Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

1 Δεκ 2025

Περιοδεία στην αγορά της πόλης από την Ν.Ε. Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Καλό μήνα με υγεία και πολλά χαμόγελα!

Στο πλαίσιο της πολιτικής εξόρμησης της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Πειραιά μοιράσαμε το πρόγραμμά μας στο κέντρο του Πειραιά!

 Κοινή διαπίστωση όλων όσοι συμμετείχαμε στην περιοδεία είναι πως οι πολίτες περιμένουν τη συνεννόηση και τη συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων για να αισθανθούν ξανά αισιοδοξία!
 Έφτασε η στιγμή να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο! Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ κάνει τα πάντα προς αυτήν την κατεύθυνση! Μόνο έτσι θα γυρίσουμε σελίδα! #ΣΥΡΙΖΑ_ΠΣ #Προοδευτική_Ελλάδα



1 Ιουν 2019

Το χρωστάμε...Και σε αυτούς που έφυγαν και σε όσους θα έλθουν...Του Γιώργου Παππά (αλιευμένο από το facebook)

Αποτέλεσμα εικόνας για ενρικο μπερλινγκουέρ
Ιουνίου 1984, 
Padova, 

ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο ιστορικός ευρωκομμουνιστής ηγέτης του PCI, είναι στο βήμα για την τελευταία του ομιλία ενόψει των ευρωεκλογών.
Λίγο πριν το τέλος της παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο. 
Βάζει και βγάζει τα γυαλιά του, πίνει νερό, σκουπίζει τα χείλη του και το μέτωπό του με ένα μαντήλι, κομπιάζει, δυσκολεύεται εμφανώς, αρχίζει να καταρρέει.
Οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία βλέπουν το πρόβλημα και προσπαθούν να τον σταματήσουν, φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του, τον χειροκροτούν παρατεταμένα για να κατέβει απ' το βήμα, του φωνάζουν να σταματήσει: "Basta Enrico".
Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, τα πόδια του δεν τον κρατάνε, πιάνεται απ' το βήμα,
ο Μπερλινγκουέρ όμως δε σταματά, 
παλεύει, λέξη τη λέξη, ανάσα την ανάσα, να μεταδώσει το όραμά του, τις ιδέες και το σκοπό του, 
να υπερασπιστεί τον κόσμο του, 
να πείσει όσο περισσότερους γίνεται πως μόνο με τις αρχές και τις αξίες της αριστεράς γίνεται καλύτερος αυτός ο κόσμος,
κι ας χάνεται ο ίδιος, ας νιώθει πως δεν θα τον περιέχει, μάχεται να δώσει κατεύθυνση στον εκλογικό αγώνα, να ολοκληρώσει το αγωνιστικό του κάλεσμά του για νίκη.
Ένα κάλεσμα που δεν απευθυνόταν μόνο στην πλατεία, ούτε μόνο σε εμάς, αλλά και σ' αυτούς που έρχονται, στους σημερινούς αγέννητους. 
Κατορθώνει να το απευθύνει. Και μόνο τότε αφήνεται να καταρρεύσει. Λίγες ώρες μετά πέφτει σε κώμα και τελικά τέσσερις μέρες μετά χάνει τη ζωή του στο νοσοκομείο.


Τα τελευταία λόγια της ομιλίας του ήταν:
"Δουλέψτε όλοι, από σπίτι σε σπίτι, από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, από δρόμο σε δρόμο, κάνοντας διάλογο με τους πολίτες, με τη σιγουριά που σας δίνουν οι μάχες που έχουμε κάνει, για τις προτάσεις μας, γι’ αυτό που ήμασταν και γι’ αυτό που είμαστε, είναι δυνατό να κατακτηθεί μια νέα και ευρύτερη υποστήριξη για τις λίστες μας, για τον σκοπό μας, που είναι ο σκοπός της ειρήνης, της ελευθερίας, της εργασίας, της προόδου του πολιτισμού μας».


Γι' αυτήν τη "νέα και ευρύτερη υποστήριξη για το σκοπό μας" και με πολύτιμη παρακαταθήκη τέτοια παραδείγματα ζωής δίνουμε χρόνια στο χώρο μας τις καθημερινές μας μάχες. 
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα δώσουμε και την πρώτη μάχη της Κυριακής και τη δεύτερη μεγάλη και κρίσιμη στις 7 του Ιούλη.
Το χρωστάμε. Και σε αυτούς που έφυγαν και σε όσους θα έλθουν.


