινε καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής του Πανεπιστημίου «Χούμπολντ». Ταυτόχρονα από το 1957 ώς το 1962 διετέλεσε πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Πολιτικών προσφύγων Ελλάδος (ΚΕΠΠΕ).
Από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου κυκλοφόρησε η μελέτη του Θανάση Χρήστου «Πέτρος Σωκρ. Κόκκαλης (1896-1962)- Ο αστός επαναστάτης Ιατρός- Από τον αντιβενιζελισμό στο Λενινισμό». Το βιβλίο προλογίζει ο εγγονός, συνοματεπώνυμος του Πέτρου Κόκκαλη και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Θανάσης Χρήστου είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο προαναφερόμενο Πανεπιστήμιο και μελετά την ιστορία του Πέτρου Κόκκαλη πάνω από δύο δεκαετίες με αποτέλεσμα να έχει ολοκληρωμένη γνώση ευρύτατων πηγών γύρω από τη ζωή και το έργο του.
Πλούτος πηγών
Η μελέτη του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη δεν είναι μια βιογραφία με την κλασική έννοια του όρου. Γράφτηκε με τρόπο που να είναι χρήσιμη από διδακτικής απόψεως για τους φοιτητές του. Κάτι λιγότερο από το μισό του βιβλίου καλύπτεται από τη σύντομη βιογραφία του Π. Κόκκαλη που συνέθεσε ο συγγραφέας.
Στην κυβέρνηση του Βουνού (Βίνιανη 1944)
Το δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος της μελέτης καλύπτεται από επιλογή αρχειακών πηγών, οι οποίες παρατίθενται αυτούσιες. Στην πραγματικότητα ο πανεπιστημιακός δάσκαλος, έχοντας κατά νου την ανάγκη των φοιτητών του να ερευνούν, να μελετούν και να συμπεραίνουν, τους δίνει ένα συγκροτημένο και ολοκληρωμένο πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούν να προσεγγίσουν την προσωπικότητα του Πέτρου Κόκκαλη, να ασκηθούν στην έρευνα και τη σύνθεση των πηγών, να καταλήξουν σε συμπεράσματα.
Με αυτή την έννοια το βιβλίο του Θανάση Χρήστου δεν είναι μια έτοιμη και ολοκληρωμένη άποψη για την προσωπικότητα του βιογραφούμενου, αλλά ένα επιστημονικό εργαλείο για να τον γνωρίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και να σχηματίσουμε αυτοτελή δική μας άποψη. Πρόκειται για έναν οδηγό μελέτης, γνωριμίας και γνώσης αυτής της τεράστιας επιστημονικής και πολιτικής προσωπικότητας που γέννησε η Ελλάδα και η οποία δεν έχει βρει ακόμη στην ελληνική ιστοριογραφία τη θέση που της αξίζει.
Βιβλίο-οδηγός
Αν και η μελέτη γράφτηκε για τις ανάγκες των φοιτητών, δηλαδή των μελλοντικών επιστημόνων, στην πραγματικότητα είναι απολύτως προσιτή στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί απλή γλώσσα με σκόπιμη αποφυγή της δύσκολης επιστημονικής ορολογίας, κάνοντας το βιβλίο εύκολα προσβάσιμο στον απλό αναγνώστη και ταυτόχρονα εστία κινήτρων για περισσότερη και βαθύτερη μελέτη πάνω στο βιογραφούμενο πρόσωπο.
Ο Π. Κόκκαλης στον ΔΣΕ- Αριστερά του ο Αλ. Πάρνης
Ο αναγνώστης θα βρει στο βιβλίο μια προσεγμένη και αναλυτική περιγραφή της ζωής του Πέτρου Κόκκαλη, καθώς και αρχειακό υλικό που προέρχεται από ρεπορτάζ εφημερίδων, από τα αρχεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου υπήρξε καθηγητής, από τα γερμανικά αρχεία καθώς σε αυτή τη χώρα ο βιογραφούμενος σπούδασε και μεγαλούργησε ως επιστήμονας. Για την πολιτική δράση του Κόκκαλη υπάρχει στο βιβλίο υλικό από το αρχείο του ΚΚΕ. Επίσης το βιβλίο περιέχει αναμνήσεις για τον Πέτρο Κόκκαλη από κορυφαίους Ελληνες, όπως ο Στρατής Τσίρκας, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Δημήτρης Χατζής, η Ρόζα Ιμβριώτη, καθώς και πλήθος άγνωστου φωτογραφικού υλικού.
