Το χρωστάμε...Και σε αυτούς που έφυγαν και σε όσους θα έλθουν...Του Γιώργου Παππά (αλιευμένο από το facebook)

7 

Ιουνίου 1984, 

Padova, 

ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο ιστορικός ευρωκομμουνιστής ηγέτης του PCI, είναι στο βήμα για την τελευταία του ομιλία ενόψει των ευρωεκλογών.

Λίγο πριν το τέλος της παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο. 

Βάζει και βγάζει τα γυαλιά του, πίνει νερό, σκουπίζει τα χείλη του και το μέτωπό του με ένα μαντήλι, κομπιάζει, δυσκολεύεται εμφανώς, αρχίζει να καταρρέει.

Οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία βλέπουν το πρόβλημα και προσπαθούν να τον σταματήσουν, φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του, τον χειροκροτούν παρατεταμένα για να κατέβει απ' το βήμα, του φωνάζουν να σταματήσει: "Basta Enrico".

Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν, τα πόδια του δεν τον κρατάνε, πιάνεται απ' το βήμα,

ο Μπερλινγκουέρ όμως δε σταματά, 

παλεύει, λέξη τη λέξη, ανάσα την ανάσα, να μεταδώσει το όραμά του, τις ιδέες και το σκοπό του, 

να υπερασπιστεί τον κόσμο του, 

να πείσει όσο περισσότερους γίνεται πως μόνο με τις αρχές και τις αξίες της αριστεράς γίνεται καλύτερος αυτός ο κόσμος,

κι ας χάνεται ο ίδιος, ας νιώθει πως δεν θα τον περιέχει, μάχεται να δώσει κατεύθυνση στον εκλογικό αγώνα, να ολοκληρώσει το αγωνιστικό του κάλεσμά του για νίκη.

Ένα κάλεσμα που δεν απευθυνόταν μόνο στην πλατεία, ούτε μόνο σε εμάς, αλλά και σ' αυτούς που έρχονται, στους σημερινούς αγέννητους. 

Κατορθώνει να το απευθύνει. Και μόνο τότε αφήνεται να καταρρεύσει. Λίγες ώρες μετά πέφτει σε κώμα και τελικά τέσσερις μέρες μετά χάνει τη ζωή του στο νοσοκομείο.

Τα τελευταία λόγια της ομιλίας του ήταν:

"Δουλέψτε όλοι, από σπίτι σε σπίτι, από εργοστάσιο σε εργοστάσιο, από δρόμο σε δρόμο, κάνοντας διάλογο με τους πολίτες, με τη σιγουριά που σας δίνουν οι μάχες που έχουμε κάνει, για τις προτάσεις μας, γι’ αυτό που ήμασταν και γι’ αυτό που είμαστε, είναι δυνατό να κατακτηθεί μια νέα και ευρύτερη υποστήριξη για τις λίστες μας, για τον σκοπό μας, που είναι ο σκοπός της ειρήνης, της ελευθερίας, της εργασίας, της προόδου του πολιτισμού μας».

Γι' αυτήν τη "νέα και ευρύτερη υποστήριξη για το σκοπό μας" και με πολύτιμη παρακαταθήκη τέτοια παραδείγματα ζωής δίνουμε χρόνια στο χώρο μας τις καθημερινές μας μάχες. 

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα δώσουμε και την πρώτη μάχη της Κυριακής και τη δεύτερη μεγάλη και κρίσιμη στις 7 του Ιούλη.

Το χρωστάμε. Και σε αυτούς που έφυγαν και σε όσους θα έλθουν.

Φτάσαμε να αποκαλούμε ήρωα οποιονδήποτε τραγουδάει το κακότεχνο «Μακεδονία ξακουστή»