4 Μαΐ 2019

Πέτρος Σ. Κόκκαλης: ο επαναστάτης γιατρός

Μια πρωτότυπη μελέτη του καθηγητή Θανάση Χρήστου για τον παππού του υποψήφιου ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου κυκλοφόρησε η μελέτη του Θανάση Χρήστου «Πέτρος Σωκρ. Κόκκαλης (1896-1962)- Ο αστός επαναστάτης Ιατρός- Από τον αντιβενιζελισμό στο Λενινισμό». Το βιβλίο προλογίζει ο εγγονός, συνοματεπώνυμος του Πέτρου Κόκκαλη και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Θανάσης Χρήστου είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο προαναφερόμενο Πανεπιστήμιο και μελετά την ιστορία του Πέτρου Κόκκαλη πάνω από δύο δεκαετίες με αποτέλεσμα να έχει ολοκληρωμένη γνώση ευρύτατων πηγών γύρω από τη ζωή και το έργο του.
Πλούτος πηγών

Η μελέτη του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη δεν είναι μια βιογραφία με την κλασική έννοια του όρου. Γράφτηκε με τρόπο που να είναι χρήσιμη από διδακτικής απόψεως για τους φοιτητές του. Κάτι λιγότερο από το μισό του βιβλίου καλύπτεται από τη σύντομη βιογραφία του Π. Κόκκαλη που συνέθεσε ο συγγραφέας.



Στην κυβέρνηση του Βουνού (Βίνιανη 1944)

Το δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος της μελέτης καλύπτεται από επιλογή αρχειακών πηγών, οι οποίες παρατίθενται αυτούσιες. Στην πραγματικότητα ο πανεπιστημιακός δάσκαλος, έχοντας κατά νου την ανάγκη των φοιτητών του να ερευνούν, να μελετούν και να συμπεραίνουν, τους δίνει ένα συγκροτημένο και ολοκληρωμένο πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούν να προσεγγίσουν την προσωπικότητα του Πέτρου Κόκκαλη, να ασκηθούν στην έρευνα και τη σύνθεση των πηγών, να καταλήξουν σε συμπεράσματα.

Με αυτή την έννοια το βιβλίο του Θανάση Χρήστου δεν είναι μια έτοιμη και ολοκληρωμένη άποψη για την προσωπικότητα του βιογραφούμενου, αλλά ένα επιστημονικό εργαλείο για να τον γνωρίσουμε ο καθένας ξεχωριστά και να σχηματίσουμε αυτοτελή δική μας άποψη. Πρόκειται για έναν οδηγό μελέτης, γνωριμίας και γνώσης αυτής της τεράστιας επιστημονικής και πολιτικής προσωπικότητας που γέννησε η Ελλάδα και η οποία δεν έχει βρει ακόμη στην ελληνική ιστοριογραφία τη θέση που της αξίζει.
Βιβλίο-οδηγός

Αν και η μελέτη γράφτηκε για τις ανάγκες των φοιτητών, δηλαδή των μελλοντικών επιστημόνων, στην πραγματικότητα είναι απολύτως προσιτή στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί απλή γλώσσα με σκόπιμη αποφυγή της δύσκολης επιστημονικής ορολογίας, κάνοντας το βιβλίο εύκολα προσβάσιμο στον απλό αναγνώστη και ταυτόχρονα εστία κινήτρων για περισσότερη και βαθύτερη μελέτη πάνω στο βιογραφούμενο πρόσωπο.

Ο Π. Κόκκαλης στον ΔΣΕ- Αριστερά του ο Αλ. Πάρνης

Ο αναγνώστης θα βρει στο βιβλίο μια προσεγμένη και αναλυτική περιγραφή της ζωής του Πέτρου Κόκκαλη, καθώς και αρχειακό υλικό που προέρχεται από ρεπορτάζ εφημερίδων, από τα αρχεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου υπήρξε καθηγητής, από τα γερμανικά αρχεία καθώς σε αυτή τη χώρα ο βιογραφούμενος σπούδασε και μεγαλούργησε ως επιστήμονας. Για την πολιτική δράση του Κόκκαλη υπάρχει στο βιβλίο υλικό από το αρχείο του ΚΚΕ. Επίσης το βιβλίο περιέχει αναμνήσεις για τον Πέτρο Κόκκαλη από κορυφαίους Ελληνες, όπως ο Στρατής Τσίρκας, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Δημήτρης Χατζής, η Ρόζα Ιμβριώτη, καθώς και πλήθος άγνωστου φωτογραφικού υλικού.

♦ Το βιβλίο του Θανάση Χρήστου για τον Πέτρο Κόκκαλη θα παρουσιαστεί από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στην Παλαιά Βουλή, την Παρασκευή 17/5, στις 7 μ.μ.