♦ Το βιβλίο του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη θα παρουσιαστεί από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Παλαιά Βουλή, την Παρασκευή 17/5, στις 7 μ.μ.
Πέτρος Κόκκαλης
Ποιος ήταν
Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1896 στη Λιβαδειά και πέθανε στις 15 Ιανουαρίου του 1962 στο Βερολίνο. Το Δημοτικό και το Γυμνάσιο τα τελείωσε στη γενέτειρά του και κατόπιν ήρθε στην Αθήνα όπου φοίτησε στην Ιατρική στα 1911-1913.
Τις ιατρικές σπουδές του τις συνέχισε στο Βερολίνο (1913-1914), στη Ζυρίχη (1915-1916) και στη Βέρνη (1916-1917). Από τη Βέρνη πήρε το δίπλωμά του και τον Ιανουάριο του 1919 ανακηρύχθηκε σε δόκτορα της Ιατρικής. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1929 όπου διέγραψε μια λαμπρή καριέρα.
Τον Μάιο του 1929 έγινε υφηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1939 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής και διευθυντής της XI Πανεπιστημιακής Κλινικής Αθηνών στο «ΑΡΕΤΑΙΕΙΟΝ» Νοσοκομείο. Στις θέσεις αυτές παρέμεινε ώς το 1946 που απολύθηκε για πολιτικούς λόγους, όπως άλλωστε συνέβη και με πολλούς άλλους ΕΑΜίτες και προοδευτικούς πανεπιστημιακούς.
Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ο Π. Κόκκαλης πήρε μέρος από τη θέση του συμβούλου χειρουργού στο Σώμα Στρατού στην Ηπειρο. Στη συνέχεια συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και από τον Απρίλιο ώς τον Οκτώβριο του 1944 διετέλεσε γραμματέας (υπουργός) Υγείας και Πρόνοιας της ΠΕΕΑ (Κυβέρνηση του Βουνού). Συμμετείχε επίσης στον ΔΣΕ και στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, από τη θέση του υπουργού Υγιεινής και Παιδείας.
Μετά τον Εμφύλιο θα ακολουθήσει την τύχη των μαχητών του ΔΣΕ στην πολιτική προσφυγιά. Στο διάστημα 1950-1955 θα αναπτύξει μεγάλη δράση από τη θέση του υπευθύνου της ΕΒΟΠ (Επιτροπή Βοήθειας στο Παιδί), προσφέροντας όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία των αναγκών των παιδιών των πολιτικών προσφύγων. Δίπλα του θα έχει άξιους συνεργάτες εκπαιδευτικούς όπως την Ελλη Αλεξίου, τον Γ. Αθανασιάδη κ.ά.
Το 1954 του έγινε πρόταση από τον υπουργό Επιστημών της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας να εργαστεί μόνιμα στο Βερολίνο. Από τον Μάιο του 1955 εργάστηκε ως διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Χειρουργικής της Καρδιάς και των Αγγείων στην Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου, η οποία τον εξέλεξε παμψηφεί μέλος της το 1959. Το 1957 έγινε καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής του Πανεπιστημίου «Χούμπολντ». Ταυτόχρονα από το 1957 ώς το 1962 διετέλεσε πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Πολιτικών προσφύγων Ελλάδος (ΚΕΠΠΕ).
Η ΝΔ θέλει ένα αποδυναμωμένο πυροσβεστικό σώμα.
Η ΝΔ θέλει ένα αποδυναμωμένο πυροσβεστικό σώμα. Γι αυτό και οι προσλήψεις που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στη πυροσβεστική, χαρακτηρίστηκαν από την ΝΔ, ως εξυπηρέτηση πελατείας του ΣΥΡΙΖΑ, και προφανώς η ΝΔ αν γίνει κυβέρνηση, αυτούς τους ανθρώπους θα τους απολύσει— Sideris Left (@IsidorosLos) 3 Μαΐου 2019
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)