Κάθε τόπος έχει τις ανάγκες του. Τις πραγματικές και τις φαντασιακές ή ψευδαισθησιακές. Τις μόνιμες και τις περιστασιακές. Ο δικός μας τόπος έχει αποκτήσει το συνήθειο να βάζει δίπλα στις πραγματικές του ανάγκες –αν όχι πάνω τους– τις πλασματικές, με κυριότερες δύο: την ανάγκη για θαύματα και την ανάγκη για ήρωες. Από θαύματα, άλλο τίποτε. Τουλάχιστον ένα κάθε μέρα, αν πιστέψουμε τα πρωτοσέλιδα των ροζ, κίτρινων ή κιτρινόμαυρων εφημερίδων που ειδικεύονται σ’ αυτόν τον παραθεολογικό τομέα. Πέφτει ένα ελικόπτερο, σκοτώνονται δύο ή τρεις και σώζεται ένας; «Θαύμα. Τον έσωσε η Παναγία». Πνίγονται ή απανθρακώνονται αρκετοί και σώζεται, πάλι, ένας; «Θαύμα. Τον έσωσε η Παναγία». Το γιατί η Παναγία θαυματουργεί μεροληπτώντας υπέρ του ενός και εγκαταλείποντας στη μοίρα του θανάτου τους άλλους, μένει ανεξήγητο. Ανελέητη η Θεοτόκος;

Η ανάγκη για ήρωες, οι οποίοι μάλιστα να συναιρούν στο πρόσωπό τους Λεωνίδες, Αλέξανδρους, Παλαιολόγους και Κολοκοτρώνηδες, μας έχει οδηγήσει στην κατάχρηση του όρου, δηλαδή στο κατώφλι της ακύρωσής του. Ξέρουμε άλλωστε με πόσο υπερβολική γενναιοδωρία αποκαλούν «ηρωικό λαό» τους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων οι ιδιοκτήτες και οι μεγαλοπαράγοντές τους. Χρειάζεται όντως ένας κάποιος ηρωισμός για να παρακολουθείς τα μετριότατα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος. Και πάλι όμως, αν θέλουμε να συνεχίσει να σημαίνει κάτι το «ηρωικός» όταν αναφερόμαστε στο 1940, στο 1821 ή στους Περσικούς πολέμους, πρέπει να είμαστε πιο φειδωλοί στη χρήση του για σημερινά πρόσωπα και συμβάντα.

Τις τελευταίες ημέρες, και με αποκορύφωμα τις παρελάσεις για την 25η Μαρτίου, φτάσαμε να αποκαλούμε ήρωα οποιονδήποτε τραγουδάει το κακότεχνο «Μακεδονία ξακουστή», το οποίο υποτίθεται πως είχε απαγορευτεί, σύμφωνα με τα fake news που κατακυρίευσαν τα κανάλια, τις εφημερίδες και φυσικά τα σόσιαλ μίντια. Ηρωας ο αλεξιπτωτιστής που έκανε το άλμα του μακεδονοτραγουδώντας και φροντίζοντας να αυτοβιντεοσκοπηθεί, ώστε έπειτα να ανακοινώσει στο πανελλήνιο τη σπουδαία πράξη του. Ηρωες τα βατράχια, οι εύζωνες και οι μαθητές που είπαν στις παρελάσεις ένα εμβατήριο διά του οποίου η Ελλάδα (και ιδίως το στράτευμα) χωριζόταν παλαιότερα σε «εθνικόφρονες» και «εαμοβούλγαρους» και σήμερα σε «πατριώτες» και «εθνομηδενιστές». Αραγε, ήρωες και οι χρυσαυγίτες, που μηρυκάζουν νυχθημερόν το εμβατήριο; Και οι οποίοι θα έπεφταν σε κατάθλιψη αν ήξεραν ότι η μουσική του έχει εβραϊκές ρίζες;

Παντελής Μπουκάλας

Πηγή: Η Καθημερινή

Η 25η Μαρτίου κι η «Μακεδονία ξακουστή»

Είναι βέβαιο ότι η λαχτάρα για την επάνοδο στην εξουσία ενίοτε τυφλώνει. Όμως, η φαιά πανούκλα παραμονεύει και δεν μπορείς να ταΐζεις με ανοησίες τους συμπατριώτες σου

ΤΟΥ ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ

Ο παγκόσμιος πόλεμος αυτήν τη φορά είναι διαρκής, απλώνεται παντού, σε όλον τον πλανήτη. Αλλού με καταστροφή χωρών, όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Συρία, η Λιβύη, το Τσαντ κ.ά., αλλού, σε παγκόσμια κλίμακα, με την τρομοκρατία. Είναι πόλεμος με μεσαιωνικά χαρακτηριστικά, όπως ο θρησκευτικός φανατισμός, αλλά στην πράξη είναι και πάλι ο φασισμός εναντίον της δημοκρατίας, με τους φονταμενταλιστές ισλαμιστές και τους «τουρκοφάγους» χριστιανούς σε αγαστή σύμπνοια επί του πρακτέου.