Πέτρος Κόκκαλης


Ποιος ήταν​​​​​​


Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1896 στη Λιβαδειά και πέθανε στις 15 Ιανουαρίου του 1962 στο Βερολίνο. Το Δημοτικό και το Γυμνάσιο τα τελείωσε στη γενέτειρά του και κατόπιν ήρθε στην Αθήνα όπου φοίτησε στην Ιατρική στα 1911-1913.

Τις ιατρικές σπουδές του τις συνέχισε στο Βερολίνο (1913-1914), στη Ζυρίχη (1915-1916) και στη Βέρνη (1916-1917). Από τη Βέρνη πήρε το δίπλωμά του και τον Ιανουάριο του 1919 ανακηρύχθηκε σε δόκτορα της Ιατρικής. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1929 όπου διέγραψε μια λαμπρή καριέρα.

Τον Μάιο του 1929 έγινε υφηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1939 έγινε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής και διευθυντής της XI Πανεπιστημιακής Κλινικής Αθηνών στο «ΑΡΕΤΑΙΕΙΟΝ» Νοσοκομείο. Στις θέσεις αυτές παρέμεινε ώς το 1946 που απολύθηκε για πολιτικούς λόγους, όπως άλλωστε συνέβη και με πολλούς άλλους ΕΑΜίτες και προοδευτικούς πανεπιστημιακούς.

Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ο Π. Κόκκαλης πήρε μέρος από τη θέση του συμβούλου χειρουργού στο Σώμα Στρατού στην Ηπειρο. Στη συνέχεια συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και από τον Απρίλιο ώς τον Οκτώβριο του 1944 διετέλεσε γραμματέας (υπουργός) Υγείας και Πρόνοιας της ΠΕΕΑ (Κυβέρνηση του Βουνού). Συμμετείχε επίσης στον ΔΣΕ και στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση, σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, από τη θέση του υπουργού Υγιεινής και Παιδείας.

Μετά τον Εμφύλιο θα ακολουθήσει την τύχη των μαχητών του ΔΣΕ στην πολιτική προσφυγιά. Στο διάστημα 1950-1955 θα αναπτύξει μεγάλη δράση από τη θέση του υπευθύνου της ΕΒΟΠ (Επιτροπή Βοήθειας στο Παιδί), προσφέροντας όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία των αναγκών των παιδιών των πολιτικών προσφύγων. Δίπλα του θα έχει άξιους συνεργάτες εκπαιδευτικούς όπως την Ελλη Αλεξίου, τον Γ. Αθανασιάδη κ.ά.

Το 1954 του έγινε πρόταση από τον υπουργό Επιστημών της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας να εργαστεί μόνιμα στο Βερολίνο. Από τον Μάιο του 1955 εργάστηκε ως διευθυντής του Ινστιτούτου Πειραματικής Χειρουργικής της Καρδιάς και των Αγγείων στην Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου, η οποία τον εξέλεξε παμψηφεί μέλος της το 1959. Το 1957 έγινε καθηγητής στην έδρα της Χειρουργικής του Πανεπιστημίου «Χούμπολντ». Ταυτόχρονα από το 1957 ώς το 1962 διετέλεσε πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Πολιτικών προσφύγων Ελλάδος (ΚΕΠΠΕ).

29 Μαρ 2019

Αλεξάντρια Οκάσιο – Κορτέζ, το νέο πρόσωπο της αμερικανικής Αριστεράς

Αποτέλεσμα εικόνας για Αλεξάντρια Οκάσιο
Αν κρίνει κανείς από τον ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο της, τις εικονοκλαστικές απόψεις της, τη φρεσκάδα και την καθαρότητα του προσώπου της ή τις σοσιαλιστικές – όπως τις προσδιορίζει η ίδια – απόψεις της, τότε το όνομα της Αλεξάντρια Οκάσιο – Κορτέζ – ή AOK όπως την έχουν επονομάσει τα διεθνή media από τα αρχικά του ονόματός της – θα το συναντάμε ολοένα και συχνότερα στα πολιτικά πράγματα των ΗΠΑ. Και όχι μόνο για τα παραπάνω.

Η Κορτέζ έχει θορυβήσει το συντηρητικό κατεστημένο των Ρεπουμπλικανών αλλά έχει έχει βάλει σε μπελάδες και το απονευρωμένο και συμβιβασμένο κομμάτι των Δημοκρατικών.
Green New Deal: Το σχέδιο που τρόμαξε τους Ρεπουμπλικάνους

Η 29χρονη Κορτέζ, η νεότερη γυναίκα που εξελέγη ποτέ στο Αμερικανικό Κογκρέσο, έστρεψε πάλι τα φώτα της δημοσιότητας στο πρόσωπό της, υπερασπιζόμενη στο Κογκρέσο με το ακαταμάχητο σθένος της, το Green New Deal. Πρόκειται για ένα ρηξικέλευθο περιβαλλοντικό σχέδιο που υιοθέτησε η Κορτέζ μαζί με τον γερουσιαστή Εντ Μάρκι και προβλέπει το αδιανόητο για την Αμερική του Τραμπ, ο οποίος αμφισβητεί την κλιματική αλλαγή: τον μηδενισμό εντός δεκαετίας των εκπομπών CO2 και μέχρι το 2035 τη χρήση 100% καθαρής και ανανεώσιμης ενέργειας.

Οι συντηρητικοί ξεσηκώθηκαν εναντίον της. Ο πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου Σεμπάστιαν Γκόρκα παρομοίασε το Green New Deal με καρπούζι: «Πράσινο απ’ έξω, ζωηρό κομουνιστικό κόκκινο από μέσα».

Στο Κογκρέσο, πάλι, ο ρεπουμπλικανός Σον Ντάφι επιχείρησε να «της βγει» από τα αριστερά: «Το Green New Deal είναι πολύ καλό για κάποιον πλούσιο φιλελεύθερο που ζει στη Νέα Υόρκη ή την Καλιφόρνια. Ακούγεται καλό γιατί θα μπορεί να ανακαινίσει το σπίτι του ή να το ξαναφτιάξει από την αρχή με μηδενικές εκπομπές ρύπων, οικονομία στην ενέργεια, προσιτό και ασφαλές». Αλλά αυτός είναι «ελιτισμός», συμπέρανε ο Ντάφι.

«Θέλετε να πείτε στους ανθρώπους ότι η επιθυμία τους για καθαρό αέρα και νερό είναι ελιτισμός;», απάντησε με σφοδρότητα η Κορτέζ. «Πείτε το αυτό στα παιδιά του νότιου Μπρονξ που υποφέρουν από παιδικό άσμα σε ποσοστά από τα υψηλότερα της χώρας. Πείτε το αυτό στα παιδιά του Φλιντ (κοινότητα κυρίως μαύρων του Ντιτρόιτ, που επί δυο χρόνια έπιναν δηλητηριασμένο νερό από τις βρύσες των σπιτιών τους), που γέμισε με μόλυβδο το αίμα τους, που ο εγκέφαλός τους καταστράφηκε για το υπόλοιπο της ζωής τους. Συμπεριλάβετέ τα στις ελίτ».
Γεννημένη στο Μπρονξ

Η Κορτέζ δεν κατάγεται από κάποια πλούσια οικογένεια του Μανχάταν αν και αναγκάστηκε να δουλέψει εκεί σαν σερβιτόρα. Ηταν μια λατινομερικανή που ζούσε με τους γονείς και τον αδελφό της Γκάμπριελ σε μια λαϊκή συνοικία του Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Η μητέρας της, πορτορικανικής καταγωγής, για να τα φέρνει βόλτα δούλευε άλλοτε σαν καθαρίστρια και άλλοτε σαν οδηγός λεωφορείου. Ο πατέρας της, γεννημένος στο Μπρονξ, ήταν μικροεπιχειρηματίας.

Οταν τέλειωσε το λύκειο, η Κορτέζ συνέχισε στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης όπου σπούδασε οικονομικά και διεθνείς σχέσεις, ενώ παράλληλα, ακτιβίστρια από τα σχολικά της χρόνια, δούλευε για τους μετανάστες μαζί με τον γερουσιαστή των Δημοκρατικών Έντουαρτ Κένεντι.

Αλλά μόλις πήρε το πτυχίο της, ένας πρόωρος θάνατος, αυτός του πατέρα της στα 48 του χρόνια, την υποχρέωσε να επιστρέψει στο Μπρονξ προκειμένου να σώσει την πατρική κατοικία που κινδύνευε με κατάσχεση, πιάνοντας δουλειά σε ένα μεξικάνικο εστιατόρια στο Μανχάταν. Παράλληλα, όμως, συνέχισε τις ακτιβιστικές δραστηριότητές της δημιουργώντας βιβλιοθήκη για τα παιδιά των μεταναστών ενώ παρέδιδε και μαθήματα ισπανικών. Ωσπου, το 2016 στρατεύτηκε στην προεκλογική καμπάνια του δημοκρατικού Μπέρνι Σάντερς.
Η πορεία προς το Καπιτώλιο