Οι πρόσφατες δολοφονίες ανύποπτων ανθρώπων στη Νέα Ζηλανδία (στην Κράισττσερτς, την Εκκλησία του Χριστού) και την ολλανδική Ουτρέχτη και όλες οι δολοφονίες από πάσης θρησκείας φονταμενταλιστές έχουν ένα κοινό αποτέλεσμα: την αύξηση της καταστολής, την περιστολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την παραβίαση των προσωπικών μας δεδομένων. Η τρομοκρατία γεννά κρατική τρομοκρατία (βλέπε Τσετσενία, Γκουταντάναμο κ.λπ.) και οξύνει αυτό που ο ανυπότακτος Σεπούλβεδα περιέγραψε ως «ένα μαντίλι που το σκεφτήκανε μερικοί για να σκουπίζουν οι καραβανάδες τα σάλια τους»: την εθνικότητα! Την κάνει όχημα του εθνικισμού: «Deutschland über alles», «America first» και άλλες ναζιστικής φύσης ιδεοληψίες με ακροατήριο όλους όσοι λατρεύουν το μίσος.

Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό περιβάλλον, ένας πρώην υπουργός και βουλευτής σήμερα της Νέας Δημοκρατίας απείλησε την κυβέρνηση ότι αν τα τμήματα στρατού που θα παρελάσουν την επέτειο της 25ης Μαρτίου δεν τραγουδούν τον ύμνο των μακεδονοφάγων, θα τον τραγουδήσει αυτός με τον κόσμο. Ο κ. Κικίλιας, βέβαια, έχει καιρό που προσχώρησε στην ιδεολογία του γελοίου, ακολουθώντας τον εισηγητή της και αντιπρόεδρό του Άδωνι Γεωργιάδη, ώστε να μπερδεύει τον Κολοκοτρώνη με τον Παύλο Μελά.

Προφανώς θα έχει μαζί του και το λοιπό μπουλούκι της «ενημέρωσης» που ομνύει στην άγνοια, τη μεταφυσική και τη συνωμοσιολογία: τον κ. Αυτιά, τον κ. Γιάννη Λοβέρδο, την κ. Βούλτεψη και τους «απλούς πολίτες», όπως στα συλλαλητήρια εναντίον της ειρήνης στη Μακεδονία. Μήπως θα καλέσει και τους αγανακτισμένους φασίστες από τα Βίλια που πήγαν να διώξουν τους πρόσφυγες από το ξενοδοχείο, τους γενναίους κουκουλοφόρους της Κόνιτσας που επιτέθηκαν σε ανήλικα ή τους πενήντα μεταφερόμενους αλήτες που έσπαγαν και ρήμαζαν με την ησυχία τους το κέντρο της Θεσσαλονίκης το καλοκαίρι; Τότε που μας έδειχναν τα αποκρουστικά τους οπίσθια και χτυπούσαν, όλοι μαζί, έναν: τον 75χρονο δήμαρχο Μπουτάρη...

Ο κ. Κικίλιας και τα μιντιακά ενεργούμενα της Ν.Δ. δηλώνουν ότι δεν είναι χρυσαυγίτες. Όμως σε τι διαφέρουν από τους φασίστες που έχουν άλλο τίτλο, αλλά επί χρόνια στέγαζαν στα υπόγεια τους; Ανοιχτά πλέον συντάσσονται μαζί τους σε ένα κακόηχο ρεσιτάλ εθνικισμού και ξενοφοβίας.

Ο εθνικισμός πουλάει στις περιόδους οικονομικών κρίσεων. Και οδηγεί κοινωνίες ολόκληρες, ανθρώπους που άκουγαν Βάγκνερ ή Μπετόβεν και διάβαζαν Νίτσε ή Χέγκελ στο απόλυτο αντι-ανθρώπινο.

Με ιδεολογία το μίσος για το διαφορετικό και με όπλο τα πιο χυδαία ένστικτα, εξευτελίζουν, καταστρέφουν, δολοφονούν. Όταν έρχεται η ώρα της Νέμεσης, απλώς δεν ήξεραν, δεν άκουσαν, δεν μύρισαν κι ας απείχε 200 μέτρα από το σπίτι τους το στρατόπεδο εξόντωσης Εβραίων, κομμουνιστών, Ρομά ή ομοφυλόφιλων.