Η πορεία της προς το Αμερικανικό Καπιτώλιο ξεκίνησε με το κίνημα Brand New Congress (BNC), που δημιουργήθηκε από τους απογοητευμένους οπαδούς του Σάντερς που θεωρούσαν το Δημοκρατικό Κόμμα υπερβολικά κεντρώο και συμβιβαστικό. Οταν ένας από τους ιδρυτές του ανακοίνωσε ότι το κίνημα θα παρουσιάσει έναν υποψήφιο σε κάθε εκλογική περιφέρεια, η Αλεξάντρια βρέθηκε στη λίστα με τις 11.000 υποψηφιότητες προτεινόμενη από τον αδελφό της Γκάμπριελ.

«Αναρωτιόμουν τι θα έκανα εκεί. Πώς εγώ, μια απλή σερβιτόρα, θα μπορούσα να πω στους ανθρώπους ότι θα τους εκπροσωπήσω στο Κογκρέσο», εξομολογήθηκε στο περιοδικό Vanity Fair. Στις 26 του περασμένου Ιούνη η Κορτέζ έκανε την έκπληξη: στις προκριματικές εκλογές κερδίζει τον αντίπαλό της, τον 56χρονο Τζόε Κρόουλεϊ, το φαβορί της προεκλογικής εκστρατείας, με την 20ετή παρουσία στη βουλή των αντιπροσώπων και με το 1,5 εκτ. δολάρια (σύμφωνα με την Washington Post, πενταπλάσια από αυτά της Κορτέζ) που διέθεσε για την προεκλογική του καμπάνια.

Εκείνο που μέτρησε για τη νίκη της όμως, δεν ήταν ούτε τα λεφτά, ούτε η εμπειρία του αντιπάλου της. Η 14η περιφέρεια της Ν. Υόρκης που περιλαμβάνει το Μπρονξ και το Κουίνς, στην οποία ήταν υποψήφια η Κορτέζ, κατοικείται κατά 85% από Ισπανόφωνους, Αφροαμερικανούς και Ασιάτες και κατ΄50% από μετανάστες. Ποια τύχη θα μπορούσε να έχει η υποψηφιότητα του Κρόουλεϊ;

Οπως το εξήγησε η Κορτέζ στην ιστοσελίδα Politico, «υπάρχει μια μεγάλη ασυμβατότητα ανάμεσα στην κοινότητα και εκείνους που την εκπροσωπούν. Τί καινούργιο μπορούν να προσφέρουν υποψήφιοι που είναι λευκοί, που δεν είναι γυναίκες, που δεν είναι από τις κατώτερες τάξεις, που δεν υπερασπίζονται προοδευτικές πολιτικές;». Και συμπλήρωσε: «ένας δημοκράτης που δεν ζει εδώ, δεν στέλνει τα παιδιά του στα σχολεία μας, δεν πίνει το νερό μας, δεν αναπνέει τον αέρα μας, δεν μπορεί να μας αντιπροσωπεύσει».
«Κόκκινη προειδοποίηση»

Η αναπάντεχη επιτυχία έβγαλε την Κορτέζ στο φως της δημοσιότητας. Αυτοπροσδιοριζόμενη ως σοσιαλίστρια έδωσε τροφή για ανάλογους τίτλους στα media: «Κόκκινη προειδοποίηση!» κατά την New York Post, «Η φόνισσα του δημοκρατικού γίγαντα» κατά τους New York Times που θέλησαν να υπογραμμίσουν το νέο πρόσωπο της αμερικανικής αριστεράς, απειλή και γι αυτό ακόμα το καθεστωτικό κομμάτι του Δημοκρατικού Κόμματος. Οσο για το Fox News, την παρομοίασε με τον Μαδούρο της Βενεζουέλας.

Για τον μέσο Αμερικανό είναι πλέον η «κόκκινη» Κορτέζ. Το ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό πρόγραμμά της το επιβεβαιώνει: κατώτατο ωρομίσθιο 15 δολάρια, ελεύθερη πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δικαίωμα στη στέγη που είναι «ανθρώπινο δικαίωμα», ελεύθερη, δωρεάν πρόσβαση στα δημόσια πανεπιστήμια, κατάργηση της ομοσπονδιακής συνοριοφυλακής.

Μέλος των Σοσιαλιστών Δημοκρατών της Αμερικής (DSA), οργάνωση που συνεργάζεται με το Δημοκρατικό κόμμα, η Κορτέζ συμπύκνωσε σε μια φράση της κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξής της, τί σημαίνει γι αυτήν σοσιαλισμός: «Κανείς στην Αμερική να μην είναι τόσο φτωχός ώστε να μην μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς».
«Μικρό ψάρι μέσα σε μεγάλο βάζο»

Αλλά τα προγράμματα και τις ιδέες θα πρέπει να ξέρεις και να τα επικοινωνείς. Η Κορτέζ είναι μάστορας σε αυτό, αξιοποιώντας με εξαιρετική ευχέρεια κάθε δυνατότητα που τής δίνει η σύγχρονη τεχνολογία. Οι ακόλουθοί της στα Facebook, twitter, Instagram, You Tube μετριούνται σε εκατομμύρια και έχει χαρακτηριστεί «ιδιοφυΐα του μάρκετινγκ των κοινωνικών δικτύων».

Ετσι, η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ στην αναμέτρησή της για το Κογκρέσο τον περασμένο Ιούνιο, δεν άφησε κανένα περιθώριο νίκης στον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών, ομογενή καθηγητή Οικονομικών Αντώνη Πάπας.

Η Κορτέζ, που ανήκει σε μια νέα γενιά αριστερών ριζοσπαστών ακτιβιστών κατάφερε μέσα από την απίστευτη πολιτική διαδρομή της, να ταρακουνήσει το μάλλον εφησυχασμένο Δημοκρατικό κόμμα και να δείξει με τη δύναμη, την τόλμη, ακόμα και τις εικονοκλαστικές προτάσεις της το δρόμο για την επανασύνδεση της αριστεράς με τους καθημερινούς ανθρώπους της ανάγκης.

Η συνέχεια, βέβαια, δεν θα είναι καθόλου εύκολη στους γυαλιστερούς και γλιστερούς διαδρόμους του Καπιτωλίου. «Είναι σαν ένα μικρό ψάρι μέσα σε ένα μεγάλο βάζο», είπε γι αυτήν η Κέιτλιν Ρίτστερ οπαδούς της. «Αλλά ελπίζω. Καθώς δεν έχει καμία σχέση με τα αφεντικά, μπορεί να λέει αυτά που πιστεύει πραγματικά».


14 Μαρ 2018

Αριστερά, Πολιτική και Ποδόσφαιρο

​​
Ο Σύλλογος πολιτιστικής και κοινωνικής παρέμβασης «Θρυαλλίδα» 
σας  προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Θανάση Κάππου  
"Αριστερά, Πολιτική και Ποδόσφαιρο",
​ 
την Τετάρτη 21 Μαρτίου 2018
​ ​
και ώρα 7μμ στον χώρο του συλλόγου, Ηρακλειδών 13 στο Θησείο


Για το βιβλίο
​ ​
θα μιλήσουν οι : 
Σάββας Παπάζογλου, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής
Νίκος Μερτζάνης,
​ ​
δημοσιογράφος
​ ​
της ΕΡΤ
Γιώργος Γάσσιας,
​ ​
ι​
στορικός

Στην εκδήλωση θα παραστεί ο συγγραφέας Θανάσης Κάππος.


Θα ακολουθήσει συζήτηση.