Ο κ. Κικίλιας, αγνοώντας επιδεικτικά την Ιστορία, παίζει στον χαβά των ακροδεξιών και ενδεχομένως νομίζει ότι θα τον σώσουν το μπόι του κι η λεβεντιά του όταν το κτήνος θριαμβεύσει. Ελπίζω να μην πάθει τώρα τίποτα αν μάθει ότι το μέλος του κακοπαθημένου εμβατηρίου ενδέχεται να είναι οθωμανικής προέλευσης και εβραίικης χρήσης. Όπως και τα περισσότερα εμβατήρια ή απλά τραγουδάκια που ακούγονταν στα Βαλκάνια στα ελληνικά, τα τουρκικά, στα (ισπανο)εβραίικα, στα σερβικά, στα βουλγαρικά κ.λπ. Το ίδιο μοιρολόι, π.χ., για τον Μάρκο Μπότσαρη το έχω ακούσει στα ελληνικά, τα αλβανικά και τα βουλγαρικά. Λέτε να τον χάσαμε κι αυτόν;

Είναι βέβαιο ότι η λαχτάρα για την επάνοδο στην εξουσία ενίοτε τυφλώνει. Όμως, η φαιά πανούκλα παραμονεύει και δεν μπορείς να ταΐζεις με ανοησίες τους συμπατριώτες σου.

Tο Μυστικό...Του Μιχάλη Δελή

Τότε μου κράζει η φωνή:«το μυστικό θα μάθει,

μόνο αυτός που πάτησε της κόλασης τα βάθη.

Όφις, Θεός και Άνθρωπος πολύ σε τούτο μοιάζουν

και μια του κύκλου εποχή πουκάμισο αλλάζουν

Σ΄αυτό τον κόσμο γίνεσαι, ό,τι έχεις αγαπήσει

και παίρνεις προίκα σου στερνή αυτά που΄χεις χαρίσει

Γιατρό με λένε και σκληρό, σοφό ή μπαγαπόντη

Μ΄άκουσε: εσύ είσαι ο Θεός κι εσύ το Δρακοδόντι ! »

  

Σ΄αυτό το τραγούδι-ποίημα, ο ταξιδευτής δεν φοβάται και δε διστάζει: πετάει μακριά το παλαιό του είναι, το ανώριμο και το ατελές και συσσωματώνεται, τολμηρά με το Δράκοντα και το Θεό. Αποκτάει έτσι όλα τα δικαιώματα, αλλά και όλες τις ευθύνες της ύπαρξης, μπορεί να γεύεται ταυτόχρονα το μέλι και το φαρμάκι της ελευθερίας. Και τον καινούριο του εαυτό, θα τον χαρίσει στην αγαπημένη του – η αγάπη παραμένει το έσχατο πεδίο άσκησης – για να τον ξανακερδίσει στο τέλος του χρόνου, αφού στερνή μας προίκα είναι μονάχα όσα έχουμε χαρίσει.

Παραμύθια θα μου πείτε. Ναι, αλλά ωραία παραμύθια, για μεγάλα παιδιά, για τολμηρά παιδιά. Φυσικά, δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να δέχεται το φιλοσοφικό υπόβαθρο του μύθου, αλλά είναι καθένας ελεύθερος να χαρεί ένα ολοκληρωμένο, εμπνευσμένο έργο.

( Από το δίσκο των Χαίνηδων «το δρακοδόντι». Με το οποίο κατέχουν μια από τις δεσπόζουσες θέσεις στην ελληνική δισκογραφία για πολλά χρόνια, τώρα. Στο «Δρακοδόντι», σίγουρα την πιο φιλόδοξη προσπάθεια που έχουν παρουσιάσει, επιδιώκουν να εκφράσουν μέσα από την αφήγηση ενός μύθου μια ολοκληρωμένη θεώρηση των βασικών θεμάτων-αινιγμάτων : ζωή, θάνατος, θεός, όνειρο. Μην περιμένετε όμως να τα πούμε όλα σε ένα ποστάκι….

[ Συμμετέχει ο Ψαραντώνης]. Ηχητική επένδυση, Σάκης Γκίκας. Οι συνθέσεις και οι στίχοι ανήκουν στο Δημήτρη Αποστολάκη. ( CD 2 : 15ο τραγούδι ).

                                                                                                                                  έρρωσθε