13 Δεκ 2017

Xαρίλαος Φλωράκης. Του Θανάση Κάππου

Ήταν μια από πολλές απόψεις παράξενη περίπτωση κατά την γνώμη του γράφοντος, αλλά και παρά τις όποιες αδυναμίες του ένας γνήσιος λαϊκός ηγέτης. Πέρασε το 1/3 της ζωής του στις φυλακές και στις εξορίες και ακόμη περίπου εικοσιπέντε χρόνια στις επάλξεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ως Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ.
Ένας άνθρωπος που δεν πρέπει να φοβόταν απολύτως τίποτα. Το 1999 ήταν στην Γιουγκοσλαβία στο ίδιο ξενοδοχείο που είχαν καταλύσει οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Ξαφνικά σε κοντινή απόσταση χτυπήθηκε το κτίριο της Ραδιοτηλεόρασης και οι δημοσιογράφοι άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι ακόμη και μέσα στην νύχτα. Ο ίδιος παρέμεινε στην θέση του σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό.
Ο γράφων συνάντησε τον Χαρίλαο Φλωράκη για τελευταία φορά σε δύο πεντάωρες συναντήσεις τον Ιανουάριο του 1999 και συγκεκριμένα στις 18 και στις 30.
Στόχος, μια κουβέντα για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον της Αριστεράς στην Ελλάδα, για πρόσωπα, πράγματα και κυρίως για την σχέση του με τον Κώστα Κάππο στα δύσκολά χρόνια της συνύπαρξης τους στο ΚΚΕ από το 1974 μέχρι και το 1989.
Οι συναντήσεις διήρκεσαν από περίπου πέντε ώρες την κάθε φορά. Στην πρώτη και μετά τις διάφορες γενικόλογες κουβέντες, ο Χαρίλαος Φλωράκης ρώτησε τον γράφοντα μετά από περίπου 3μισή ώρες για τον σκοπό της επίσκεψης του. Μοναδικός ο Χαρίλαος σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Ήθελε να έχει τα πάντα και όλα υπό τον έλεγχο του, κατευθύνοντας την συζήτηση προς τα εκεί που ήθελε, με ένα μοναδικό “μαεστρικό” τρόπο.
Όταν άκουσε τον πραγματικό λόγο της επίσκεψης κάπως σαν να “κουμπώθηκε”. Ήταν πιθανώς το μοναδικό πράγμα που δεν περίμενε να ακούσει. Κάθισε στο γραφείο του κάνοντας πως παρακολουθεί την τηλεόραση που ήταν ανοιχτή σε κάποιο σοβιετικό κανάλι και έκανε πως σκέφτεται. 
“Για ότι θέλεις θα σου πω εκτός από τον πατέρα σου”. Mε παραξενεύει μέχρι και σήμερα η απάντηση του. Σαν κάτι να τον φόβιζε. Να τον ενοχλούσε και ίσως να τον στεναχωρούσε. 
Την πιο λογική εξήγηση μου την έδωσε μετά από χρόνια ένας από τους σοφότερους πολιτικά και ιδεολογικά ανθρώπους (άσχετα εάν πολλοί διαφωνούν μαζί του για τα “ανησυχητικά ενδιαφέροντα” γραφόμενα του) εδώ και πολλά χρόνια, παραμένει μια μοναδική περίπτωση γραφιά διανοούμενου και βαθύ γνώστη της μαρξιστικής θεωρίας.
«Δεν περίμενε πως το 1989 θα έφευγε από κοντά του. Ήταν βαθιά κομματικός ο πατέρας σου όπως και ο Χαρίλαος. Δεν περίμενε σε καμία περίπτωση πως θα έφευγε από το ΚΚΕ». Στα σκαλιά της Παλιάς Βουλής στην μεγάλη εκδήλως που διοργανώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 στην μνήμη του Κώστα Κάππου.
Μια μάλλον λογική εξήγηση.
Ο Χαρίλαος άρχισε να μου μιλάει για πολλούς και για πολλά εκείνο το απόγευμα. Με τον δικό του μοναδικό τρόπο, μου μίλησε για την Μαρία, για τον Παναγιώτη, τον Αλέκο, τον Μίμη και για άλλα τινά. Μιλούσε φυσικά γι΄ αυτά που ήθελε και που μόνο αυτός ήξερε να “μαστορεύει” και να “στρογγυλεύει”.
Παραδέχτηκε κάποια λίγα, έκανε πως δεν άκουσε ακόμη περισσότερα για πρόσωπα και πράγματα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του ΚΚΕ από το 1974 μέχρι το 1989. 
«Αν και δεν νομίζω πως θα αλλάξετε γνώμη, εγώ θα ήθελα να έλθω ξανά σε δώδεκα μέρες για να το ξανασυζητήσουμε». Έκανε πως το σκέφτηκε ξανά και συναίνεσε ρουμελιώτικα. Αλλά και στις 30 Ιανουαρίου δεν άλλαξε απολύτως τίποτα στις προθέσεις και τις απόψεις του αναφορικά για το εάν θα έπρεπε να μιλήσει για τον Κώστα Κάππο.
Ήξερε την πολιτική, τα κρυφά και φανερά τερτίπια της όσο λίγοι. Ο “ελιγμός” στρατηγικός και μη, ήταν πάντα στο DNA του. Το 1978 βρίσκονταν σε ένα ταξίδι στο Ιρκούτσκ της Σιβηρίας. Παρέα του ο Μίκης Θεοδωράκης και κάμποσοι σοβιετικοί σύντροφοι.
Τους ακούει ένας καθηγητής της ιατρικής να συζητούν και τον Μίκη να παίζει πιάνο. Εντυπωσιάζεται και λέει στον Χαρίλαο: «Ο σύντροφος Θεοδωράκης κοσμεί το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας». Ο Χαρίλαος το μεταφράζει στον Μίκη και εισπράττει μια κάτι παραπάνω από πληρωμένη απάντηση. «Εγώ για την Ελλάδα δεν είμαι παρά ένα πρόβλημα…».
Ο Χαρίλαος ξέρει και πρέπει να ξέρει. Τον αγαπάει τον Μίκη, ξέροντας πως συμφωνείς, διαφωνείς μαζί του είναι μια προσωπικότητα παγκόσμιας εμβέλειας που συμβαδίζει με την Ελλάδα του 20ου αιώνα. 
Ξέρει πως και διακόσια χρόνια να περάσουν, θα έχουν ξεχαστεί πολιτικοί και πρωθυπουργοί, ακόμη και ο ίδιος αλλά ο Μίκης θα παραμένει πάντα “ζωντανός”!
Tα καλύτερα του χρόνια τα έδωσε στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο. Είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να μην του αναγνωρίσει. Ο καπετάν Γιώτης έφτασε στα ανώτερα και στα ανώτατα αξιώματα του ΔΣΕ. Διοικητής της 1ης Μεραρχίας από το 1946 μέχρι το 1949, έζησε νίκες και ήττες. Μάχες με νεκρούς δίπλα του, το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και το μίσος σε μια Ελλάδα που ήταν “σπασμένη” σε δύο κομμάτια. 
Δυνατός πολέμαρχος καταφέρνει να φτάσει μετά την ήττα τον Αύγουστο του 1949 από τα Άγραφα στην Αλβανία, μαζεύοντας στο μεσοδιάστημα και πολλούς ξεκομμένους με κάμποσα μπρος-πίσω προς τα πάνω και προς τα κάτω. 
«Ο πόλεμος έχει τους δικούς του νόμους και την δική του λογική. Παντού και πάντα ήταν ο σκληρότερος πόλεμος. Δεν πρέπει να συγχέουμε το θέμα των θυμάτων, που είναι θέμα των συγκρούσεων με άλλες αντιλαϊκές πράξεις. Το ΚΚΕ εξωθήθηκε στην ένοπλη πάλη, δεν ήταν καθαρή επιδίωξη του, αλλά δεν νομίζω πως το λάθος ήταν αυτό αλλά η αναποφασιστικότητα του!!». Ένα μικρό κομμάτι από συνέντευξη που είχε δώσει στον Σταύρο Ψυχάρη στο «Βήμα» το 1977.
Προέρχονταν από μικροαστική εύπορη οικογένεια, είχε μάθει από πολύ μικρή ηλικία να ξεχωρίζει το δίκιο από το άδικο. Μια οικογένεια με έξι παιδιά, με το τέταρτο να γίνεται κομμουνιστής ηγέτης. 
Ο μύθος που παραμένει όπως κάθε μύθος ανεπιβεβαίωτος λέει πως η γιαγιά του Σουλτάνα με την οποία μεγάλωσε μέχρι την ηλικία των δέκα χρόνων στο Ζογλόπι των Αγράφων ήταν άθελα της ο άνθρωπος που πιθανώς να επηρέασε όσο κανείς άλλο την παραπέρα ζωή του.
Τον μεγάλωσε με τα παραμύθια και τις αφηγήσεις για τους αμαρτωλούς και τους κλέφτες που πιθανώς πολλοί εξ΄ αυτών να ήταν και πρόγονοι του. Κατάλαβε πολύ νωρίς την σημασία και το νόημα της λέξης «αγώνας».
Όταν οι χωρικοί πήγαιναν στην Καρδίτσα στο παζάρι της Τετάρτης για να πουλήσουν τα ελάχιστα καυσόξυλα που είχαν κόψει, και όχι για να πάρουν ως αντάλλαγμα κάτι σοβαρό παρά λίγο καλαμπόκι. Δεν είχαν που να μείνουν γιατί τα χάνια ήταν πολύ ακριβά και πολλά από τα βράδια έβρισκαν καταφύγιο στην αποθήκη του Γιάννη Φλωράκη.
Ο Χαρίλαος ήξερε από πως πέρα από την άνεση της δικής του ζωής, υπήρχε και ένας κόσμος που ήταν σκληρός στην καθημερινότητα, στον αγώνα για την επιβίωση και συνεπώς κατάλαβε από πολύ νωρίς πως δεν ήταν όλοι ίδιοι.
Το σχολείο του ήταν κοντά στο Εργατικό Κέντρο της Καρδίτσας και καθημερινά παρατηρεί τους καπνεργάτες να αγωνίζονται και να παλεύουν με στόχο να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους. Ήταν η αρχή για την εβδομηντάχρονη και πέρα πορεία του στην Αριστερά και στο επαναστατικό κίνημα τής χώρας 
Μια μοναδική πορεία και ιστορία που παρά τα πολλά συν και πλην κρύβει μια τραυματική μαγεία που θα ζήλευαν πολλοί.